Stevie Nicks - Trouble in Shangri-La (2001)

Voor een dame van middelbare rock-leeftijd (excuus) die het spoor een beetje bijster was, nog/weer fleetwood mac-loos (pas in 2002 de reünie voor Say you will), leek het doek bijna gevallen. Maar 'the woman with the tablecloth on' (volgens Rod Stewart) had een geheel onverwachte surprise in huis. Met echt goede composities, en sterke uitgevoeringen. Stevie rockt, is bij stem en eigenlijk nog niet eerder zo geïnspireerd sinds Bella donna, haar eerste solo cd. Maar de composities op 'Trouble' zijn beter. Vooral de eerste nummers zijn overweldigend, het middengedeelte kent welliswaar een iets mindere periode (kost haar 1 punt) maar het eindigt weer glorieus. De FM fan had sinds 1992 (Lindsey Buckingham solo) niet meer op een dergelijk muziekstuk durven hopen, alle gedoe rond Bill Clinton ten spijt. De cd duurt bijna een uur. Het is in deze jachtige wereld zelfs voor de diehard fans een lange zit. Daarom Stevie: laat toch zitten, die mindere nummers. Ook als je in 2009 een nieuwe studio cd opneemt met Fleetwood mac: liever 45 minuten echt goed dan de volledige tijd op de cd willen volmaken. Dan maak je mij in ieder geval gelukkig.

Bedankt musician, dat je deze cd weer onder mijn aandacht hebt gebracht. Hij lag te "rusten" tussen mijn andere cd's. Gelijk weer eens op gezet en WOW! Nu weet ik gelijk weer waarom ik 'm heb. Van haar vorige cd's was ik niet zo kapot. Maar deze gaat echt de kant op van een hele echte Fleetwood Mac cd, vind ik. Als je ook nog eens kijkt wie er allemaal als gastmuzikanten meedoen, moet dit wel steengoed zijn en dat is ie. Tom Petty, Mike Campbell, Don Henley, Don Felder en vooral Sheryl Crow maken deze cd een prachtige afwisselende, muzikaal erg goed verzorgde trip.Ik mis zelfs mijn grote favo Lindsey Buckingham niet eens. Favoriete nummers: Teveel om op te noemen. Kippenvelnummers: Everyday, Love Is. Gelijk op gewaardeerd naar 5

Sterke plaat van La Nicks na eerdere mindere platen die hun momenten hadden,maar nooit als geheel konden overtuigen.De gastbijdragen zijn inderdaad een goede zet,en zowaar Crow weet te overtuigen.

Merkwaardig he, dat ze eerst 20 jaar iets maakt waarvan je zegt, het is zo zo, en dan toch in 2001 Trouble in Shangri La. Geef nooit op, zeg ik dan.

Hoe is het eigenlijk, dat we zoveel dicussiëren over Fleetwood Mac en Lindsey Buckingham en deze plaat behandelen alsof hij er nooit is geweest. Ik, als Mac-fan, ben bepaald niet bij elk soloprojekt van Stevie van mijn stoel gevallen, maar dit album is hier een uitzondering op. Onbekend bij iedereen? Lindsey speelt mee op dit album, Sheryl Crow, Sarah McLachlan en een hele stoet bekenden doen als sessiemuzikant mee op dit album. Erworden nummers gebruikt uit de tijd dat Lindsey Buckingham en Stevie in de 70er jaren samen werkten. Hier staan 13 parels op. En dan toch maar 15(!) stemmen. Daar snap ik nou even niks van. Het laatste nummer Love Is, zou zomaar op Tusk kunnen staan, stel ik me zo voor. Mensen, deze cd heeft echt kwaliteit, luister 'm dan eens als je 'm nog niet kent

Eindelijk! In 2001 kwam er een nieuwe solo CD van Stevie Nicks.
Maar oei, wat een bittere nummers waren die eerste 2. Niet echt pakkend voor een opening. Gelukkig maakt Sorcerer alles weer snel goed en Planets of the Universe doet en deed het destijds erg leuk.
Verder nog een groot aantal sterke nummer maar Fall from Grace spoel ik altijd even door. Love is vind ik (zoals wel vaker) gezeur en gejammer. Al met al wel een 4,5.

Ik ga met je mee in sterren, de plaat heeft het eigenlijk verdiend.

Ja toch, de beste cd van Stevie Nicks ooit?

Alleen dat 'bittere' bij die eerste twee nummers begrijp ik niet goed. Qua tekst bedoel je?

Ik vind ze namelijk erg sterk en vooral de titelsong een geweldige opener. Verrassend, dat wel. Maar van mij mag Stevie direkt er op los meppen, vooral met zo'n nummer! Candlebright ("Well you know me, I'm a nomad!") is ook heerlijk weird.

Jammer ook van het skippen van Fall from Grace. Te stevig voor Stevie Nicks of vind je het gewoon niet goed genoeg?

Te stevig. Te hard, Teveel gewoon. Met bitter bedoel ik gewoon hoe ze in het gehoor liggen. In de mijne dus bitter.
Ik had Stevie graag nog eens wat meer rustiger gehoord. Landslide, Storms, Dreams, in die stijl zeg maar. Het is soms teveel opgeblazen bij haar. Ze heeft de stempel rock zangeres maar een tandje terug zou wel eens leuk zijn. Vooral nu ze een leeftijd van 61 heeft bereikt.

Maar bij Say you will van Fleetwood mac schreef je:


Prachtige nummers, helemaal met je eens. Ook inzake Smile at you. Maar bepaald ook geen Landslide of Dreams......... (wel heerlijk stevig!)

Ja dat is waar. Een BEETJE tegenstrijdig maar voor mij wel helder. Het is natuurlijk mijn mening he? Mijn beleving van hun muziek. Het gaat natuurlijk meer kanten op dan alleen DIE mening. Om dat helemaal uit elkaar te leggen ben ik nog wel even bezig.
Even proberen dan; Ik denk dat als Running through the Garden, Destiny Rules en Everybody finds out op een solo CD hadden gestaan ze ook minder goed waren geweest en ongecontroleerd op mij overkwamen. Wat bedoel ik daar nou weer mee???
Tja...zo voel ik het wel eens bij haar solo nummers.
Het is alsof Lindsey Buckingham de nummers precies op een rails kan laten lopen. De nummers zijn gewoon in orde en compleet.
Solo is het soms TE. Alsof ze alle remmen losgooid.
Op Say You Will zijn die remmen sowieso al wat losser nu Christine het evenwicht er niet meer in houd tussen deze 2 persoonlijkheden.
Je voelt en ziet de spanning al op de Destiny Rules DVD en hoort het in hun Say You Will teksten.

Ik kan me hierin wel vinden. Voor mij is Stevie Nicks altijd op haar best geweest bij FM. Een hele plaat Stevie Nicks is een beetje "too much" en de productie van haar solo-albums is vaak nogal over de top. Geef mij ook maar haar rustige nummers (Gypsy, Dreams, Nightbird, Rhiannon, Leather and Lace, Sara, Gold Dust Woman, Beautiful Child, Storms, Twisted en zo kan ik nog een tijdje doorgaan...)

Er zijn door de jaren heen ook nogal wat outtakes van FM op haar solo-albums terecht gekomen. Sorcerer is hiervan een voorbeeld. Het stamt nog uit de jaren 70 (Lady Of The Mountain). Sorcerer is voor mij het prijsnummer van dit album dat ik overigens beschouw als haar beste solo-project tot nu toe....

Die vrouw veroorzaakt ook overal problemen.
Eerst in Fleetwood Mac, nu in Shangri-La.

Inderdaad, vandaar Trouble in Shangri-Lalalalala!

Nee hoor, Stevie veroorzaakt helemaal geen problemen. Het is alleen een vrouw met een gebruiksaanwijzing. Bovendien laat zij zich (terecht) de kaas niet van het brood eten.

Gezien het gemiddelde aantal punten voor Trouble in Shangri-La, ook die van Fleetwood Fan, geven al aan dat er toch een prima solo cd door Stevie Nicks is gemaakt.

Eigenlijk de beste die ze ooit heeft afgeleverd. Al haar vorige werk was inderdaad beduidend minder. Een conclusie die toch door de meesten ook zal worden gedeeld.

Terecht ook de constatering dat Stevie Nicks haar beste werk heeft gebracht binnen Fleetwood mac. Dan kun je het nog oneens zijn over wat mooier is, de ballads (Tusk) of haar steviger werk (Say you will).

Dat haar nummers voor Fleetwood mac in het algemeen beter worden gewaardeerd dan solo, komt dat door die nummers of komt dat omdat bij Fleetwood mac Lindsey Buckingham haar nummers weet om te toveren tot kleine briljantjes?

Ik denk het laatste en ik denk ook dat Stevie dat ook weet. Bij Fleetwood mac weet iedereen boven zichzelf uit te stijgen. Dat maakt het tot een gerespecteerde, aantrekkelijke band die ook commercieel altijd prima voor zichzelf heeft kunnen zorgen.

Dat de leden elkaar onderling flink kunnen meppen, doet daar verder niets aan af.

Goed album. Ik vind dit haar beste. Topmuzikanten spelen mee. Nu wachten op de opvolger. Dit jaar nog en geproduceerd door Dave Stewart!

Dit album vond ik altijd iig beter dan 'Street angel' maar niet meer dan redelijk.
Echt jaren niet meer naar geluisterd. Nu weer eens gedaan en ik moet zeggen, ik ben enigszins onder de indruk. Ik vind dit album behoorlijk consistent in kwaliteit. Veel nummers zijn wat mij betreft niet langer wel ok maar nu zwaar ok. Mijn stem verhoogd van 2,5 naar 3,5.

Goed album van Stevie Nicks beter dan de voorganger (Street Angel) goede nummers, eigenlijk niks mis mee. Misschien wel het beste solo-album van Mevrouw Nicks! *4.5

Ik heb alleen 'Bella Donna' en 'Wild Heart' van deze dame. Ik beluisterde een tijd geleden ook vaak de drie soloalbums die erna kwamen, maar vond/vind ze eerder ontgoochelend, op een paar nummers na. Nu ik dit album leer ik kennen, ben ik positief verrast. Toch zal ik haar altijd verkiezen als ze in Fleetwood Mac zit. Haar beste periode situeert zich volgens mij tussen 1973 en 1982. In die jaren vind ik haar stem het mooist. Erna bewonder ik de stem ook, maar tegelijk kan ze me soms irriteren. Een soloalbum is een lange rit. Bij Fleetwood Mac vind ik het meestal te vlug gedaan.

Dit album is echt stukken beter dan de drie voorgangers. Toch is het voor mij te vroeg om te stemmen en het te kopen.

Zal het echt Stevie zijn, op die hoes?

Had dit album uitgebracht geworden in 1981 in plaats van Bella Donna, was dit ongetwijfeld Nicks grootste topper gebleken.

Maar Nicks regeerde in 2001 bij lange niet meer als in 1981, ze was eigenlijk al een soort van rock dinosaurus, en wat dat betreft lijken de resultaten dat te ondersteunen.

Toch is Nicks hier vele malen beter dan op Bella Donna.
De songs zijn beter, de instrumenten klinken verfrissend helder. Misschien een enkele song nog waardoor je zou zeggen dat het had kunnen worden weggelaten.

Maar als je er 21 jaar later nog eens naar luistert, hoor je er niet aan af dat er al weer zo'n tijd tussen zit.
Terwijl bijvoorbeeld een album als The Other side of the mirror (1989), dat stijf staat van de synths, een platgeslagen productie, dan is Trouble in Shangri La wel even een paar tandjes beter.

Nicks zou die trend doorzetten in de 21e eeuw met In your dreams en 24 Carat Gold. Ze toert momenteel. Ik ben benieuwd of er ooit op korte termijn nog een nieuw album volgt.

Bij een ander album heb ik Stevie Niks omschreven als een lelijke, krijsende, hysterische heks. Een heks is altijd in het zwart gekleed, heeft een donkere puntmuts op het hoofd en een bezem tussen de kromme benen opdat zij door het luchtruim kan vliegen. De vraag van musician is hiermee beantwoord.