Stevie Nicks - Rock a Little (1985)

Detail: Has Anyone Ever Written.... is eigenlijk geschreven voor Joe Walsh en zijn overleden dochtertje

Typisch jaren 80 album, en een beetje heavier dan de andere albums van Stevie Nicks. Het nummer "I can't wait"was een heel bescheiden hitje in Nederland. Ik heb het op vinyl.

Oei, hier vliegt Stevie toch een beetje uit de bocht. De grand lady begon de magere composities te compenseren door veel herrie. Bij I can't wait (een wat sterker nummer) gaat het nog net, Imperial hotel en the Nightmare zijn Nicks onwaardig. Wat veel Amerikanen nog gezien hebben in Talk to me is mij ook een raadsel. Aan het einde nog juist op tijd If I were you en No spoken word. Has anyone... een laatste, wat rustiger oase. Maar te laat voor een positieve reactie.

Een plaat die verzuipt in drums en synths die de jaren 80 zo vervelend maakte.Als ze zich hier niet aan waagt klinken de composities een stuk fijner,zoals het slotstuk Has Anyone Ever Written Anything for You.

Toen ik net fan was vond ik met toeval deze CD in de bakken van de platenzaak. Ik begreep er destijds niks (leuke woordspeling) van. Hoe kon zo'n zangeres nou een solo CD hebben. Haar stem vond ik namelijk vreselijk in die tijd. Toch nam ik de grote gok (als 15 jarige kocht je niet zomaar een CD met je bij elkaar gespaarde centjes) en thuis hoorde ik deze enorme verrassing. Wat een knal nummers!
I Can't Wait klonk bekend in mijn oren, Talk To Me vond ik direct geweldig. En nu nog steeds hoor ik deze CD graag ook al besef ik nu dat dit geen meester werk van haar is. Maar goed, door deze CD ben ik toch geinteresseerd geraakt in Stevie Nicks.

'Has anyone ever written anything for you' had zo op Tusk kunnen staan, Het is dan alleen voor dat nummer dat ik deze plaat nog een *** geef.

Deze plaat is teveel gemaakt met het oog op de Amerikaanse markt. En dat lukte, de plaat verkocht er goed. Over het algemeen komt de plaat karakterloos over, haar stem weet dat nog enigszins te verhullen, want die blijft overeind op deze wat nietszeggende plaat.

Deze prototype 80s plaat van mevrouw Nicks vind ik niet bepaal goed te noemen,terwijl ik toch
erg gecharmeerd ben van deze dame. En toch ben ik een tijdje verslaafd geweest aan dit album,in het bijzonder het nummer i can't wait.

Has Anyone Ever Written Anything For You is het pareltje van dit album. Ook titelnummer is heerlijk. Lijkt een beetje of Welcome To The Room Sara later hiervan is afgeleid. Eigen vind ik geen 1 nummer minder op dit album. Dat het een 4 blijft is enkel omdat het intussen wat gedateerd klinkt, terwijl er genoeg Stevie Nicks en Fleetwood Mac-werk is dat nog altijd fier overeind blijft.

I can't wait is echt een fantastisch nummer INSTRUMENTAAL!
Maar de zang.... mijn god.... alsof Nicks dronken is. Het zal vast bij het nummer horen maar het stoort me bizar. De heavy gitaar sound in combinatie met de zware synths en de bellen klinkt mij echter als muziek in de oren.

Ik zou willen die iemand de instrumentale versie van dit nummer zou gebruiken en er fatsoenlijke zang overheen zou inzingen.

Nicks' eerste misstap. Na twee mooie soloalbums is dit zo'n typisch album uit de jaren '80 waar de Amerikanen blijkbaar van houden, maar Europeanen minder. De hoes past perfect bij het album. Niks mysterieus of magisch aan dit album en de hoes. Geen spoor van de gold dust woman of gypsy, net datgene wat haar zo speciaal maakt.
Van haar stem moet je houden. Dat doe ik meestal wel, maar hier zijn er te veel schreeuwerige nummers.
Toch zijn er ook lichtpuntjes. Het slotnummer behoort zelfs tot haar pareltjes.
Slotsom: degelijk, nergens slecht, weinig hoogtepunten, behalve de laatste song.

Nieuwe luisterbeurten op Spotify van dit album bieden geen beterschap bij mijn berichtje van een aantal maanden geleden. Ik bezit alleen de eerste 2 soloalbums en dit zal voorlopig zo blijven. Dit album en de 2 opvolgers zijn niet goed genoeg om te kopen. Van deze 3 een eigen compilatie maken lijkt me wel mogelijk.
Alleen het slotnummer is echt goed, het steekt er met kop en schouder bovenuit. Wat een mooi nummer met een gevoelige tekst. Typisch Nicks. Het openingsnummer daarentegen vind ik zo lawaaierig, haar stem irriteert me daar.
Ik denk dat 2,5 sterren ruim genoeg is.

Nu ik al haar soloalbums ken, is het voor mij duidelijk: dit is haar zwakste album. Er is wel één prachtnummer, nl. het slotnummer. Haar stem is hier vreselijk irritant (ze doet denken aan een geit), de imagoswitch naar blonde vamp met bijhorende vreselijke clips staat me ook niet aan. Die mindere periode zal lang duren, van 1985 tot 1994. Neem nu de clips van 'Street Angel': in niks lijkt ze nog op de dame uit de periode 1973-1983. Gelukkig herpakt ze zich vanaf 'The Dance'.

Klopt dit album is zeer matig. A little van alles, geen goede songs geen goede produktie en rocken doet het al helemaal niet. Dieptepunt.

Nou, "rocken doet het al helemaal niet" gaat wel erg ver. En is ook niet zo.
Het is jammer dat er een verschrikkelijke jaren '80 productie op zit en er veelvuldig gebruikt wordt gemaakt van een drumcomputer.

We hebben toch een spetterend begin met I can't wait en tracks als Imperial Hotel en The Nighmare. Stevie heeft de vaste hand van Lindsey Buckingham nodig, dat voorkomt in ieder geval uit de bocht vliegen. Op het veel bejubelde Fleetwood Mac album Tango in the Night van twee jaar later waren de bijdragen van Stevie ook de minste.

Op deze Rock a little staan makkelijk drie songs die haar bijdragen aan Tango in the Night zouden hebben overtroffen. De titelsong en nummers als If I were you, No spoken word en de ballad klassieker Has anyone ever anything written for you. Alleen, de tracks hadden anders geklonken in FM verband en met de productie van Lindsey Buckingham. Per saldo stoomt het album qua rock in ieder geval lekker door.

Toen het werd uitgebracht was ik er ook redelijk mee in mijn nopjes, de relativering kwam later. Gebaseerd op bovenstaande.

Niet helemaal mee eens, Seven wonders van Tango is een ijzersterke track die Stevie ondanks haar cokeverslaving destijds schreef in samenwerking met Sandy Stewart. Die track werd wel geproduceerd door Buckingham uiteraard. Op de video van het overigens zeer matige I cant wait van dit album zie je goed hoe slecht ze eraan toe was destijds. In zo'n staat kan je ook geen goed solo album afleveren lijkt me en dat deed ze dan ook niet.