menu

Stevie Nicks - Bella Donna (1981)

mijn stem
3,57 (72)
72 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Modern

  1. Bella Donna (5:22)
  2. Kind of Woman (3:12)
  3. Stop Draggin' My Heart Around (4:04)

    met Tom Petty

  4. Think About It (3:35)
  5. After the Glitter Fades (3:32)
  6. Edge of Seventeen (5:28)
  7. How Still My Love (3:54)
  8. Leather and Lace (3:45)
  9. Outside the Rain (4:19)
  10. The Highwayman (4:49)
totale tijdsduur: 42:00
zoeken in:
4,0
Dank aan dynamo d om zoveel albums toe te voegen. Ik schrik er ook van dat veel niet aan bod komt. Soms staat een album er wel op en dan staat er niks van commentaar. Terwijl bepaalde albums overbecommentarieerd worden. Ik ga eens deftig lezen hoe je albums kan toevoegen, dan draag ik straks ook mijn steentje bij.
Over Bella Donna: Nicks beste soloalbum in zijn geheel, de overige bevatten alleen een paar uitschieters.

avatar van Rinus
3,5
Best wel een goed album van Stevie Nicks. Uitschieters zijn het geweldige "Edge of seventeen" en het met samen met Tom Petty uitgevoerde en geschreven "Stop draggin'my heart around", dat ook nog eens een hit werd in ons landje. Ik heb het op vinyl.

avatar van Snakeskin
2,5
Bella donna bevat een van de mooiste, op single verschenen rock ballads in de vorm van "stop draggin' my heart around". Behalve een prachtige titel ook een schitterend duet met Tom Petty, een stem die zich uitstekend leent voor een duet met een dergelijke lading. Onderschat!

avatar van musician
3,5
Pas 3 eerdere reacties? Succesvolle start van een vrij succesvolle solo carriere. Stevie schreef meer dan Lindsey en Christine haar aan Fleetwood mac minuten wilden geven, dus ga je in deeltijd solo. Hoewel goede composities, missen de songs van Stevie Nicks de aanvullende hand van Lindsey Buckingham, het spijt mij het te moeten schrijven. Pas bij Trouble in Shangri La heeft Stevie een plaat gemaakt waarbij Buckingham niet meer zo erg wordt gemist. Wat blijft er dan over. Toch een meerderheid aan goede songs: Bella donna, Stop draggin' my heart around (aan de hand meegenomen door Tom Petty) Edge of seventeen en Outside the rain. Maar ook hier songs om op te schieten: After the glitter fades en een vreselijk duet met Don Henley, Leather and Lace.

3,0
Aardig solodebuut van Nicks met als uitschieters het titelnummer en het niet kapot te krijgen Edge of Seventeen.Voor de rest kabbelt het rustig voort en heb je niet eens het idee dat er muziek op staat.Soms is dat een goed teken,maar in het geval van Nicks verwacht je meer.

Fleetwood fan
Dit is de Rumous voor Stevie Nicks solo carriere. Heel mooi vind ik After the Glitter Fades, Leather & Lace en de rest is gewoon goed.
Iets te lang (vind ik in elke uitvoering) vind ik Edge of Seventeen.
(ik hou persoonlijk niet van die lang uitgevoerde nummers)

avatar van Stijn_Slayer
3,0
In commercieel opzicht is dit album meer geslaagd dan in artistiek opzicht, maar het is best een aardig album inderdaad.

Het grote probleem is dat de muziek, hoewel weliswaar goed verzorgd (deze sessiemuzikanten zijn in principe talentvoller dan Fleetwood Mac), nooit echt diepgaat. Het blijft allemaal nogal oppervlakkig, en vooral gemakkelijk in het gehoor liggen.

In tegenstelling tot Fleetwood Mac guru musician vind ik het ontbreken van Buckingham juist erg verfrissend werken. Eindelijk word ik eens niet om de zoveel nummers lastig gevallen door dat vervelende, geknepen jengelstemmetje. Nicks is toch degene waardoor ik geïnteresseerd ben in Fleetwood Mac. Keer op keer blijken haar nummers voor mij de uitblinkers te zijn.

Hier staat natuurlijk het geweldige 'Edge of Seventeen' op. De andere singles vind ik echter niet heel erg overtuigend. 'Outside the Rain' vind ik erg sterk, maar die zie ik tot mijn verbazing niet eens bij de favoriete tracks staan.... Ook 'How Still My Love' is een klein hoogtepuntje.

avatar van musician
3,5
Stijn_Slayer schreef:
(...)Het grote probleem is dat de muziek, hoewel weliswaar goed verzorgd (deze sessiemuzikanten zijn in principe talentvoller dan Fleetwood Mac)(...)

Het zal wel een uitschieter van je pen zijn Stijn, maar je bedoelt hier toch niet wat ik denk dat je bedoelt, namelijk dat de sessiemuzikanten die meespelen op Bella donna beter zijn dan de getalenteerde beroepsmuzikanten van Fleetwood mac??

avatar van Stijn_Slayer
3,0
Het zijn niet de minsten die hier op meespelen hoor!

avatar van musician
3,5
Ik bedoel natuurlijk niet de inspanningen van Tom Petty en zijn Heartbreaker Mike Campbell of de Eagles collega's Henley en Felder.

Maar de ritme-sectie van Fleetwood/McVie, daar is bij de sessie-muzikanten op Bella donna bepaald geen concurrentie voor te vinden.

Onontbeerlijk duo voor een Stevie Nicks topper.

Daarnaast concludeer je dat de muziek nooit diep gaat, oppervlakkig blijft en gemakkelijk in het gehoor blijft liggen. Dat lijkt mij voor de sessiemuzikanten geen echt compliment maar ik denk wel dat je gelijk hebt.

De diepgang in Nicks' muziek is namelijk afkomstig van Lindsey Buckingham, af en toe een 'geknepen jengelstemmetje' of niet. Hij is als geen ander in staat haar muziek 'af' te maken en het datgene mee te geven waardoor haar FM nummers tot inderdaad grote hoogten weet te stijgen.

Het gaat hier dan allemaal om creativiteit, bedenken van mooie akkoorden, het schrijven van goede muziek en een grandioze uitvoering daarvan. En dat zijn zaken die horen thuis bij de muzikanten waar wij hier veelvuldig over schrijven.

Sessiemuzikanten voeren veelal uit wat er in eerste instantie voor hen is bedacht om te spelen. Dat lijkt mij van een geheel andere orde.

Hoe goed ook, Nicks ontbeert op meeste nummers van Bella Donna naar mijn smaak een Lindsey Buckingham.

Niet alleen vanwege hem; je hoort dat als ze samenwerkt met bijvoorbeeld een andere aanwezige geweldenaar, Tom Petty, hij óók weet wat nodig is om haar nummers meer cachet te geven.

Gewoon omdat hij Tom Petty is en verstand heeft van zaken. Alleen geeft hij er een Petty-draai aan, waar Lindsey Buckingham uiteraard ook naar zichzelf toerekent maar dat hoort bij het karakter van een goede muzikant.

avatar van Stijn_Slayer
3,0
Ik doelde inderdaad op Tom Petty en Don Felder etc. Dat vind ik meer getalenteerde muzikanten dan de leden van Fleetwood Mac. Het is echter wel zo dat het hier niet helemaal uitkomt (inderdaad geen compliment dus), zoals jij ook opmerkt.

avatar van Madjack71
4,0
Ikzelf heb niet veel last gehad van gebrek aan diepgang die ik dan bij een Fleetwood Mac wel zo moeten bemerken. An sich wel een goed onderbouwd argument, maar blijft toch ook een beetje hangen aan wat de luisteraar ervaart. Wat mij aangaat vind ik dit toch best een mooi plaatje en nog een slagje beter als The Wild Heart waar de samenwerking met Petty een vervolg kreeg. De muzikanten die hier op meewerkten; Campbell, Henley, Felder, Petty en Roy Bittan van de E Street Band, leveren m.i. een degelijke bijdrage. Nummers als het duet Stop draggin' my heart around (combinatie met Petty & Nicks levert een interessant geluid op...zouden ze een album vol van kunnen maken, wat mij betreft), After the Glitter Fades en Edge of Seventeen......waar herken ik die openingsriedel nog ergens meer van....iemand? Zitten gewoon goed in elkaar. Daarnaast zingt Stevie Nicks als een engel met bouwvakkershanden. Bij The Wild Heart kreeg ik bij vlagen het gevoel dat ik met een verkapt Fleetwood Mac album te maken had. Bij dit Bella Donna geenszins.
Niet diep, oppervlakkig, kan ik mij niet echt in vinden. Juist doordat het goed in het gehoor ligt, komt het juist allemaal goed naar voren en de wijze waarop Nicks het zingt, maakt het plaatje compleet. Ze spelen zo dat Nicks kan schijnen en dat doet ze.

avatar van Stickman10
4,5
Look at me, for a very long time
Long enough to know
Love is a word - I've been trying to find
Words don't matter
They don't matter at all

Een mooi stukje tekst uit het nummer Outside the rain.
Verder is dit album een geweldig kwetsbaar stukje document van een vrouw die zich durft bloot te geven,en dat is niet nicks voor iemand als stevie hahah

avatar van Stickman10
4,5
gek trouwens dat veel mensen zeggen dat stevie vaak een lindsey nodig heeft tijdens het schrijf proces of zelfs een andere muzikant,dit is toch duidelijk een solocarrière waar ze haar eigen weg bewandeld en je haar dus moet waarderen op wat zij solo doet. haar muziek is technisch niet altijd even goed maar gevoelsmatig altijd erg eerlijk en kwetsbaar en dat vind ik erg mooi!!!!!

avatar van musician
3,5
Het is niet een kwestie van wel of niet nodig hebben.

Maar de nummers van Stevie Nicks komen meestal tot een mooiere wasdom als ze worden uitgebracht in Fleetwood mac verband. De (muzikale) ondersteuning van Lindsey Buckingham, maar ook het geraffineerde spel van John McVie en Mick Fleetwood geven het nummer net even iets extra's. Daar zijn het natuurlijk ook uitgekiende en briljante musici voor. Meer dan de som der delen.

avatar van Stickman10
4,5
musician schreef:
Het is niet een kwestie van wel of niet nodig hebben.

Maar de nummers van Stevie Nicks komen meestal tot een mooiere wasdom als ze worden uitgebracht in Fleetwood mac verband. De (muzikale) ondersteuning van Lindsey Buckingham, maar ook het geraffineerde spel van John McVie en Mick Fleetwood geven het nummer net even iets extra's. Daar zijn het natuurlijk ook uitgekiende en briljante musici voor. Meer dan de som der delen.



Ik snap wat je bedoeld en ik vind ook dat zij met fleetwood mac haar betere songs heeft gemaakt. Maar ik gun haar solo ook een eerlijke kans, om haar dus ook als solo artiest te beoordelen. ze ging niet voor niets solo,ze had dus ook haar eigen verhaal te vertellen.

avatar van ChrisX
Madjack71 schreef:
Edge of Seventeen......waar herken ik die openingsriedel nog ergens meer van....iemand?


Destiny's Child - Bootylicious.... Stevie Nicks zat volgens mij zelfs in de video.

avatar van Madjack71
4,0
kloinkkkk.....das het kwartje dat is gevallen

avatar van frolunda
2,5
Stevie Nicks heeft een fantastisch stemgeluid maar daar heeft ze wel goede songs bij nodig.Op Bella Donna is dat helaas meestal niet het geval,slechts Stop draggin' my heart around,Leather & lace en Edge of seventeen zijn echt goed.Het overige materiaal klinkt vlak en vrij armoedig.Resultaat; een middelmatig album.

Ik vind het titelnummer 'Bella Donna' zo ontzettend mooi. In z'n geheel een fijn album eigenlijk.

avatar van devel-hunt
3,0
Deze voor €1,- gekocht op vinyl. Nu heb ik minder met de solo verrichtingen van Stevie dan van Lindsey, maar ach...die ene €€.
Bella Donna, de hoes ken ik al jaren net zoals sommige nummers. Duetten met Tom Petty en Don Henley. Er werd toen flink wat uit de kast getrokken om Stevie Nicks als succesvol solo artiest te lanceren, en dat lukte. De plaat werd een succes, verkocht zelfs beter dan Mirage van FM die in dezelfde periode uitkwam en vele maler beter dan het solo debuut van Lindsey, Law and order, maar die was veel eigenzinniger . En de muziek? Radiovriendelijk en toegankelijk, maar zeker niet heel goed. Ik blijf de hoes het mooist vinden.

avatar van davevr
4,5
Ik vind deze geweldig, vraag mij niet waarom maar het is zo; zondagochtend : koffie : check, croissant: check, Stevie : check

avatar van goldendream
3,5
Haar laatste 2 solo-albums ken ik nog niet, maar voorlopig vind ik dit haar beste. Het titelnummer blijft een fantastische opener.

avatar van musician
3,5
Over enkele dagen verschijnt de DeLuxe versie.
Drie cd's, met voor het eerst alles geremasterd.

Verder early takes, alternate takes, elders uitgebrachte songs (bijv bij films in die tijd) en een live cd uit 1982.
Die kan de rechtgeaarde FM + Nicks fan toch niet laten liggen...

avatar van erwinz
4,5
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Stevie Nicks - Bella Donna / The Wild Heart, reissues - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Stevie Nicks staat tegenwoordig vooral op het podium met de zoveelste wederopstanding van Fleetwood Mac en lijkt niet meer toe te komen aan het maken van nieuwe muziek.

Sinds het uitstekende In Your Dreams uit 2011 moeten we het dus doen met gerecycled materiaal, maar daar is in het geval van Stevie Nicks vooralsnog gelukkig niets mis mee.

Na het echt prachtige 24 Karat Gold: Songs From The Vault uit 2014 en de onlangs verschenen reissue van Fleetwood Mac’s Mirage, waarop Stevie Nicks een flinke vinger in de pap had, zijn nu fraaie heruitgaven verschenen van de eerste twee soloplaten van Stevie Nicks, die voor haar toetreding tot Fleetwood Mac natuurlijk ook al een klassieker maakte met Lindsey Buckingham (Buckingham Nicks).

Een jaar voordat Fleetwood Mac terugkeerde met Mirage (de opvolger van Tusk), kwam Stevie Nicks in 1981 op de proppen met haar eerste soloplaat, Bella Donna. Het is volgens velen ook nog steeds haar beste soloplaat en daar is zeker iets voor te zeggen.

Het door Jimmy Iovine geproduceerde solodebuut van Stevie Nicks bevat songs die voor een belangrijk deel in het verlengde liggen van de songs die ze in de jaren ervoor bij Fleetwood Mac maakte, al legt ze ook net wat andere accenten en kiest ze over het algemeen voor een net wat gepolijster geluid.

Ik hou persoonlijk wel van de songs van Stevie Nicks en hierdoor voelt ook Bella Donna nog altijd aan als een warm bad. Het is een warm bad dat flink is beïnvloed door de wijze waarop in de jaren 80 muziek werd gemaakt en vooral geproduceerd, waardoor de eerste soloplaat van Stevie Nicks net wat minder tijdloos klinkt dan de platen van Fleetwood Mac van een paar jaar ervoor, maar er valt op Bella Donna genoeg te genieten. Bijvoorbeeld van de prima songs die Stevie Nicks voor dit album geschreven heeft en natuurlijk van haar mooie en zo herkenbare stem.

Ik had Bella Donna al zeker 30 jaar niet meer gehoord, maar het is opvallend hoe de songs van Stevie Nicks van decennia geleden zich hebben genesteld in het geheugen. Het geldt voor de songs die Stevie Nicks alleen maakt, maar zeker ook voor de gloedvolle duetten met Tom Petty en Don Henley. Het met veel bonusmateriaal opgepoetste Bella Donna is voor mij een plaat vol goede herinneringen, maar ook in muzikaal opzicht staat deze soloplaat van Stevie Nicks wat mij betreft nog overeind.



Het in 1984 verschenen The Wild Heart brengt bij mij geen herinneringen naar boven, want ik had de plaat tot voor kort nog nooit gehoord.

Nu gelukkig wel, want The Wild Heart laat zich beluisteren als Bella Donna 2.0.

Stevie Nicks kiest op haar tweede soloplaat voor een vergelijkbaar geluid, dezelfde producer en hetzelfde type songs, maar het zijn net als op het debuut songs om te koesteren.

Ook The Wild Heart zou ik graag eens horen zonder de net wat te zwaar aangezette 80s productie, die overigens flink meer synths bevat dan Prima Donna (bijvoorbeeld in de single Stand Back die ik natuurlijk wel kende), maar gelukkig was Jimmy Iovine een stuk kundiger dan veel van zijn tijdgenoten.

Ook The Wild Heart is aangevuld met het nodige bonusmateriaal, maar de tien songs die destijds op het album stonden zijn het meest essentieel en klinken als je het mij vraagt nog steeds fris en essentieel.

Het is wederom een opgewarmde prak van Stevie Nicks, maar ook dit keer is het geserveerde buitengewoon smakelijk en gaat het bovendien in beide gevallen om platen die meer dan 30 jaar na de release maar weinig van hun oorspronkelijke glans hebben verloren. Ik ben er blij mee dus. Erwin Zijleman

avatar van goldendream
3,5
Voor mij staat het nu wel vast: solo tipt Stevie Nicks niet aan Fleetwood Mac. Toegegeven, de laatste 2 soloalbums ken ik nog niet. De eerste 6 dus wel en daarop kan geen enkel nummer concurreren met 'Landslide', 'Silver Springs', 'Dreams', 'Sara', 'Gypsy' en misschien nog wel een nummer dat ik nu vergeet.

Toch kan ik dit solodebuut erg smaken. Het titelnummer en het duet met Tom Petty steken er bovenuit, maar ook de overige nummers zijn meer dan degelijk. Het country-achtige 'After the Glitter Fades' verdient ook een vermelding. De hoes is heel mooi.

'Bella Donna' is vintage Nicks: mooie ballads, bij vlagen rockend en een vleugje mysterie. De Stevie tussen 1973-1983 apprecieer ik het meest. De jaren ervoor met Fritz lijken me ook boeiend, maar daar moet ik het doen met You Tube-opnames van povere kwaliteit. Vanaf 1985 apprecieer ik haar minder, zowel solo als bij Fleetwood Mac. Het druggebruik eist zijn tol en haar stemgeluid verandert toch wat. Soms te schreeuwerig ook.

Misschien is dit debuut haar beste, maar om zeker te zijn moet ik de laatste 2 nog ontdekken en ook 'Trouble in Shangri-La' nog meer luisterbeurten gunnen. Ik denk 3,5 sterren, eventueel 4.

Tot slot een bedanking aan musician omwille van de vele leuke en leerrijke berichten.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:44 uur

geplaatst: vandaag om 21:44 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.