Buddy Holly - Buddy Holly (1958)

Als klein jongentje was ik niet erg geïnteresseerd in popmuziek. Tot mijn tiende jaar heb ik dan ook bijna geen herinneringen aan muziek die gedraaid werd op de radio. Wat ik me wel herinner is een collectie rock ’n roll platen van mijn ouders. Deze bestond uit een twintigtal cd’s en bevatte zo’n beetje alle bekendere, maar ook mindere bekende, hits uit de jaren ’50. Urenlang heb ik geboeid geluisterd naar mensen als Neil Sedaka, Eddie Cochran, Fats Domino en Buddy Holly. Zonder het destijds te weten openbaarde zich voor mij een keur van diverse artiesten uit het vroege tijdperk van de popmuziek. Rock ’n roll is immers de eerste pop(ulaire) muziek van het vorig decennium.

Naast de gladde producties van crooners als Perry Como en Guy Mitchell was er ook een grote diversiteit aan echte rock ’n roll te horen zoals het werk van Billy Haley & his Comets, Jerry Lee Lewis en Chuck Berry. Er was echter één man wiens zangstem een dusdanig indruk op mij maakte dat ik compleet door hem gefascineerd werd. Pas jaren later bleek dit te gaan om jongenman genaamd Charles Hardin Holley, of zoals zijn artiestennaam luidt Buddy Holly. Zijn hikkende stem die duidelijk zijn roots heeft in de countrymuziek klonk verassend anders dan de meeste andere nummers die ik op die collectie hoorde. Het best kan ik me Peggy Sue nog voor de geest halen. In dit nummer is de typische stem van Holly goed te horen en schuwt hij niet om zijn stem af en toe helemaal te verdraaien. Het “rollende” drumintro van dit nummer vormt altijd een moment van herkenning en misschien ook wel weemoed. Het nummer heette in eerste instantie Cindy Lou en was genaamd naar de vrouw van Jerry Allison, de drummer van the Crickets, de begeleidingsband van Buddy Holly. Het was ook Allison die voorstelde om het nummer om te dopen in Peggy Sue en een soort van galopperende beat aan het nummer toe te voegen. Dit was een verstandige zet want het nummer schoot in 1957 door naar de derde plaats in de hitparade. Op de b-kant van deze single stond Everyday. Dit nummer laat een compleet andere kant van Buddy Holly zien. In tegenstelling tot het uitbundige Peggy Sue is Everyday een erg minimalistisch en ingetogen nummer. Door het gebruik van een celesta ademt dit nummer een sfeer uit die niet zou misstaan in de huidige indie-pop traditie. Allison weet dit gevoel nog te versterker door niet zijn drumstel maar zijn knieën als percussie-instrument te gebruiken. Zoals eerder genoemd vormde the Crickets de begeleidingsband van Buddy Holly. Naast drummer Jerry Allison maakte ook bassist Joe B. Mauldin deel uit van deze band. In het nummer I’m Gonna Love You Too is er zelfs een “echte” krekel (cricket) te horen. Aan het eind van dit catchy liefdesliedje hoor je het kleine beestje tsjirpen. De single van dit nummer kwam in begin 1958 uit. Net zoals het bijna belezende Listen to Me. In dit nummer wordt ook op een destijds zeer creatieve manier gebruik gemaakt van een overdub. Beide singles deden echter niks in de hitlijsten. Holly maakt op dit album ook een kort uitstapje naar de “zwarte” rock ’n roll. Ready Teddy is een nummer dat zijn bekendheid dankt aan de versie van Little Richard, maar ook Holly gooit zijn hele ziel en zaligheid in dit nummer. Zo is goed te horen dat hij niet alleen “witte” country roots heeft maar ook zeker het een en ander heeft meegekregen van de zwarte bluesshouters. Het (originele) album sluit af met Little Baby, een nummer waarop weer een andere kant van Holly te horen is. Dit nummer doet mij denken aan de bluespianisten van de vroegere jaren ’50 zoals de jammerlijk onbekende Fats Domino.

Deze veel te jong gestorven rockartiest heeft een schat aan muzikale historie achtergelaten op de twee volwaardige albums die hij tijdens zijn leven heeft uitgebracht. Alhoewel het nu moeilijk voor te stellen is, heeft hij een grote invloed gehad op de rock ’n roll generatie van de jaren ’50. Artiesten als Bobby Vee en Tommy Roe probeerde in zijn voetsporen te treden, maar kwamen vaak jammerlijk te kort. Na een intensieve beluistering de laatste week ben ik ook tot de conclusie gekomen dat Buddy Holly nog net iets beter is dan The “Chirping” Crickets. Mede daardoor is zijn titelloze plaat ook mijn top10 binnengekomen ter faveure van The “Chirping” Crickets.

Het was 3 februari 1959 toen Buddy Holly samen met Ritchie Valens en JP Richardson neerstortte met een vliegtuig nabij Clear Lake in de VS, oftewel The day the music died. 22 jaar was de rock ‘n’ roll artiest nog maar toen het noodlot toesloeg. Hij was net als veel artiesten in die tijd beïnvloed door de country, r&b en gospel muziek. Samen met zijn band The Crickets legde hij de vaste rockformatie vast van twee gitaarspelers, een bassist en een drummer. Gedurende zijn korte carrière maakte hij indruk door zijn zelf geschreven, opgenomen en geproduceerde muziek. Hij was al op vroege leeftijd onder de indruk geraakt van de gitaar en opende op 18-jarige leeftijd al shows voor Elvis Presley.

That’ll Be the Day bracht hij in mei 1957 uit en in september van dat jaar wist het nummer zowel in de VS als in Engeland tot de 1e plek door te stromen. Zijn debuutalbum verscheen een halfjaar later, al werd het album The “Chirping” Crickets drie maanden eerder al uitgebracht. Samen met deze band horen we de diversiteit die Holly’s muziek van grote waarde in de jaren 50 liet zijn. Zijn stemgeluid kenmerkt zich door de hikkende klanken en zijn zuivere zang. Zijn akkoordenontwikkeling komt in de verscheidene nummers terug, zoals het aanstekelijk Peggy Sue. Hoe ingetogen en warm hij kan klinken bewijst hij op Everyday, mede gevormd door de melodieuze klanken van de celesta (keyboard). De rock ‘n’ roll van Rave On vormt weer een andere kant van zijn fraaie muziek.

4*

Afkomstig van Platendraaier.