X-Legged Sally - The Land of the Giant Dwarfs (1995)

Skip XXI begint met een pikante discussie met een seksuoloog denk ik: "Let's go back to the fact that; yes your clitoris will always work for you and if you find the G-spot that adds to it. I always say the women: take control of your own clitoris" - pianorif - en de hele band valt daarop in met percussie alom en solerende trompet. Hilarisch nummer!

wat grappig om dit hier te zien.
Ik ken het album niet, maar dit is wel een naam die voor mij jaren terug gaat naar wat compilaties die mijn broer heeft.
Ben eigenlijk wel benieuwd naar de rest.

De bigband van Peter Vermeersch schotelt hier weer een eclectisch prachtplaatje voor. Net als altijd is de stijl van deze muziek niet echt in een hokje te duwen. Het is een zwaar album dat heel maximaal uit de hoek kan komen en je constant van gemoedstoestand kan doen keren.
Soms heel melodisch dan weer chaotisch om dan weer over te gaan naar een lyrisch tintje en flirten met valse tonen, snelle ritmes, elektronische toevoegsels, Japanse snaarklanken...

Dit is echt voer voor een Zappa-fanaat. Het ludieke aspect wordt zowel vertaalt naar het instrumentale als het vocale. Volledig vrij is het nooit. Hier is het bewijs dat een lichte vrijheid en doordachte structuur ook een magnifiek resultaat kan opleveren. Het album is gedachtestroom op zich waar de Sky The Limit is.

X-Legged Sally is indrukwekkend en speciaal en wordt daarom waarschijnlijk maar door een selecte groep luisteraars geapprecieerd. De groep heeft zowat de start gegeven aan de verkenning/ uitbreiding der experimentele genres in België en verwierf op die manier ook internationale bekendheid (werd geproducet door Bill Laswell).
The Land of the Giant Dwarfs is een cultuurbom en zonder dat je het weet ontploft ze in je gezicht. Zonder twijfel een plaat die een foxtrot epidemie uitlokt.

Ik heb het echt pas twee keer beluisterd wegens drukte en gereis, maar sta paf van de kwaliteit. Bigband en Zappa in één zin gebruiken was schier onmogelijk, zeker niet als het van zo dichtbij komt. Ik open met een 4.0, maar daar ga ik zeker en vast op terugkomen!

Lekker droogkomische jazzrock die niet voor één gat te vangen is (which is positive).

.. een verfrissende keuze als Jazz-album van de week. Ik had hier nog nooit van gehoord en ben er ook onvoorbereid, maar wel in alle rust, ongestoord, aan begonnen.

Voor mij is het niet meeslepend genoeg voor een euforische beoordeling, maar dit is zeker het beluisteren waard voor eigenlijk alle muziekliefhebbers lijkt me. Virtuoos, hier en daar verrassend qua instrumentarium en - het is al gezegd - hilarisch, soms op het melige af. De associatie met Zappa had ik ook al gemaakt vóór het lezen van de commentaren hier en ligt ook wel zeer voor de hand. Kan me ook niet anders voorstellen dat de makers wel Zappa-beïnvloed zijn ook. Als met Zappa zelf is de overgave van mij geen 100%. De combinatie met electronic maakt het wel tot iets eigens, en houdt het spannend.

Ik kan er niet heel erg veel mee. Ik herken de zappiaanse invloeden en de virtuoze rockjazz. Maar al met al weet het me niet te raken. Er wordt geprobeerd om gevarieerde nummers te maken, alleen is de uitwerking erg recht toe recht aan. Het komt allemaal wat 'rommelig' en eentonig over.

'The Land of the Giant Dwarfs' voelt voor mij in de eerste plaats als een monumentale compositie. De hoeveelheid aan impulsen die de luisteraar in amper een uur over zich heen krijgt, is bijna niet te verwerken. Bovendien nemen de musici geen gas terug, met als gevolg dat de volumeknop geregeld genadeloos wordt open gedraaid. Als toehoorder is het onbegonnen werk om de kalmte te bewaren in dit stilistische doolhof, maar de charme van de X-Legged Sally gaat juist schuil in hun vermogen om zomaar een zuiver energie-pakket bij de melomaan af te leveren.

Eerst en vooral hulde aan artistiek leider Peter Vermeesch. Na een bewogen leven in allerhande avant-gardistische jazz-rock formaties, en een tijdje producer van dEUS geweest zijnde, lijkt de man nu met Flat Earth Society eindelijk zijn definitieve lotsbestemming bereikt te hebben.
Wat deze big-band met laatstgenoemde gemeen heeft is de bijzonder viriele sound, maar Flat Earth Society geniet nog steeds mijn voorkeur. Zonder de aangedikte bassen en de snoeiharde gitaren komt het genie Vermeersch wat mij betreft nog meer naar de voorgrond, in plaats van te verdrinken in een zelf-gecreëerd kluwen van harmonische ontwikkelingen.

Echter, in die optiek is X-Legged Sally misschien juist interessanter. Door zowel in de rockmuziek als in de jazz te snuisteren, houdt de groep zijn eigen mogelijkheden immers breed. De meerwaarde daarvan, zoals we die op 'The Land of the Giant Dwarfs' uitgebreid voorgeschoteld krijgen, is bijzonder eigenzinnige, ludieke muziek vol knipogen naar andere genres, waarin alles kan en evenveel mag. Toegegeven, het is een boeiende oefening om als luisteraar te puzzelstukken terug aan elkaar te lijmen, om toch maar een zekere samenhang in het album te ontdekken. Alleen is dat een verdomd lastige opgave voor het weinig geoefende oor.

Niet alleen daarom verkies ik nog steeds de muziek van Flat Earth Society. Zij ligt niet alleen dichter bij de jazz, maar voelt ook oneindig veel fijnzinniger aan doordat elke vorm van distortion (bij wijze van spreken) geband wordt. De humor en de spanning van X-Legged Sally blijven aanwezig, terwijl de modale luisteraar wél de kans krijgt om alles te volgen, in plaats van te ondergaan.

PS: Nu even snel naar de bib om al het andere werk van X-Legged Sally in huis te halen.