Sweet d'Buster - Friction (1978)
mijn stem
43 stemmen
Nederland
Rock
Label: Ariola
-
Angel (5:19)
-
Can't Buy Me Love (4:47)
-
Hard Stone Jungle (5:03)
-
Still Believe (4:05)
-
Money Song (3:45)
-
Stir Up the Fire (5:41)
-
Smash the Mirror (4:12)
-
I've Gotta Know (5:47)
-
It Takes a Lot of Time (To Let All the People Know) (4:48)
0
geplaatst: 19 augustus 2012, 12:56 uur
Twee favoriete tracks kiezen van Sweet d’Buster’s „Friction” uitgebracht begin 1978, is eigenlijk onmogelijk. Op deze plaat staan negen magnifieke stukken.
Deze band die ontstond uit twee solo-projecten (die van Bertus Borgers [sax] en die van Robert Jan Stips [toetsen]), was toen „Friction” uit kwam, een goed geoliede muziek machine. Vooral het werk van Paul Smeenk [gitaar] zorgde voor het swingende - tegen funk aanliggende geluid. Maar het ritme-tandem Herman Deinum [bas] en Hans Lafaille [drums], dat al sinds 1966 in Blues Dimension samenspeelde, zorgde voor een stevig fundament.
Ongeveer een maand nadat ik deze LP had aangeschaft, was ik aanwezig bij een concert van Sweet d’Buster in Almelo. En daar levereden ze toen live zeer energiek het bewijs hoe goed ze op elkaar waren ingespeeld. Dat concert was stukken beter dan wat later op hun live-album „Gigs” zou verschijnen.
De opener van „Friction”, Angel is een ware overture, prachtig swingend en stuwend.
Met Can't Buy Me Love wordt even een klein stapje terug gedaan, maar Sweet d’Buster’s uitvoering maakt deze Beatles song tot een ware belevenis.
Hard Stone Jungle swingt dan weer als een trein aan het eind
Still Believe begint rustig - om even op adem te komen, maar al snel pakt deze laid back soulfull song je.
Met Money Song wordt kant A van deze LP soulfull swingend afgesloten.
En dan begint kant B. Stir Up the Fire begint rustig, maar langzamerhand wordt het vuur hoger en hoger opgestookt … tot … Ahhh, wat ’n prachtig stuk.
Met Smash the Mirror - een stuk van R.J. Stips over onder anderen Elvis - wordt weer een stapje terug gedaan.
I’ve Gotta Know brengt de swing er langzaam weer in, om als een goede voorbereiding voor het volgende stuk te eindigen.
En dat is: It Takes a Lot of Time (To Let All the People Know). Het is een R.J. Stips klassieker van zijn eerste solo-album „Nevergreens”, echter in een swingender Sweet d’Buster arrangement. Allen branden hoorbaar om hunner bijdrage te leveren. Een prachtige finale van deze vijf-sterren-plaat!
Deze band die ontstond uit twee solo-projecten (die van Bertus Borgers [sax] en die van Robert Jan Stips [toetsen]), was toen „Friction” uit kwam, een goed geoliede muziek machine. Vooral het werk van Paul Smeenk [gitaar] zorgde voor het swingende - tegen funk aanliggende geluid. Maar het ritme-tandem Herman Deinum [bas] en Hans Lafaille [drums], dat al sinds 1966 in Blues Dimension samenspeelde, zorgde voor een stevig fundament.
Ongeveer een maand nadat ik deze LP had aangeschaft, was ik aanwezig bij een concert van Sweet d’Buster in Almelo. En daar levereden ze toen live zeer energiek het bewijs hoe goed ze op elkaar waren ingespeeld. Dat concert was stukken beter dan wat later op hun live-album „Gigs” zou verschijnen.
De opener van „Friction”, Angel is een ware overture, prachtig swingend en stuwend.
Met Can't Buy Me Love wordt even een klein stapje terug gedaan, maar Sweet d’Buster’s uitvoering maakt deze Beatles song tot een ware belevenis.
Hard Stone Jungle swingt dan weer als een trein aan het eind
Still Believe begint rustig - om even op adem te komen, maar al snel pakt deze laid back soulfull song je.
Met Money Song wordt kant A van deze LP soulfull swingend afgesloten.
En dan begint kant B. Stir Up the Fire begint rustig, maar langzamerhand wordt het vuur hoger en hoger opgestookt … tot … Ahhh, wat ’n prachtig stuk.
Met Smash the Mirror - een stuk van R.J. Stips over onder anderen Elvis - wordt weer een stapje terug gedaan.
I’ve Gotta Know brengt de swing er langzaam weer in, om als een goede voorbereiding voor het volgende stuk te eindigen.
En dat is: It Takes a Lot of Time (To Let All the People Know). Het is een R.J. Stips klassieker van zijn eerste solo-album „Nevergreens”, echter in een swingender Sweet d’Buster arrangement. Allen branden hoorbaar om hunner bijdrage te leveren. Een prachtige finale van deze vijf-sterren-plaat!
* denotes required fields.
* denotes required fields.