Unknown Mortal Orchestra - II (2013)

Natuurlijk zijn de bandjes met een retro-geluid niet meer te tellen onderhand. De bronnen wisselen onderling wat af maar het effect is telkens hetzelfde: muziek die we eigenlijk al kennen maar dan gemaakt door artiesten van nu en er hangt vaak wel een hedendaags laagje overheen maar dat is niet meer dan logisch.
Zaak voor de luisteraar is dan om er voor zichzelf de dingen uit te vissen die hem of haar aanspreken.

Voor mij is dat op dit album de folk/funk inslag die het net even een kleine twist geeft. Geen duidelijk te herleiden retro-psychedelica zoals we die bijvoorbeeld op het album van Jacco Gardner, de grote 'hype' van dit moment, horen maar zijdezachte nummers waar folk en zelfs een soort soulvibe in terug te horen zijn maar dan wel weer met die 'oude waas' eroverheen. Noem het Instagrampop wat mij betreft.
Hierdoor is er een fijne mengelmoes ontstaan die warm aanvoelt en je in een uiterst relaxte flow doet belanden.
Het is die combinatie die het voor mij erg boeiend maakt.


Ongetwijfeld zullen velen dit album scharen onder de 'hipheid van de dag' en of dat terecht is weet ik niet eens. Feit is dat het Unknown Mortal Orchestra wat dat betreft wel meezit en ik kan daar wel van genieten.

Sterk album met weinig zwakke momenten. Het ontbreken van refreinen in de meeste nummers op de plaat zorgt dat ie enerzijds qua toegankelijkheid niet bepaald de hoofdprijs wint, maar anderzijds wel mysterieus blijft en die mooie psychedelische groove houdt; precies wat je zoekt op het soort album wat Unknown Mortal Orchstra maakt. Alleen op het nummer One at a Time maken ze een uitzondering en wordt het refreinloze thema van het album één keer gebroken.

De gekozen doffe lo-fi productie kan je irriteren of het weet je net dat beetje extra terug de 60's in te schoppen. De volume stand op hard (of een koptelefoon) kan wat dat betreft geen kwaad om de subtiele productie-tierelantijntjes goed waar te nemen en het album echt in zijn volle glorie te beluisteren. En (hoewel nog niet geprobeerd) onder het genot van een dikke joint zal ie ongetwijfeld nog veel lekkerder wegluisteren. Iemand al uitgeprobeerd?

En ik vind juist weer de garagerock-achtige nummers beter dan de poppy nummers. Natuurlijk is over die poppy nummers vaak een mooi (licht psychedelisch) waas verspreid, maar het probleem is dat ik meestal de nummers niet meer dan aardig vind. Zodra de versnelling erin wordt gegooid vind ik the Unknown Mortal Orchestra beter klinken. Dit zorgt trouwens voor een opvallende tweedeling op dit album. One At A Time, Monki & Faded in the Morning zijn voor mij de favorieten.