Massada - Live (1980)

Is deze live plaat zo slecht?
Gemiddelde niet hoog, ken hem niet maar Massada was toch altijd best een swingende en goede livegroep.

Ik ken "Massada Live (1980)" ook niet. Ik heb in de 70 er jaren Massada wel verschillende keren zien optreden. En dat was altijd weer een feest. De vergelijking met Santana werd vaak gemaakt, mede door het gebruik van verschillende percussie instrumenten. Lange tijd niets meer van Massada gehoord of gedraaid. Het wordt tijd dat ik mijn Massada lp's eens opzoek en mischien moet ik "Massada Live (1980)" toch maar eens gaan lenen uit de Centrale Discotheek.

Ik heb dit album momenteel op staan (vinyl) en ik moet zeggen dat het erg goed klinkt, ik snap die lage waardering niet.

zeker geen slecht album!

En ze treden nog steeds heel veel op hoor! Kijk maar op hun website.

het songmateriaal is wisselvallig. of eigenlijk van constant middelmatig niveau. te weinig om de plaat als geheel 80 minuten te laten boeien. maar dat hoeft ook niet, met de programmeertoets van de cd speler (hoewel ik deze op LP heb... ) heb ik weinig last van mindere nummers.

de sfeer is vooral opgewekt en energiek, met afsluiter sageru als een van de hoogtepunten.
''arumbai' is een uitzondering, het enige nummer geschreven door chris latul en wat mij betreft ook het op een na beste nummer [hoewel hier met electrische gitaar gespeeld terwijl ik het orgineel (semi-)acoustisch lekkerder vind]. hadden ze maar meer van dat soort nummers gemaakt...

'impulse of rhythm/there is no time to return', 19:20 minuten lang, is voor mij het boeiendst. helemaal instrumentaal, zonder dat het een showoff wordt van kijk ons een goeie muzikanten zijn (wat je bij lange nummers nog wel eens hebt in de symfonische of jazz hoek). spannend, speels, fanatasierijk.

samengevat:
arumbai: het gevoeligste
sageru: het energiekste
impulse of rhythm/there is no time to return: het boeiendste

nog een pluspunt: met zorg gemaakte live-registratie, zowel de muzikanten spelen lekker en ook de technici hebben het lekker opgenomen met een lekkere stereobeeld met veel microfoons, wat zeker met veel percussie erg lekker is (vooral hoofdtelefoon is een aanrader).

en ook bijna 3 jaar later geniet ik nog steeds. als ik mn recensie teruglees herken ik ongeveer alles, maar de opener "constant middelmatig niveau" vind ik geen goede introductie, want er zitten echt toppers en floppers tussen. waardering halfje opgehoogd!

Tja, ik ben dus bij een live optreden van Massada geweest in 1978 meen ik...dus wel lang geleden. En inderdaad, het was een groot feest om mee te maken. Je moet er dus echt bij geweest zijn om te ervaren wat ze live deden, maar op deze registratie komt het op een of andere manier niet helemaal uit de verf. Maar toch wel heel leuk om zo af en toe eens op te zetten en te genieten.

Massada live is een van de beste live-albums van Nederlandse bodem. Prima muziek door getalenteerde muzikanten.

morgen ga ik ze voor t eerst live zien (in Den Haag), zin in!

De gemiddelde score van dit album is, gezien eerdere berichten, kennelijk nog aardig omhoog gegaan de afgelopen jaren. En terecht, want het is in alle opzichten een prima live-album, dat precies brengt van je 'live' van Massada zou kunnen verwachten. Lekkere ritmes, goed uitgewerkte songs, gitaarwerk in orde en de rijke variatie aan percussie maakt dit helemaal af.

Sommige nummers hier vind ik sterker dan de studio-uitvoeringen, en zo hoort dat ook eigenlijk met een live-album. De hits Dansa (don't quit dancing) en Unknown destination klinken hier speelser en gevarieerder en ook Sageru, van oudsher een live-favoriet, komt hier beter uit de verf dan in de wat onderkoelde en matig geproduceerde studio-versie. Maar het is vooral het lang uitgesponnen tweeluik Impulse of rhythm / There's no time to return dat hier helemaal tot zijn recht komt, nog beter dan de ook al indrukwekkende studio-versie. Alleen aan het einde zakt het wat in: Feelin' lonely heb ik, ondanks de aardige opbouw, nooit zo'n sterk nummer gevonden en het funky Discrime past hier ook niet zo goed tussen.

Ik heb deze dubbel-LP ooit tweedehands gekocht, maar de kwaliteit van het vinyl is eigenlijk vrij ondermaats. Misschien moest ik maar eens naar een ander, beter exemplaar uitkijken. Maar het zou mooi zijn als er ooit nog eens een CD-versie van zou verschijnen. Met een speelduur van bijna tachtig minuten is deze registratie daar natuurlijk uitermate geschikt voor. Wie zou tegenwoordig, na het overlijden van Johnny Hoes in 2011, de rechten op die Telstar-opnamen bezitten? Zou de band die zelf hebben? Dan is er nog hoop, in de wetenschap dat ze tegenwoordig weer optreden.