Stevie Nicks - Bella Donna (1981)

Daar kan ik me niets bij voorstellen. Haar stem is irritant en qua uiterlijk ziet Stevie eruit als een heks... Een "Bella Donna"? Nou dat is La Nicks bepaald niet!

Ik ga het eerste soloalbum van de heks met de irritante stem eens met een halfje verhogen. Ik vind haar, i.t.t. HB wel degelijk een Bella Donna, afhankelijk van de betekenis van het woord!
De Deluxe Edition is zeer de moeite waard met een prachtig uitgevoerd Bella Donna live disc met maar liefst 14 nummers. Wat een stem!

Ik ben gek van Stevie. Echt gek. Ik zie mijn vrouw graag maar moest ik terug in de tijd kunnen gaan en kiezen wist ik t wel. Haar stem is, voor mij althans, de allerbeste vrouwelijke rockstem en ze is een goede songschrijver. Haar nummers bij Fm zijn mijn favoriete FM nummers. Dat Tom Petty nummer vind ik wel maar niets. Nu, eerlijkheid gebied mij om te zeggen dat ik haar solowerk niet veel opzet. IK vind nog steeds de samenwerking met de leden van FM het beste, maar hier hoor je toch veel kwaliteit, ondanks dat dit uiteindelijk 'maar' studiomuzikanten zijn. Deze plaat heeft gelukkig nog niet dat plat gepolijste 80's sausje dat latere platen hebben.

Vraag: is het iemand anders ook opgevallen wat een rommeltje de booklet is van de Deluxe Edition? Verhalen worden abrupt afgebroken en/of lopen kris kras door elkaar. Een tegenvaller wel voor deze verder mooie uitgave, rijk aan topmuziek op 3 cd's. Benieuwd wie ook deze ervaring heeft.

Het viel me een tijdje geleden op dat hoewel ik grote fan ben van Fleetwood Mac in de Buckingham/Nicks periode, ik eigenlijk amper iets van hun solomateriaal ken. Wat jammer is, want bijvoorbeeld zo'n Edge of Seventeen dat een tijdje terug een heropleving kreeg is echt een dijk van een plaat. Vandaar dus eens gestart met de debuutplaat van Stevie Nicks en ik had er eerlijk gezegd iets meer van verwacht. De beste songs zitten sowieso vooraan. De titeltrack is Nicks op haar mooiste en Stop Draggin' My Heart Around doet mijn Tom Petty hart weer wat harder kloppen. Ik had totaal geen idee dat Petty en zijn hartebrekers hier aan mee gewerkt hadden, maar die typische gitaarsound haal je er zo meteen uit. Een geweldige combinatie waarvan ik op papier niet meteen zou zeggen dat ze effectief werkt. Edge of Seventeen kende ik dus al en blijft ook na meerdere luisterbeurten overeind staan. Vanaf dan begint het echter wel serieus in te zakken. Misschien had ik hier ook wel gewoon wat te veel van verwacht? Sowieso valt het op dat de songs niet de kwaliteit van Fleetwood Mac in hun glorieperiode weet te bereiken, maar het is natuurlijk ook gewoon krankzinnig hoeveel fantastische nummers die samen hebben gemaakt. Er zat toch iets in die dynamiek die hier ontbreekt en ik vraag me af hoe goed dit me zou bevallen indien ik niet wist wat Nicks verder in huis heeft. Er zijn best wel wat uitschieters te noemen (ik denk dat ik ze hierboven wel allemaal genoemd heb), maar zo'n Leather and Lace met Don Henley... De tweede helft van het album is me toch allemaal wat te suf en te inwisselbaar. Misschien dat opvolger The Wild Heart me beter gaat bevallen? Ik zie dat er sowieso al een duet met Tom Petty and the Heartbreakers opstaat, dus die gaat sowieso ook wat draaibeurten krijgen.

metalfist, dan ga je je met Stand Back ook geen buil vallen. Vind ik Nicks' tofste solonummer.

En je vrouw is op de hoogte? Mevrouw Nicks zal niet in Hans Brouwer geïnterresseerd zijn maar anders om geldt precies het zelfde.

Kortom, je vindt haar maar Nicks.

Precies!

Mee eens. Zonde!