Het Beste Uit de Mega Top 50 van '93 (1993)

Best aardige hitcompilatie, 1993 was het laatste jaar dat de hitlijsten nog te doen waren (de compilatie van 1994 bv. vind ik al een stuk minder). Al staan hier twee oudere nummers op (Frankie Goes to Hollywood en Johnny Cash) beiden prima overigens wat ik ook kan zeggen van The Radios, R.E.M. en Soul Asylum. De dance was toen ook nog leuk met o.a. The Prodigy, Culture Beat en Robin S. Natuurlijk staan hier ook een aantal nummers waarmee ik minder heb (U.S.U.R.A. en Dance 2 Trance vind ik de zwakste) maar geen nummers waar ik echt een hekel aan heb (itt. de volgende edities).

De evenknie van de succesvoller en kwalitatief vaak behoorlijk aantrekkelijke serie Het Beste Uit de Top 40... per jaargang en als dubbel cd, biedt hier zowaar een aardige verzameling nummers. Het is geloof ik de enige geslaagd Beste uit de Mega Top 50. Er staat behoorlijk veel redelijk tot goed materiaal op. Opvallend daarbij is dat dat met name op de tweede cd staat. Aardig tot goed hier zijn: Ace of Base, Janet Jackson, Spin Doctors, R.E.M., 4 Non Blondes, Soul Asylum, Meat Loaf, Frankie (and Frankie only...) & good old Johnny Cash!

Na 1993 zou het niveau van de hitlijsten langzaam aan gaan dalen (al was dit mijns inziens al begonnen in 1989), maar hier staan nog alleszins leuke nummers op.
Ook deze heb ik pas sinds afgelopen zomer van de braderie.
25 cent dacht ik; CD's zijn de nieuwe paria's .

Hele aardige rocknummers van R.E.M. (uiteraard), Soul Asylum, 4 Non Blondes (jazeker), Meat Loaf, Golden Earring (live), Spin Doctors en een schitterende lange live-versie van Melissa Etheridge met Like The Way I Do.
De dansmuziek was toen ook nog goed te doen met 2 Unlimited (met terugwerkende kracht weliswaar), The Prodigy, Dance 2 Trance, Culture Beat, Urban Cookie Collective, Robin S. en Snow.
Ook wel aardig zijn The Radio's, Charles & Eddie, Janet Jackson (tikkeltje jazzy), The Good Men.
Alleen nog maar een beetje leuk nu zijn Roots Syndicate, Bitty McLean, Inner Circle en Ace Of Base.
De covers van Take That en Pet Shop Boys hadden voor mij niet gehoeven, die van Usura kan ik goed verdragen.
Verder geen echte verschrikkingen hier, of het moet Freddie Mercury zijn..
Johnny Cash en Frankie Goes To Hollywood buiten mededinging.
3 sterren wel.

Ik wilde al een geruime tijd hier wat kwijt, evenals bij Top 40 Hitdossier: 1993-1994 (2001) & Het Beste Uit de Top 40 van 1993 (1993). Mijn bedoeling was om mijn mening te geven over een handvol liedjes en hoe dit in 1993 flink voor me tegenviel. Herkenbare berichten hierboven. Voor mij hield het ook allemaal op na 1993, zo had ik er gewoon geen zin meer in, waarom nog elke vrijdagmiddag klaar zitten met een cassettebandje en een programma als er af en toe twee liedjes zijn die ik wil horen?

Voor mij was 1991 nog een van de laatste topjaren. Argumentatie? Nou alleen al omdat Metallica twee prachtnummers van het geprezen zwarte album in Top 40 had, Unforgiven haalde 25ste plaats en Enter Sandman 10? even opgezocht via dutchcharts.nl (voordat iemand mij verbetert), zouden mi makkelijk de vloer aanvegen met menig #1 hit in de jaren daarna. Nu heb ik na 1993 nog geregeld de radio aangezet en heb tot en met 2007 nooit meer hoeven werken met een radio op de achtergrond. Wat er zoal na 2007 in onze hitlijsten heeft gestaan zou ik ècht niet weten en bij het nalopen dringt het pas tot me door dat 1993 zo tegenvallend nog niet was. Jeemig man, wat een verschrikking, the horror. Voelt een beetje verzachtend dat ik op MusicMeter hier en daar lees dat sommigen dat ook zo hebben ervaren.

Maar hier staan toch wel een boel goede nummers op, ik tel er zo al een stuk of 14.

Waren er in 1995 en 1996 geen dergelijke uitgaven? Of staan die nog niet op de site?

Die zijn er ook. De compilatie van 1996 had met mijn moeder destijds gekocht. Stond onder meer op: 2x Captain Jack (Drill Instructor, Captain Jack). Linda Roos en Jessica, Paul de Leeuw, Party Animals, Los del Rio (macarena), Peter Andre, Fool's Garden. Dat liedje Lemon Tree kon ik niet uitstaan.

ah, verdraaid. Da's een vervelende fout die ik niet meer kan weghalen. Zo lijkt het net alsof ik deze Mega Top 50 van 1996 gekocht heb. Nee bedankt, ik zou er geen cent aan uit gegeven hebben.

als ik dan toch nog bezig ben; Informer van Snow kan nog aardig mee, ik vind het zelfs beter dan vroeger. Voorzichtigheid geboden niet de bass te hoog open te draaien, ik denk dat je je luidsprekers erdoor kunt opblazen. Ik ben eigenlijk benieuwd wat John Moschitta, Jr. hier nou van zou vinden.

een nummer wat ik nou netjes gezegd bepaald niet zo goed vind is Leila K - Open Sesame. Het is alsof ze constant blahblahblahblah loopt te krijsen en iedereen in die clip staat te stuiteren van de drugs.

Nog een voorbeeld van hit dat niet op deze compilatiecd's staat maar wel op die andere Hitdossier 93/94, namelijk Doop - Doop. Ik heb dat gelukkig maar 1x hoeven horen, maar onvoorstelbaar dat in het Verenigd Koninkrijk op de eerste plaats heeft gestaan. Ik vond de UK altijd de plek waar de meest getalenteerde zangers & muzikanten vandaan kwamen, hoe kan het dat Britten ineens geen smaak meer hebben?

Ach, wij konden er ook wat van, hoor. Herinner je je deze nog? Van een jaar eerder weliswaar (1992), maar dat dit bij ons hoog in de hitparade kwam, geeft toch ook wel aan dat de Nederlandse single-kopers in de jaren negentig soms behoorlijk de weg kwijt waren.

En of de Britten nou 'opeens' geen smaak meer hadden? In de decennia daarvoor hadden ze ook al bewezen soms een gruwelijk slechte smaak te hebben hoor. Ik plaag mijn Engelse vrienden nog wel eens met het feitje dat Vienna van Ultravox bij ons op 1 kwam, terwijl het in het VK van de toppositie werd weggehouden door... Shaddap you face!
En er zijn veel meer voorbeelden te bedenken, van Matchstalk men and matchstalk cats and dogs tot The Smurf song van onze eigen Vader Abraham. Net als bij ons houdt een deel van het volk van goede muziek en voelt een aanzienlijk groter deel - dat door de bank genomen niet zoveel met muziek op heeft - zich aangetrokken tot toonbeelden van wansmaak, die dan ook in groten getale worden gekocht. 't Zijn net mensen, die Britten...

Terug naar deze CD: ik heb vanaf begin jaren zeventig veel singles gekocht (overwegend pop en rock) en ben dat blijven doen totdat de vinylsingle werd verdrongen door de CD-single. En dat was het geval vanaf ongeveer 1993. Het toeval (?) wil dat mijn interesse voor hitparademuziek rond deze tijd danig begon te tanen. Deze verzamelaar bewijst het: er staat, naast een handvol interessante nummers (ik bewaar deze vooral vanwege de live-versie van Like the way I do, die ik behalve op de CD-single nooit meer ergens anders ben tegengekomen) behoorlijk wat meuk op. En het zou in de hierna volgende jaren nog veel erger worden. Deze krijgt nog net een voldoende, dat zou die andere verzamlaars niet meer gaan lukken...

Je vergeet te vermelden dat Engelbert Humperdinck in 1967 Strawberry Fields Forever van The Beatles (hun beste single) van de eerste plaats hield.

Ja, zo zijn er vast veel meer voorbeelden. Dramatische nummer 1-hits, waar ook ter wereld, zijn van alle tijden. Maar ze namen naar mijn idee wel drastisch in aantal toe na 1993. Dit is de laatste van die jaarverzamelaars die ik kocht. Daarna hield het wel op voor mij.

Hier kun je alle nr.1-hits in de UK zien.
All The Official Singles Chart Number 1s - officialcharts.com

Uit nieuwsgierigheid toch nog even de lijst van 1993 bekeken in dat historisch overzicht. En ja hoor, rond kerst 1993 hadden de Britten Mr Blobby op nummer 1. Die is ons dan in elk geval nog bespaard gebleven...

Ik heb altijd het idee gehad dat het rond de kerst altijd erger werd met die dramatische hits, omdat mensen dan sentimenteler worden, een gevoel dat naar mijn onbewezen veronderstelling meer speelt in Engels- en Spaanstalige landen dan bij ons.

Daarnaast denk ik bij zo'n nummer als Mr. Blobby: kan het voor een deel ook niet gewoon een welvaartsverschijnsel zijn? De hitparade werd de afgelopen twintig, dertig jaar steeds meer een vergaarbak van pulp, maar ook van specifieke kinderhits. Kregen kinderen met de toenemende welvaart meer zakgeld? Of bepaalden ze binnen het gezin steeds meer welke plaatjes er werden aangeschaft in de jaren negentig? Anno nu is dat laatste overigens überhaupt geen issue meer natuurlijk. Nu luistert elk gezinslid lekker afzonderlijk naar zijn of haar eigen voorkeuren.

Leuke compilatie met vooral de toppers op de 2e CD.