Pino Donaggio - Dressed to Kill (1980)

De Palma kopieert vaak Hitchcock en men zegt dat Pino Donaggio vaak Bernard Herrmann kopieert. Dat is misschien voor een gedeelte waar, maar Donaggio gaat veel en veel meer zijn eigen weg naast het misschien beinvloedbare materiaal wat Herrmann ooit schreef. Donaggio is als Morricone, beiden zijn even briljant. Dressed to Kill is zijn allerbeste en meest unieke score, zelfs Don't Look Now mag opschuiven voor dit meesterwerk. Overigens zijn er nog wel een paar andere die het hoogste cijfer verdienen, maar dat terzijde.

Net als bij ander werken als Blow Out en andere De Palma's zitten er scenes in die enkel werken op score, met lange achtervolgingen vol dromerigheid. De componist benadert dit altijd onvoorstelbaar sensueel, met een erotische laag, zacht klinkend, maar verliest nooit de suspense uit het oog die op de loer kan liggen. Of andersom het is maar hoe je het bekijkt. The Museum is een ware climax van de componist zijn hele carriere met een enorm lange scene met prachtig camerawerk tevens, zonder dialoog met Donaggio je in zijn ban houdend. Het feit dat de score je ieder moment zo ontiechelijk overvalt, maakt het zo mooi. De te melodieus krachtige stukken score overvallen je emotioneel, op een haast angstaanjagende manier die precies de overschakeling naar echte suspense zo mooi maakt. 5 sterren