Helloween - Rabbit Don't Come Easy (2003)

Erg goed, coole muziek, goede nummers, leuke hoes ( als je het doosje openklapt komt er zo'n konijn uit ) ik geef 4,5*

3,5*

Een aardig album met veel catchy nummers, maar het mag van mij wel iets epischer, zoals op het latere Keeper Legacy.

op the tune na een afschuwelijk album. geen speelsheid in de opbouw van de nummers en zeer irritante voorspelbare refreintjes.
mijn verhouding met helloween blijft haat/liefde.

Wat verbetering ten opzichte van The Dark Ride, maar lang niet zo goed als dat ik hoopte. Dun for the World en Hell Was Made in Heaven vind ik de enige nummers die echt uitblinken, en die ik tegenwoordig nog wel eens graag luister. Voor de rest echt een vervelende plaat.

Rabbit Don't Come Easy is wat mij betreft het allersaaiste hoofdstuk uit de Helloweenhistorie. Saaie, voorspelbare powermetaldeunen. Bloedirritante vocalen van Andi Deris en waar zijn dan toch die gave solo's gebleven? Zelfs die zijn nauwelijks memorabel.
Er zit geen fut in het album. Daar kan het straffe drumwerk van Mikkey Dee helemaal niets aan veranderen.

Dit is natuurlijk bocht eersteklas, waarbij ik het raar vind dat een nummer als Hell Was Made In Heaven wél als Helloween klinkt. Misschien is het hoofdstuk Helloween wel gewoon afgesloten en moeten ze er gewoon mee stoppen, want recentere releases zijn nou ook niet om over naar huis te schrijven. Eeuwig zonde.

1,5*

Zoals jij het beschrijft is het eerder een 1* ipv een 3*.

Nogal oude reactie en ik sta er dan ook niet meer achter, alhoewel het niet mijn favoriet is van Helloween. Ik ga hem maar weer eens luisteren in ieder geval.

Ik luister alleen nog HWMIH, de enige goede track. Rest grenst aan troep helaas.

Ik houd hem op 3,0*. Het meeste is eigenlijk net niet echt goed, maar er zitten wel leuke passages in en Don't Stop Being Crazy vind ik echt een verschrikking.

Ben dankzij het nieuwe album wat in een Helloween bui, dus ik dacht, laat ik deze plaat eens een tweede kans geven. Ik wist niet hoe snel ik m weer uit moest zetten. Afsluiter 'Nothing to Say' is nog wel leuk, maar de rest verbleekt toch als je weet waar deze band toe in staat is. Snel vergeten.

Jeetje wat een lage scores. Dat is dus duidelijk toch wel de meest onderschatte Helloween cd - want zo slecht als de cijfers willen doen geloven is het toch echt niet. Openers Just a Little Sign en Open Your Life zijn gewoon standaard, snelle / catchy Helloween tracks maar zeker niet slecht - Never Be A Star doet me wel wat denken aan Perfect Gentleman, Liar is meteen de hardste track van het album en Don't Stop Being Crazy een lekker commercieel meezing deuntje zoals de band er meerdere heeft. En echt 'slecht' vind ik het uberhaupt nergens worden - hoewel het album in de 2de helft wel wat inkakt en niets bijsters interessant meer weet voor te brengen. In zijn geheel zeker geen topper als Better than Raw of 7 Sinners maar ik vind hem zeker niet slecht. Een 3,5 zit er toch wel in.

Hoe bizar dat dit album op zowel deze site als ook metal-archives zo matig ontvangen wordt. Buiten Better Than Raw vind ik dit so far werkelijk waar het beste Derris-album. Enige minpunt? Do You Feel Good's refrein. En dan is er bij dat nummer nog een solostuk die die kritiek ook meteen overbodig maakt.

Misschien ligt het aan een bepaalde verbittering onder de fans dat Grapow en Kusch het veld moesten ruimen, want beiden (vooral Kusch) waren begenadigd songwriters. Echt problematisch vind ik het alsnog niet, want weergaloze songs als Liar (bijna Iced Earth-achtig), Hell Was Made In Heaven (te catchy!) en Listen To The Flies (lekker heavy) laten zien dat er nog genoeg talent in de band zat. Afsluiter Nothing To Say begon vreemd, maar ontspoorde vervolgens in een van de meest progressieve tracks die de band ooit heeft gemaakt.

Een heerlijk afwisselend album die compleet tegen mijn verwachtingen in, ineens een van de leukste Derris-era albums blijkt te zijn.

Voorlopige tussenstand:
1. Better Than Raw
2. Walls Of Jericho
3. Rabbits Don't Come Easy
4. Keeper Of The Seven Keys Part I
5. The Dark Ride
6. Master Of The Rings
7. Time Of The Oath
8. Chameleon
9. Keeper Of The Seven Keys Part II
10. Pink Bubbles Go Ape

Leuk om je reis door Helloween te volgen, lennert. Deze had ik niet aan zien komen, zeg. Zal ik m nog eens een kans geven?

Thanks The_CrY! Ik wil dit ook eigenlijk meer gaan doen met favoriete bands waarvan ik de collectie compleet heb. Zet een aantal dingen goed in perspectief en zoals je zelf misschien hebt gezien komen er interessante vondsten naar boven

Uitermate zwakke plaat van Helloween. De tweede op een rij.
Wel vind ik Nothing to say, 1 van de beste nummers van Helloween.

Na al die jaren nog steeds een intrigerende plaat. Ik kan me nog goed herinneren hoe Helloween in 2003 het pispaaltje was geworden. Kort daarvoor waren Uli Küsch en Roland Grapow uit de band geknikkerd en zij leverden twee maanden voor dit album het succesvolle debuut van Masterplan uit. Zoete wraak. Ook omdat Rabbit Don't Come Easy lauw onthaald werd. vijftien jaar geleden was het ook belangrijk om als eighties band terug te gaan naar je roots. Metallica probeerde en faalde. Helloween slaagde er ook niet helemaal in. In het boekje weer volop de klassieke pompoen en het moderne geluid van The Dark Ride is verdwenen, maar daar blijft het wel bij.

Maar toch is dit album helemaal niet zo gek. In de loop der jaren ben ik het ook wat meer gaan waarderen, al blijf ik de openers wat zwak vinden. Andi Deris is deze keer niet in goede doen. Als songwriter welteverstaan, want zingend is hij altijd wel goed. Zijn songs zijn duidelijk minder goed dan die van Weikath. Zelfs nieuwkomer Gerstner passeert Deris eenvoudig. Niet dat het album ergens echt slecht wordt. Deris heeft nogal eens de neiging om met kitscherige songs te komen. De beste staat wel mede op zijn naam en dat is het felle Listen To The Flies. Andere toffe songs hebben juist meer een experimenteel karakter zoals The Tune, Liar, Sun 4 The World en Nothing To Say. Ik mag hier toch wel graag naar luisteren en deze cd zal altijd wel wat onderschat blijven.


Tussenstand:
1. The Dark Ride 5*
2. Keeper Of The Seven Keys Pt. 1 4,5*
3. Better Than Raw 4,5*
4. Walls Of Jericho 4*
5. Rabbit Don't Come Easy 4*
6. Time Of The Oath 3,5*
7. Keeper Of The Seven Keys Pt. 2 2,5*
8. Master Of The Rings 2,5*
9. Pink Bubbles Go Ape 2,5*
10. Chameleon 2*

Gewoon een errug leuke en verrassende plaat vol Helloweenesque grappen grollen, maar ook echt heavy nummers. Zoals altijd weer een mix van stijlen, geweldige melodieen en knap gitaar- en zangwerk. Hoes ook weer lekker afwijkend van gemiddelde heavy metalplaat. The Tune vind ik echt super!

Nu ben ik behoorlijk groot fan van Helloween maar dan wel voornamelijk van de periodes waarin Michael Kiske ook tot de bezetting van de band behoort. Toch zijn er ook wel een aantal albums buiten Kiske om die ik erg goed vind. 1 daarvan is Better than Raw maar wat ik me nooit beseft heb is hoe goed het album Rabbit don't come easy eigelijk wel niet is.

Dit album heb ik eigelijk altijd een beetje links laten liggen maar de afgelopen tijd heb ik hem toch maar eens wat vaker geluisterd. Inmiddels ben ik tot de conclusie gekomen dat dit een behoorlijk pareltje is. Een zeer veelzijdig album waar zelfs een aantal vrij harde nummers opstaan.

Uiteindelijk is dit misschien wel 1 van de meest ondergewaardeerde albums van Helloween.

Een ruime 4*