Stevie Nicks - Bella Donna (1981)

Stevie Nicks heeft een fantastisch stemgeluid maar daar heeft ze wel goede songs bij nodig.Op Bella Donna is dat helaas meestal niet het geval,slechts Stop draggin' my heart around,Leather & lace en Edge of seventeen zijn echt goed.Het overige materiaal klinkt vlak en vrij armoedig.Resultaat; een middelmatig album.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Stevie Nicks - Bella Donna / The Wild Heart, reissues - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Stevie Nicks staat tegenwoordig vooral op het podium met de zoveelste wederopstanding van Fleetwood Mac en lijkt niet meer toe te komen aan het maken van nieuwe muziek.

Sinds het uitstekende In Your Dreams uit 2011 moeten we het dus doen met gerecycled materiaal, maar daar is in het geval van Stevie Nicks vooralsnog gelukkig niets mis mee.

Na het echt prachtige 24 Karat Gold: Songs From The Vault uit 2014 en de onlangs verschenen reissue van Fleetwood Mac’s Mirage, waarop Stevie Nicks een flinke vinger in de pap had, zijn nu fraaie heruitgaven verschenen van de eerste twee soloplaten van Stevie Nicks, die voor haar toetreding tot Fleetwood Mac natuurlijk ook al een klassieker maakte met Lindsey Buckingham (Buckingham Nicks).

Een jaar voordat Fleetwood Mac terugkeerde met Mirage (de opvolger van Tusk), kwam Stevie Nicks in 1981 op de proppen met haar eerste soloplaat, Bella Donna. Het is volgens velen ook nog steeds haar beste soloplaat en daar is zeker iets voor te zeggen.

Het door Jimmy Iovine geproduceerde solodebuut van Stevie Nicks bevat songs die voor een belangrijk deel in het verlengde liggen van de songs die ze in de jaren ervoor bij Fleetwood Mac maakte, al legt ze ook net wat andere accenten en kiest ze over het algemeen voor een net wat gepolijster geluid.

Ik hou persoonlijk wel van de songs van Stevie Nicks en hierdoor voelt ook Bella Donna nog altijd aan als een warm bad. Het is een warm bad dat flink is beïnvloed door de wijze waarop in de jaren 80 muziek werd gemaakt en vooral geproduceerd, waardoor de eerste soloplaat van Stevie Nicks net wat minder tijdloos klinkt dan de platen van Fleetwood Mac van een paar jaar ervoor, maar er valt op Bella Donna genoeg te genieten. Bijvoorbeeld van de prima songs die Stevie Nicks voor dit album geschreven heeft en natuurlijk van haar mooie en zo herkenbare stem.

Ik had Bella Donna al zeker 30 jaar niet meer gehoord, maar het is opvallend hoe de songs van Stevie Nicks van decennia geleden zich hebben genesteld in het geheugen. Het geldt voor de songs die Stevie Nicks alleen maakt, maar zeker ook voor de gloedvolle duetten met Tom Petty en Don Henley. Het met veel bonusmateriaal opgepoetste Bella Donna is voor mij een plaat vol goede herinneringen, maar ook in muzikaal opzicht staat deze soloplaat van Stevie Nicks wat mij betreft nog overeind.



Het in 1984 verschenen The Wild Heart brengt bij mij geen herinneringen naar boven, want ik had de plaat tot voor kort nog nooit gehoord.

Nu gelukkig wel, want The Wild Heart laat zich beluisteren als Bella Donna 2.0.

Stevie Nicks kiest op haar tweede soloplaat voor een vergelijkbaar geluid, dezelfde producer en hetzelfde type songs, maar het zijn net als op het debuut songs om te koesteren.

Ook The Wild Heart zou ik graag eens horen zonder de net wat te zwaar aangezette 80s productie, die overigens flink meer synths bevat dan Prima Donna (bijvoorbeeld in de single Stand Back die ik natuurlijk wel kende), maar gelukkig was Jimmy Iovine een stuk kundiger dan veel van zijn tijdgenoten.

Ook The Wild Heart is aangevuld met het nodige bonusmateriaal, maar de tien songs die destijds op het album stonden zijn het meest essentieel en klinken als je het mij vraagt nog steeds fris en essentieel.

Het is wederom een opgewarmde prak van Stevie Nicks, maar ook dit keer is het geserveerde buitengewoon smakelijk en gaat het bovendien in beide gevallen om platen die meer dan 30 jaar na de release maar weinig van hun oorspronkelijke glans hebben verloren. Ik ben er blij mee dus. Erwin Zijleman

Het viel me een tijdje geleden op dat hoewel ik grote fan ben van Fleetwood Mac in de Buckingham/Nicks periode, ik eigenlijk amper iets van hun solomateriaal ken. Wat jammer is, want bijvoorbeeld zo'n Edge of Seventeen dat een tijdje terug een heropleving kreeg is echt een dijk van een plaat. Vandaar dus eens gestart met de debuutplaat van Stevie Nicks en ik had er eerlijk gezegd iets meer van verwacht. De beste songs zitten sowieso vooraan. De titeltrack is Nicks op haar mooiste en Stop Draggin' My Heart Around doet mijn Tom Petty hart weer wat harder kloppen. Ik had totaal geen idee dat Petty en zijn hartebrekers hier aan mee gewerkt hadden, maar die typische gitaarsound haal je er zo meteen uit. Een geweldige combinatie waarvan ik op papier niet meteen zou zeggen dat ze effectief werkt. Edge of Seventeen kende ik dus al en blijft ook na meerdere luisterbeurten overeind staan. Vanaf dan begint het echter wel serieus in te zakken. Misschien had ik hier ook wel gewoon wat te veel van verwacht? Sowieso valt het op dat de songs niet de kwaliteit van Fleetwood Mac in hun glorieperiode weet te bereiken, maar het is natuurlijk ook gewoon krankzinnig hoeveel fantastische nummers die samen hebben gemaakt. Er zat toch iets in die dynamiek die hier ontbreekt en ik vraag me af hoe goed dit me zou bevallen indien ik niet wist wat Nicks verder in huis heeft. Er zijn best wel wat uitschieters te noemen (ik denk dat ik ze hierboven wel allemaal genoemd heb), maar zo'n Leather and Lace met Don Henley... De tweede helft van het album is me toch allemaal wat te suf en te inwisselbaar. Misschien dat opvolger The Wild Heart me beter gaat bevallen? Ik zie dat er sowieso al een duet met Tom Petty and the Heartbreakers opstaat, dus die gaat sowieso ook wat draaibeurten krijgen.