Klaus Schulze - Mirage (1977)

De zwaarste Klaus Schulze naar mijn weten, Velvet Voyage is eigenlijk gewoon doodeng..brrr...

Zwaar? Ooit Cyborg gehoord want dat vind ik veel lastiger muziek dan Mirage want juist door de subtitel "Eine Elektronische Winterlandschaft" (voor de niet Duits-sprekenden onder ons: een elektronisch winterlandschap) vind ik hem best wel goed verteerbaar eigenlijk.

Topplaat! Probeer die kristalheledere loopjes eens te volgen!
Veranderen constant zonder dat je het in de gaten hebt. Koptelefoon op en het volume op hard

Leuke plaat van schulze, sfeervol.
Is de enige die ik heb van herr shulze, smaakt naar meer.
Heeft iemand nog tips?

@ChrisX: Met zwaar bedoelt hij denk ik die vreselijk donkere sfeer. Cyborg is inderdaad een "moeilijkere" plaat. Ik denk dat dit toch wel mijn favoriete Schulze-plaat is.

Briljante plaat. Vooral dat tweede nummer is zó ongeloofelijk goed! Ik gooi dit naar 4.5*

Een van de betere van Klaus uit zijn super periode, dit album boeit van begin tot eind. Je voelt de winter aankomen als je dit hoort, gewoon gaaf.

Ben het absoluut met Tangmaster eens. dat gevoel wordt vooral opgewekt tijdens Crystal Lake, mijn persoonlijke favoriet en beste track die KS m.i. gemaakt heeft. Alleen al door deze track krijgt het album een dikke 5,0.
Velvet Voyage is pittige kost, maar ook briljant.
Mirage is meesterlijk!!!

Dit is een van de betere albums van Klaus Schulze. De eerste track, Velvet Voyage, straalt echt iets winters uit. Een dor landschap wat er erg triest uit ziet. Alles is grijs en bevroren en de mist wil maar niet optrekken. Door die sfeer lijkt het of de oren het nog beter doen. Ieder geluidje komt intenser over waardoor er een prettige maar wel duistere vorm van waakzaamheid ontstaat. De bassen op deze track voelen aan als een betrouwbare gids. Bovenal is het zeer wijds.

Het begin van Crystal Lake doet me denken aan de eerste sneeuwvlokken die na beneden dwarrelen. Dit door die mooie belletjes die mijn gehoorgang prettig aan werk zetten. Alleen hierdoor is het al erg sfeervol te noemen en als Schulze daar onder nog wat mooie lage tonen onder zet voel ik al daar komt iets goeds aan. Een mooi winterslandschap komt langzaam maar zeker op mijn netvlies te staan. En die belletjes klinken maar door zonder maar één moment te vervelen. Eventjes worden ze minder, maar wat wel blijft is die heerlijke bas die ik zo lekker in mijn maag voel. Zulke winters kunnen nooit te lang duren....

Mijn punt was dat ik dus Mirage helemaal niet donker vind klinken, zoals eigenlijk een winterlandschap ook nooit echt donker er uit ziet omdat het zo wit is.

Goed geschreven ChrisX. Als ik Mirage in één woord moet samenvatten zou ik zeggen: sfeervol. Meer niet.

Deze plaat en (zie bij het album X voor het vervolg)

En alles wat we er over zeggen positief of negatief, dit is niet echt voor beginners, het is een zwaar album, je moet wel een gevorderd Schulze kenner zijn om er echt in te komen. Maar het is en blijft nog steeds een van mijn favoriete Schulze albums.

Wat zou volgens jou nog een goed instapalbum kunnen zijn van Schulze dan tangmaster? Buiten Timewind om dan, want die heb ik nu al, of is dat de beste Schulze instapper?

Moondawn, Body Love, Body Love Vol. 2 en dan Mirage.
Het is simpel er zijn zat mensen die met Mirage zijn ingestapt en gelijk afgehaakt. Maar Ricardo het is een super gaaf album. En ik kan niet bepalen als je hem toch zou kopen of je het goed vind of niet. Je hebt Timewind al en dat vind je goed las ik dan kun je ook Mirage best proberen. Het is en blijft moeilijk een advies te geven want dit zijn mijn smaken en een ander zal misschien weer ander instap mogelijkheden geven. Proberen is mijn advies.

Wow ik kan me niet voorstellen dat iemand afhaakt bij het horen van dit album... 'Crystal Lake' vind ik namelijk een van de beste nummers aller tijden!

Nee dat komt vaak door Velvet Voyage, kan me daar iets bij indenken.

Ok tangmaster heb je ook helemaal gelijk in hoor, de 1 heeft nou eenmaal een andere smaak dan de ander. Het is ook verrekte moeilijk om iets in huis te halen wat direct goed is. Soms kan ik best als een zeurpiet overkomen denk ik, maar vind een goede en eerlijke mening van diverse mensen ook heel belangrijk en bijna doorslaggevend voor een eventuele aanschaf. De schulze platen kosten genoeg, en een plaat die je dan niet zou aanstaan, dat zou echt jammer zijn dan, vandaar mijn vele vragen her en der, want ik heb een hekel aan onnodige en verkeerde keuzes. bedankt voor je vele adviezen, met luistergroet ricardo.

En als iemand al bekend is met Timewind kan Mirage in mijn opinie juist heel goed een tweede kennismaking zijn met Klaus Schulze. Qua zwaarte liggen ze in elkaars verlengde. Dit is een ijzersterke plaat, zelfs een kennis van mij die niet van electronische muziek houdt mag deze plaat graag horen.

Oei, dit is gewaagd. Zou jij Wahnfried willen vergelijken met Velvet Voyage? Of Bayreuth Return met Crystal Lake? Als instapper?

Als ik bijvoorbeeld de belletjes op Crystal Lake hoor moet ik toch wel denken aan Tubular Bells van Mike Oldfield, zei het in een dramatische versie. Wellicht zou je ze een keer tegelijk moeten draaien om uit te vogelen wat beter is, maar dat is een ander verhaal.

Velvet Voyage is behoorlijk zwaar, maar wel erg fraai, dat mag je iemand niet onthouden. En al is daar niet altijd doorheen te komen, dan blijf je wel zitten met het wonderschone Crystal Lake.

Ik geloof nou niet in weer een andere vergelijking met Oldfields Tubular Bells. Het wordt nog eens wat dat mensen toch heel op verschillende manieren kijken naar muziek. Daarom is deze site zo leuk. Mits we elkaar respecteren. Maar goed dan heb ik nog geen antwoord op de vergelijking Timewind v.s Mirage. En daar ben ik nu echt benieuwd naar om een te zien waar de ander op uitkomt. Dat maakt het spannend.

Het komt bij muziek luisteren niet aan op geloven, maar op wat de oren binnenkomt. Door mijn leven heen is er al heel wat op die manier in mijn hoofd terecht gekomen. Hierdoor is er wel een schat aan vergelijkingsmateriaal ontstaan. Dat door de vele informatie die daar naar binnen is gekomen een zekere "ruis" in is ontstaan maakt het aan alle kanten menselijk. Toch hoor ik in Crystal Lake wel een vergelijking met het werk van Oldfield. Zei het niet precies, maar er is wel een overeenkomst een daardoor sprake van een mooi toeval in de breedste zin van het woord.

KS's muziek is in principe deels op dezelfde principes gebaseerd als veel vroege minimale muziek (Steve Reich en Philip Glass) namelijk de repeterende maar licht verschuivende patronen. Er is 1 album van Mike Oldfield waar die invloed ook heel duidelijk aanwezig is maar dan net anders uitgewerkt en ingekleurd met totaal andere instrumenten: Hergest Ridge.

@Gerards Dream: Ok, maar geef nou een antwoordt vanuit jouw perspectief de vergelijking tussen Timewind en Mirage daar ben ik benieuwd naar. Bij Oldfield heb ik dat niet. maar goed we zijn gelukkog niet het zelde anders wordt het zo saai.

Het is lastige stelling laat ik daar maar beginnen. In mijn oren zijn het beide meesterwerken van de bovenste plank en dat is geen vergelijking.

Mirage is voor mij meer een album wat het verhaal belicht over de herfst en de winter. Hierdoor heb ik het gevoel van in dore landschappen te zijn terecht gekomen waar alles grijs en grauw is. De warme bassen die erop zijn te horen staan voor mij symbool voor de warme sfeer in huis. Daardoor is het een sfeervolle plaat geworden om met name in de winter te draaien. Het is pure omgevingsmuziek.

Timewnd is voor mij meer een indrukwekkende symfonie waar een zeer verradelijke opbouw in zit. Bij dit album heb ik dan ook meer het gevoel van in een concertzaal te zitten waar je bij het zien van de dirigent alleen al veel gevoel voor depressiviteit na boven ziet komen. Met mijn ogen dicht zie ik het chagrijnige gezicht van de componist Beethoven voor me. Daardoor is Timewind voor mij meer een album met behoorlijk strenge muziek.

Beide platen zijn in geen geval lichte kost, maar in mijn optiek wel twee werken van Schulze waarvan ik denk dat het niet zal misstaan in het cd-rek. Het zijn stuk voor stuk karakter platen met een eigen sfeer, maar wel goed hoorbaar is dat ze van één persoon afkomstig zijn. Een profeet van de electronische muziek.

Juist gezegd hier kan ik mij volledig in vinden.

Zelden kreeg ik zolang kippevel als bij de finale van Crystal Lake. Ik kreeg het een soortje warm en koud met rillingen tegelijk. Zonder enige twijfel het beste werk van Klaus Schulze.
Een tijdloos en ongeëvenaard meesterwerk binnen de electronische muziek. Samen met slechts een handjevol andere albums de beste electronische muziek ooit gemaakt.

De rerelease met bonus track (3) bevat een andere, zwakkere versie van de eerste track. Ga voor de oorspronkelijke versie met 2 tracks.

Erg mooie muziek