Lucy Pearl - Lucy Pearl (2000)

Simpelweg een album waar veel van de hedendaagse R&B sterretjes eens naar moeten luisteren en hun puntje aan kunnen zuigen.
Funky en slow, het klopt beide volledig op dit album

Wat valt er nog over deze formatie te vertellen? Wellicht dat de namen Ali Shaheed Muhammed, Dawn Robinson en Raphael Saadiq automatisch hoge verwachtingen scheppen voor dit album? Uiteindelijk vind ik dat Lucy Pearl als geheel die verwachtingen niet weet waar te maken. Daar waar de singles na al die jaren nog steeds het beluisteren waard zijn, vind ik de rest van dit album nogal eentonig worden. De instrumentatie blijft maar op dezelfde manier doorgaan, er is totaal geen afwisseling te vinden (als je drie á vier nummers kent, ken je ze allemaal). Daarnaast zijn de teksten bij vlagen echt dodelijk saai. Iets innovatiefs verwachte ik bij voorbaat niet, maar iets meer creativiteit had zeker geen kwaad gekund.

Don’t Mess With My Man vind ik uiteindelijk met geruime afstand het beste liedje. Een mooi voorbeeld van jaren ’90 funk, á la Soulquarians stijl, al doet het liedje mij soms ook denken aan 't werk van Chic. Ik had graag Robinson wat vaker gehele nummers horen zingen op dit album, want volgens mij staat het album vooral in het teken van Saadiq (en laat ik nou juist niet echt gecharmeerd zijn van zijn vocale kwaliteiten). Dance Tonight klinkt na al die tijd ook nog goed, maar met zijn lome R&B/hip-hop groove lijkt ieder ander nummer op een (slap) aftreksel van deze hit, waardoor hij op het album minder opvalt als op bijvoorbeeld een compilatie-album. Verder heb ik hier niets kunnen vinden dat me aanspreekt, ook de single Without You vind ik allang niet meer zo leuk als vroeger. En Hollywood? Kom op zeg, ze willen zich voordoen als rockers? No way! De genialiteit van Lucy Pearl ontgaat me volledig – vrees ik.