Don Caballero - What Burns Never Returns (1998)

Waar instrumentale post-rock zich gewoonlijk kenmerkt door melodieuze landschappen waarin ritmisch langzaam wordt opgebouwd naar heftige climaxen, is het bij dit album gewoon direct actie. Stevige experimentele en dissonante gitaren die je een klein beetje zou kunnen vergelijken met Slint's Spiderland, alleen is dit album vele malen actiever en minder langdraderig. Complex en dynamisch is het bijna continu, geen moment verveling. Elke seconde druipt over van kracht, slimheid, vetheid en virtuositeit, in zowel gitaren, bas als drums. (Met name drums!) Best transparante herrie in zijn totaal, daardoor een plaat die meteen goed gevonden kan worden, maar hij bloeit pas echt na menig luisterbeurt. Hij geeft energie, en hij vreet energie. Ongelooflijk, wat een topper!

Ga 'm binnenkort nog maar eens opzetten

Ian Williams is één van de meest onderschatte gitaristen ever. Een stijl uit duizenden, nooit op een cliché te betrappen. Hij speelt nu in Battles.

Goed bezig, Jonnie. Als je dit goed vindt, waag je dan ook eens aan For respect en 2. Al zijn die wat moeilijker toegankelijk, vind ik ze zelfs nog beter dan deze.

Klopt zeker, maar na de halsbrekende toeren van 2 is hier de storm desondanks toch wel enigszins gaan liggen, hoor.

Op aandringen hierboven Don Caballero II geluisterd, echt een waanzinnig album. Meer dan twee musicmeterjaren heb ik er voor nodig gehad om bij dat album te belanden. Een hoogtepunt tijdens mijn zoektocht, en die conclusie al na 1 luisterbeurt, bedankt Paalhaas!

Top 5 na 1 luisterbeurt?!

Da's de kracht van DonCab. Miauw!

II en deze vormen het hoogtepunt in het oeuvre van DonCab. II is de meer freakier plaat, deze is (relatief) kalmer en melodieuzer. Kiezen is zeer lastig, maar ik neig nar deze.

Ik moest hier wel even aan wennen, maar na een aantal keren luisteren begon ik toch wel verkocht te raken aan dit album. Toegangbare complexiteit met geweldig drumwerk. Dit is een plaat die je geboeid blijft houden! 4*

Probeer zeker ook Don Caballero 2!
Heerlijk energiek en veelzijdig!!

Vermoeiend en vervelend. Kan er niets anders van maken.

Nee, de klik met dit album, zoals sommige users hierboven schijnen te hebben, wil maar niet komen. Een hoop gedoe, wat goede fragementen, gefriemel dat niet altijd even memorabel is... Het gitaarspel is vaak wel tof en dit is zeker een voldoende waard, maar ik sta nog altijd niet te juichen bij deze plaat.

Die drums zijn echt niet normaal op deze plaat.
Het is over de gehele linie teveel een ongestructureerde chaos voor een heel hoog cijfer, maar de manier waarop iedereen elkaar steeds meer en meer probeert te overstemmen -bijna als een free-jazz band die nooit heeft geleerd een blaasinstrument te bespelen, maar wel ragt alsof hun leven er vanaf hangt - is wel imponerend. Je zou het maar live na moeten spelen...

Geschreven in De album Top 100 van...:

Een instrumentale rockplaat, is het post, is het math, is het avantgarde, het is moeilijk te zeggen. Don Caballero is een band die eigenlijk draait om werelddrummer Damon Ché. Als je goed luistert, draait de muziek om de drumpartijen in plaat van wat het bijna altijd is: dat de drums ondersteunend zijn. De drum is hier een soloinstrument en ik denk dat deze plaat met alleen de drumpartijen nog steeds overeind staat. Maar dan heeft Don Caballero ook nog eens gitarist Ian Williams in de gelederen (misschien kent u hem van Battles, waarin hij later opdook).

Zijn soms Afrikaans aandoende spel bestaat uit syncopatische tokkelnootjes, ik kan het niet anders omschrijven. Een stijl die ik bij niemand anders hoorde, hoogst origineel.
Voorganger Don Caballero 2, deze plaat en opvolger American Don zijn de topplaten uit het oeuvre. De meeste mensen geven de voorkeur aan het hyperactieve DonCab 2, ik vind deze net iets "smoother" (maar dat is bij deze muziek ook maar relatief) en daarmee uitegbalanceerder en tijdlozer. Ik kan eeuwig naar deze plaat blijven luisteren, hij ligt nog steeds om de maand ofzo nog wel een keer op.