Joe Cocker - No Ordinary World (1999)

Precies 20 jaar geleden kwam dit album uit in Europa, een jaar later in de VS met 14 tracks.

De waardering, met nog geen drie sterren op MuMe, houdt niet over. Zelf hang er ik toch wel met overtuiging een extra ster aan, want dit is beslist één van de betere albums van Joe. Na zijn tweede start in 1982 bij Island Records met Sheffield Steel, volgde door de jaren '80 en '90 bij Capitol en EMI/Parlophone een reeks onderhoudende platen, met vergelijkbaar recept. Een repertoire van covers, een enkele zelfgeschreven song: materiaal waar de man met de rafelige stem wat mee kon doorgaans. Daar zaten wel een paar missers tussen, maar op de meeste albums vond je toch ook steeds drie of vier voltreffers. Die stem deed en doet wat met je. De man zong met overgave, alsof hij iedere regel uit zijn tenen moest halen. Zijn bijzondere bewegingen op het podium versterkten die indruk. Een aimabel mens ook zeker. En een constante factor als artiest door de jaren heen.

Dit album biedt veel: Cohen's First We Take Manhattan treft doel: erg goede vertolking. Mooi en melancholisch is ook Different Roads. While You See a Chance van Steve Winwood blijft wat achter bij het origineel. Goed klinkt wat mij betreft ook de titelsong. Where Would I Be Now is prachtig dramatisch, evenals Naked Without You. De rest noem ik niet, want niet alles is even indrukwekkend. Er zit ook wel wat vulmateriaal tussen, minder bezield en ingekleurd met ritmebox en geprogrammeerde synths.
Da's niet heel storend, op de meeste tracks is het bandgeluid best in orde. Goed gedoseerd zijn de dameskoortjes die contrasteren met de ruwe stem van Joe.

Fijn plaatje om weer eens te draaien. Zou leuk zijn als er nog eens een meer audiofiele remaster zou uitkomen, want het geluid kan beter. Dan meteen maar de hele serie Cocker-albums door de remastermolen graag. We zullen zien.