Helloween - Rabbit Don't Come Easy (2003)

Hoe bizar dat dit album op zowel deze site als ook metal-archives zo matig ontvangen wordt. Buiten Better Than Raw vind ik dit so far werkelijk waar het beste Derris-album. Enige minpunt? Do You Feel Good's refrein. En dan is er bij dat nummer nog een solostuk die die kritiek ook meteen overbodig maakt.

Misschien ligt het aan een bepaalde verbittering onder de fans dat Grapow en Kusch het veld moesten ruimen, want beiden (vooral Kusch) waren begenadigd songwriters. Echt problematisch vind ik het alsnog niet, want weergaloze songs als Liar (bijna Iced Earth-achtig), Hell Was Made In Heaven (te catchy!) en Listen To The Flies (lekker heavy) laten zien dat er nog genoeg talent in de band zat. Afsluiter Nothing To Say begon vreemd, maar ontspoorde vervolgens in een van de meest progressieve tracks die de band ooit heeft gemaakt.

Een heerlijk afwisselend album die compleet tegen mijn verwachtingen in, ineens een van de leukste Derris-era albums blijkt te zijn.

Voorlopige tussenstand:
1. Better Than Raw
2. Walls Of Jericho
3. Rabbits Don't Come Easy
4. Keeper Of The Seven Keys Part I
5. The Dark Ride
6. Master Of The Rings
7. Time Of The Oath
8. Chameleon
9. Keeper Of The Seven Keys Part II
10. Pink Bubbles Go Ape

Na al die jaren nog steeds een intrigerende plaat. Ik kan me nog goed herinneren hoe Helloween in 2003 het pispaaltje was geworden. Kort daarvoor waren Uli Küsch en Roland Grapow uit de band geknikkerd en zij leverden twee maanden voor dit album het succesvolle debuut van Masterplan uit. Zoete wraak. Ook omdat Rabbit Don't Come Easy lauw onthaald werd. vijftien jaar geleden was het ook belangrijk om als eighties band terug te gaan naar je roots. Metallica probeerde en faalde. Helloween slaagde er ook niet helemaal in. In het boekje weer volop de klassieke pompoen en het moderne geluid van The Dark Ride is verdwenen, maar daar blijft het wel bij.

Maar toch is dit album helemaal niet zo gek. In de loop der jaren ben ik het ook wat meer gaan waarderen, al blijf ik de openers wat zwak vinden. Andi Deris is deze keer niet in goede doen. Als songwriter welteverstaan, want zingend is hij altijd wel goed. Zijn songs zijn duidelijk minder goed dan die van Weikath. Zelfs nieuwkomer Gerstner passeert Deris eenvoudig. Niet dat het album ergens echt slecht wordt. Deris heeft nogal eens de neiging om met kitscherige songs te komen. De beste staat wel mede op zijn naam en dat is het felle Listen To The Flies. Andere toffe songs hebben juist meer een experimenteel karakter zoals The Tune, Liar, Sun 4 The World en Nothing To Say. Ik mag hier toch wel graag naar luisteren en deze cd zal altijd wel wat onderschat blijven.


Tussenstand:
1. The Dark Ride 5*
2. Keeper Of The Seven Keys Pt. 1 4,5*
3. Better Than Raw 4,5*
4. Walls Of Jericho 4*
5. Rabbit Don't Come Easy 4*
6. Time Of The Oath 3,5*
7. Keeper Of The Seven Keys Pt. 2 2,5*
8. Master Of The Rings 2,5*
9. Pink Bubbles Go Ape 2,5*
10. Chameleon 2*