The Weeknd - Trilogy (2012)

Eigenlijk is deze Trilogy-uitgave een beetje als de 3D-filmversie verkiezen in de cinema, hoe je het ook draait of keert, welk meesterlijk excuus je ook kan verzinnen, uiteindelijk betaal je gewoon onnoodzakelijk extra. Nu is geld spenderen waar het niet per se nodig is zelfs in deze crisistijden allang geen hoofdzonde meer. Dus hou dan maar meteen nog wat extra euro’s uit de buurt van de spaarrekening om de remaster van The Weeknd’s werk te kapitaliseren. Want menig film mag dan amper gebaat zijn bij een extra dimensie, ’t doet de muziek van The Weeknd klaarblijkelijk wel goed! Plak er nog wat bonustracks achter, werk af met een mooie verpakking en je hebt van je geweten ook niet al te veel last meer... De muziek van de drie mixtapes behoudt gelukkig bijna exact dezelfde vorm, maar onderhuids is er stevig geschrobd en geboend om de reeds intense ervaringen nog te intensifiëren, de wereld van The Weeknd in te wandelen, met trillende benen doorheen bonzende elektronische tonen, atypische samples en zijn onheilspellende r&b-vocalen.

Uiterst sfeervol maar met het hoofd vol gedachten legt The Weeknd een bijzondere aanpak aan de dag. Slechts accenten verschuivend krijgen de stijlvolle beats niet onregelmatig vadsig uitgezette samples en andere toetsen mee, tegen de productionele beheersing in, maar nooit de harmonie verstorend. Bijna even ongemerkt weet de man ook tekstueel en vocaal soms volledig te tuimelen tussen zelfreflectie en zelfbevrediging, niet zeker wetend of je dit moet luisteren met de koptelefoon op je psychiatrische divan of met de kop tussen tetten vanuit je striptentzeteltje. Dit hele spel tussen het najagen van onverklaarbare gedachten en seksuele driften loopt als een rode draad doorheen de trilogie. Dat de albums ook hier op drie afzonderlijke schijfjes staan toont de subtiel verschillende aanpak tussen de projecten. Met het duidelijk hoorbare verwantschap is de trilogie in één ruk uitzitten doorgaans niet het beste plan; het materiaal is met deze release geen driedubbelalbum geworden, maar nog steeds gewoon een verzameling van drie afzonderlijke releases.

House of Balloons kan doorgaans op de meeste aandacht rekenen, het was ook de eerste van de drie en bij de eersten in een toen vrij nieuwe beweging. Er is daarnaast ook gewoon de beste songwriting van The Weeknd te horen, met een levendige muzikale uitwerking, opeenvolgende reeksen straffe refreinen en inventieve tempowisselingen. Halverwege The Party & The After Party begint er wellicht wat sleur in het feestgedruis te komen, wat niet betekent dat het niveau daarmee per se daalt. Sleur klinkt misschien wat onbedoeld negatief, maar hoe je het ook wilt noemen, het zet zich wel verder in de twee volgende albums. Thursday en Echoes of Silence leunen namelijk meer op sfeer en melodie dan de songs op hun voorganger, wat meteen een andere ervaring oplevert. Hier is het meer zoeken naar de ideale setting om alles te laten binnensijpelen, met het ondertussen reeds vertrouwde Weeknd-geluid als een aangename gids. De laatste in de rij, Echoes of Silence, heeft het onopvallendste karakter, maar lijkt daarmee gemakkelijk ongemerkt onder de huid te kruipen, waarmee de spannende producties, gerichte inhoud en ingetogen beleving toch gehoor vinden. Een (re)release die nieuwe inzichten brengt, alle goede dingen bestaan dan toch in drieën!

De aparte albums zijn redelijk(zeker het eerste is bovengemiddeld) maar snap niet waarom dit album als een regulier album nog eens samen moet uitgebracht worden. Alle kracht wordt uit het album gehaald omdat het zo fucking lang duurt. Na een tijdje begint het dan ook extreem monotoon te worden, en dit zorgt voor een strontvervelende en bijna niet te harden zit van bijna uur. Bovendien zijn de lange fade-outs na een tijdje ook echt irritant. Apart verdienen de album 2.5-3.5, samen is dit 1.5* waard.

Bij het nummer Same Old Song nam hij mij trouwens de woorden uit de mond

M'n eerste aanraking met The Weeknd's solomuziek.

Toen een jaar hiervoor zijn drie mixtapes (House of Balloons, Thursday en Echoes of Silence) uitkwamen stond deze getalenteerde zanger nog niet op mijn radar. Hiervoor kende ik enkel zijn gastbijdrages op Drake's Take Care en zijn eigen nummer The Zone, door Drake.

Dit debuut-/compilatiealbum mag dan wel bestaan uit 30 nummers verspreid over 3 cd's maar toch verveeld het me geen moment. De emotie dat Abel in zijn stem en teksten legt is werkelijk genieten geblazen. Niet alleen de gastheer verdient een dikke pluim voor dit meesterwerk, ook de rijke instrumentaties van vooral Doc McKinney en Illangelo zijn uitermate belangrijke factoren in het succes van deze plaat.

High for This, What You Need, The Morning, Wicked Games, Coming Down, The Zone, The Birds (1 en 2), D.D., XO / The Host, Initiation, Same Old Song, The Fall en Next zijn allen nummers die bijna dagelijks langskomen in m'n playlist.

Ook de rest beluister ik met heel veel plezier, werkelijk waar uitstekende tracks! Het enige nummer dat me minder doet is Gone, dat komt vooral door de instrumentatie dat wat te apart is.

Hopelijk gaat zijn volgende album weer meer deze kant op. Normaal moet dat wel goed komen aangezien hij weer de studio is ingedoken met Doc McKinney en Illangelo!

Stevige 4* dat zo nog maar eens met een halfje verhoogd kan worden, en dat voor een drie-dubbel-album!