Stevie Nicks - The Wild Heart (1983)

Niet goed niet slecht. De hitsingle "Stand back" is mijn favoriete nummer. Aangekocht voor 1 eurootje dus zeker geen miskoop!

Bijna hetzelfde verhaal als Bella donna, misschien ietsje beter. Hoogtepunten inderdaad Stand back maar ook I will run to you (weer met die Petty), Nothing ever changes en meest favoriet was altijd Sable on blond (ja hoor, natuurlijk. Mick Fleetwood drumt zeker toevallig? Weer eens heimwee?)

1 van de betere Nicks albums ,met het onverwoestbare Stand Back.Voor de rest ook betere composities als op de andere solo cd's .

Zonde dat het B-kantje Garbo (van Stand Back) er niet opstaat!

Leuke en aardige CD met afwisselende nummers die een goed tempo hebben. Het slot nummer is lekker dramatisch.

Stand Back vind ik een topper. Echt jammer dat je deze single absoluut nergens meer hoort...

Ach, live wordt het nog altijd gespeeld.

Aardige versie ook te vinden op Live in Boston.

Nu ik mij toch weer veelvuldig in haar werk heb gestort: een halfje er bij.

The Wild heart is op de keper beschouwd een cd van Stevie, waarin verreweg de meeste composties als goed, authentiek en onderhoudend mogen worden gekwalificeerd.

Nicks' onmiskenbare vocalen zijn een genot om naar te luisteren en ze blaakt van het zelfvertrouwen. Ze is hier nog erg creatief, zit vol goede ideeën en dat zie je ook aan de hoeveelheid muziek die ze uitbrengt in die tijd.

Na het degelijke The Wild heart zou het overigens even minder gaan met Stevie, ze was door haar muzikale latijn heen, maar later zou ze sterk terug komen.

The Wild heart 5,0
If anyone falls 3,5
Gate and garden 4,5
Enchanted 3,0
Nightbird 4,0
Stand back 4,5
I will run to you 4,0
Nothing ever changes 4,5
Sable on blond 4,5
Beauty and the beast 3,5

Dit is geen onverdienstelijke solovlucht van Nicks, voor mij toch HET stemgluid van (de latere) Fleetwood Mac. Herkenbaar, mooi en niet allerdaags.
Op deze wilde hart staan toch best wel een aantal sterke composities, die dan m.i. met name dan wel op de 1ste helft voorkomen. Uitzonderingen daarop zijn het vlotte Stand Back, duet met Tom Petty en afsluiter Beauty and the Beast.
Daarnaast heeft dit album toch wel een heel herkenbaar Fleetwood geluid, nummers als Sable on Blond of If Anyone Falls o.a. zouden niet misstaan hebben op een Mac album. Tevens is het zo vertrouwd om Lindsey op de achtergrond te horen bij het zingen van Stevie, dat als het hier gedaan word door een andere zangeres, het net klinkt alsof dit door Buckingham gedaan word.
Nicks mis mee.

Hele goede Nicks-cd, de beste die ik tot nu gehoord heb (ik ken Bella Donna en ...Mirror). Ze komt hier iets feller uit de hoek en er is een goede balans te horen. Verder valt het me ook op hoe vaak de songs wat tegen Tusk aan lijken te leunen. De inderdaad op Buckingham lijkende achtergrondvocalen zorgen daar ook voor. Hele leuke plaat!

Je moet toch nog even doorzetten en Trouble in Shangri La proberen. Dat meen ik oprecht, het is een gemis aan goede Stevie Nicks muziek als dit album nog aan je collectie ontbreekt.

Ik ben bang dat die nooit meer zal worden overtroffen maar je blijft hopen, uiteraard (in 2011 een nieuw album van Stevie).

echt een album om van te genieten!!!!
alleen jammer dat stevie nooit een goede producer heeft gehad in haar solotijd . bij FM werd haar stem veel warmer opgenomen waar door ik haar stem daar veel beter kan waarderen.
Maar Stevie Nicks Blijft mijn nummer 1 zangeres!!!!

Er staat een spontaan ingezongen backstage versie van Wild Heart met beelden op You Tube en is wel leuk om te zien.

De knappe single Stand Back was ik totaal vergeten tot hij zopas op de radio passeerde.

Afgelopen zaterdag kwam Stand Back langs op de after party van Primavera. Echt een geweldig nummer! Zit de rest van dit album een beetje in dezelfde hoek?

Nou, eigenlijk niet zo.
Er is voor Stand Back een hele doos aan elektronica opengetrokken, die in die mate niet in andere nummers is terug te vinden.

In die zin is het een vrij losstaand nummer, te vergelijken met Edge of Seventeen van haar eerste soloalbum.

De andere nummers zijn, grosso modo, in structuur nogal Fleetwood Mac-achtig van aard. Niet slecht, natuurlijk, maar geen Stand Back. Grappig is dan weer wel dat het een Nicks klassieker is geworden die live nog steeds door Fleetwood Mac wordt gespeeld. Hoewel het om begrijpelijke redenen niet Buckingham's grootste plezier is om hier gitaar bij te spelen.

Zij is wel echt een bitch van de top of the game.

Afgelopen jaar nog duo concerten met Rod Stewart gegeven in United States, moeten heerlijke zang-battles zijn geweest, een tijdje geleden geleden nog opnames gezien op You-tube, zag veel passie en plezier

Stevie Nicks heeft een prachtige karakteristieke stem, en ik mag er graag naar luisteren. Het nadeel van deze soloplaat is dat de nummers doorgaans niet sterk zijn, het gaat zelfs vervelen. Nietszeggende liedjes, jammer. Maar wel...een mooie stem.

Laat me hier ook maar iets neerpennen, het is meer dan 2 jaar geleden dat er nog iets over dit album verscheen ...

Het tweede soloalbum van Nicks is zoals velen al aangaven eigenlijk 'Bella Donna 2': een lange opener, een aantal ballads en een aantal meer rockgetinte nummers. Alle nummers zijn meer dan degelijk, maar de absolute uitschieter voor mij is 'Beauty and the Beast', geschreven voor Mick Fleetwood. Het lijkt me niet moeilijk om te weten wie hier de schone en wie het beest is . Dat nummer vind ik nog steeds even aangrijpend als toen ik het leerde kennen. Ook het duet met alweer Tom Petty verdient een aparte vermelding.

Is deze beter dan het debuut? Neen, evenwaardig, of net een tikkeltje minder?

Stand Back is trouwens één tweetje met Prince. The story of Prince and Stevie Nicks inspired each other - faroutmagazine.co.uk