Sweet d'Buster - Friction (1978)

Indertijd een knappe nederpopplaat.
Met als kenmerk de balkende stem van Bertus Borgers.
Hoogtepunt blijft na al die jaren Still Believe.
Ook bekend in de uitvoering van Herman Brood.

Dit staat toch nog als een huis, swingende rock met hier en daar wat lekkere soulinvloeden en glashelder geproduceerd. Still Believe had het verdiend een wereldhit te worden, Smash the Mirror is een lelijke uitglijder. Toch een halfje erbij.

Leuke band, een aantal malen zien optreden, plezier spatte ervan af!

'Still Believe' ken ik al 32 jaar in de uitvoering van Brood, met dat lekkere pingelgitaartje, deze uitvoering is anders, wat steviger/puntiger. De achtergrondzangeressen bij Money klinken wel erg als dezelfde van Brood (de Bombita's)?
Verder beetje saaie plaat. Vooralsnog een 2,5.

Bij 2e keer luisteren stuk leuker! Meteen naar een 3,5! Het slotnummer heeft trouwens wel iets van p-funk (Parliament etc)...

Twee favoriete tracks kiezen van Sweet d’Buster’s „Friction” uitgebracht begin 1978, is eigenlijk onmogelijk. Op deze plaat staan negen magnifieke stukken.
Deze band die ontstond uit twee solo-projecten (die van Bertus Borgers [sax] en die van Robert Jan Stips [toetsen]), was toen „Friction” uit kwam, een goed geoliede muziek machine. Vooral het werk van Paul Smeenk [gitaar] zorgde voor het swingende - tegen funk aanliggende geluid. Maar het ritme-tandem Herman Deinum [bas] en Hans Lafaille [drums], dat al sinds 1966 in Blues Dimension samenspeelde, zorgde voor een stevig fundament.
Ongeveer een maand nadat ik deze LP had aangeschaft, was ik aanwezig bij een concert van Sweet d’Buster in Almelo. En daar levereden ze toen live zeer energiek het bewijs hoe goed ze op elkaar waren ingespeeld. Dat concert was stukken beter dan wat later op hun live-album „Gigs” zou verschijnen.

De opener van „Friction”, Angel is een ware overture, prachtig swingend en stuwend.
Met Can't Buy Me Love wordt even een klein stapje terug gedaan, maar Sweet d’Buster’s uitvoering maakt deze Beatles song tot een ware belevenis.
Hard Stone Jungle swingt dan weer als een trein aan het eind
Still Believe begint rustig - om even op adem te komen, maar al snel pakt deze laid back soulfull song je.
Met Money Song wordt kant A van deze LP soulfull swingend afgesloten.

En dan begint kant B. Stir Up the Fire begint rustig, maar langzamerhand wordt het vuur hoger en hoger opgestookt … tot … Ahhh, wat ’n prachtig stuk.
Met Smash the Mirror - een stuk van R.J. Stips over onder anderen Elvis - wordt weer een stapje terug gedaan.
I’ve Gotta Know brengt de swing er langzaam weer in, om als een goede voorbereiding voor het volgende stuk te eindigen.
En dat is: It Takes a Lot of Time (To Let All the People Know). Het is een R.J. Stips klassieker van zijn eerste solo-album „Nevergreens”, echter in een swingender Sweet d’Buster arrangement. Allen branden hoorbaar om hunner bijdrage te leveren. Een prachtige finale van deze vijf-sterren-plaat!

Eigenlijk een vergeten Nederrock-klassieker dit.
Nog beter dan het eerste album.
Ze brengen hier weer een energieke aanstekelijke mengeling van rock, soul en funk in stuk voor stuk ijzersterke songs.
Kubipix (waarom maar 1 bericht?) heeft het hierboven al heel mooi uiteengezet.
Angel is de heerlijk swingende opener, Can't Buy Me Love een verrassende Beatles-cover, Still Believe is een klassieker (prachtig wanhopig gezongen), Hard Stone Jungle swingt weer als een tierelier.
Money Song is inderdaad soulful en swingend (lekker begin op die sax). Stir Up The Fire is ook weer een geweldig nummer, Smash The Mirror het rustpuntje, I've Gotta Know het enige wat mindere nummer en It Takes A Lot Of Time de ongekend swingende instrumentale afsluiter.
Kenmerken ook hier de krachtige stem (een beetje als Huub van der Lubbe) en de alom aanwezige sax van Bertus Borgers, de betonnen ritmesectie van Deinum en Lafaille die elkaar volledig aanvoelen en het mooi verzorgde gitaarspel van Paul Smeenk.
De toetsenkunsten van Stips mogen bekend zijn.

Ik heb deze band vroeger veel op zien treden en dat was altijd feest. Swingen als de neten.

Hoe zit dat nou eigenlijk met Still Believe. Is dit het origineel en besloot Brood het te coveren, of andersom?

Still Believe is geschreven door Bertus Borgers en Paul Smeenk, dus dit is inderdaad het origineel en Herman Brood heeft het gecoverd.
Wel vrij snel al.

Ok, thanx

Eigenlijk altijd gedacht dat het een eigen nummer van Herman was

Het is voor mij het beste wat Brood ooit opgenomen heeft ( en met Bertus Borgers op sax ).

Sweet d'Buster live was een belevenis maar hun studio produkten hebben mij nooit kunnen boeien vrees ik.

Ik heb regelmatig dat nummers die ik al heel lang ken en geweldig vind ineens een cover blijken. Zo blijkt "if not for you" van George Harrisson eigenlijk van Bob Dylan.

Een steeds groter deel van mijn favoriete songs blijken stiekum geschreven door Bob, of Leonard Cohen, of Neil Diamond.

Overigens, deze Still Believe kan mij zowel qua orgineel als cover bekoren!

Vandaag een ingelijst exemplaar gekocht zonder het te weten. Leek gewoon een leuke prent voor €2 in de kringloopwinkel. We kunnen hem niet afspelen, dus toch maar aan de muur gehangen....