Motorpsycho - Let Them Eat Cake (1999)

Een heerlijke plaat inderdaad. Deze kwam uit in de hoogtijdagen van mijn 'Motorpsycho fandom'. Ik zag ze regelmatig live en verslond hun muziek uit de periode '94 tot '98, totdat ze opeens met dit album op de proppen kwamen...

Het krachttoerenwerk van de platen uit die tijd maakte op dit album plaats voor een wat verfijnder geluid. Geen ruige gitaren, geen songs die worden opgestuwd tot epische proporties, maar pop en jazz, mede mogelijk gemaakt door Baard Slagsvold, een Noorse muzikant die zich voor dit album bij de band voegde (en naar later bleek ook maar meteen bleef ).

Soms heb je dat een band helemaal fantastisch vindt, maar dat dat op een gegeven moment een beetje in zakt. Motorpsycho was er zo een voor mij. Gaven het Beste Concert Ooit (Tivoli, 19 april 2000). Zo'n concert waarbij je je na afloop opeens 5 jaar ouder voelt en het gevoel hebt ontvreemd te zijn van je normale habitat, al die omgeving die niet bij het concert aanwezig waren. De vriendschap met de jongen bij wie ik bij het concert was, werd die avond naar een diepzinniger niveau getild.. Ik denk dat de liefde tussen Motorpsycho en mij een beetje begon te doven in 2002, toen ik de band live zag in Oslo (ik was daar toevallig op vakantie, toen MP bleek te spelen). De muzikale ontwikkeling van Motorpsycho kon ik wel waarderen, maar voor mij werd het wel steeds meer een 'gewone' band. En toch, nu ik dit album luister word ik toch weer flink betoverd... Kortom, MP is een band om van te houden. Voor mij althans.

Opener The Other Fool is al meteen de perfecte popsong (misschien wel hun beste song ooit). Iedereen die het nummer kent zal de tekst hieronder wel kunnen waarderen, want daarna neemt een het nummer een heerlijke wending en wordt er naar een prachtige climax gemusiceerd.

Chrystal candy, bad tattoos
diet Coke and Disney blues
I'm so tired
- kick off in the void -
let's get some weed and chill out to Pink Floyd

Upstairs-Downstairs is een wat ingetogener nummer, geschreven door gitarist Hans 'Snah' Ryan (voor de kenners, hij is de man met het woeste uiterlijk (baard, lang haar)). Het gaat feitelijk over zijn onbekommerde leventje in Bergen (Noorwegen), waar hij in een mooi huis woont met vrouw en kind, zag ik ooit in een prachtige aflevering van Loladamusica. Die documentaire begon trouwens met een shot van Motorpsycho spelend in een afgesloten grote houten kist. Je ziet de kist, hoort de muziek en als dan de kist wordt opengebroken zie je de band het geweldige openingsnummer van dit album spelen.

Big Surprise is een kort lief liedje, waarin het hoogtepunt toch wel de Beach Boys-achtige koortjes zijn. Dit nummer staat dan ook wel bekend als het Beach Boys nummer.

Walkin' With J. gaat weer wat meer uptempo. Heerlijk toetsenspel van eerdergenoemde Baard en een mooie intro (trombone!). Een van de betere nummers en dit was dan ook de tweede single (na TOF). In de brug komt de trombone weer terug om het feest nog even compleet te maken. De J. in de songtitel staat trouwens voor Jesus.

Never Let You Out is ook uptempo en de blazers (trombone en trompet hier) geven het nummer heerlijk cachet. En ook de koortjes zijn terug, zij het niet zo Beach Boyslike als eerder op dit album. Dit is wat mij betreft niet het beste nummer van de plaat, maar het klinkt wel heerlijk speels en MP is hier wel degelijk in topvorm. Zelden een band gehoord die zo in zijn element is... De kinderlijke blijheid uit zich ook wle een beetje in de tekst, vind ik:

waiting for the colour bloom
like a kid lost in the wild
shows you fragments of your child..

Whip That Ghost is een instrumentaal nummer waarin de Motorpsychomannen als volleerde muzikanten een lekker potje weg-improviseren. Doet me denken aan de bandjes die ik soms zie in het plaatselijke jazzcafe, maar dan wel een stuk beter.

Stained Glass is een van de mooiste nummers. Zanger Bent legt zich hier redelijk bloot en aan alles merk je dat hij zich goed in zijn vel voelt, klaar om zich over te geven aan wat dan ook:

"now for the first time I know what to do
in tune with all I am
in dreams I understand"

Hij zingt ook nog 's "flow into your iris
and touch your soul" alsof hij doorheeft dat ik nu net zo chill op LTEC als hij op Pink Floyd.

My Best Friend is ook mooi. Over het hoe het leven toch niet altijd is wat het lijkt te zijn. En de brug is een van de mooiste momenten van het album. Kippevel....

Afsluiter 30/30 is wel heel bijzonder. Heel rustig, over een klanktapeitje voortgebracht door vooral een piano, mellofoon en wardhorn zingt zanger Bent de laatste mooie zinnen van dit prachtige album. Uiteindelijk komen daar ook nog eerder genoemde blazers bij om het geheel nog magischer te maken...

Een volgende keer komt Trust Us of waarschijnlijker Angels And Daemons At Play aan de beurt.

(stem verhoogd naar 4,5 ).

(ps. kwam er nu pas achter dat Arve Hendriksen trompet speelt op dit album. hij bracht vorig jaar Chiascuro uit en ik ben nog altijd op zoek naar dat album).

Dit geeft me herinneringen aan de Soft Machine marathon. Aan de ene kant vind ik de jaren '60 pop-invloeden best interessant, maar er zitten ook een hoop jazzy songs op die voor mij echt niet aanslaan. The Other Fool opent het album overigens best lekker. Upstairs-Downstairs vind ik met de strijkers best mooi, maar de blazers maken het dan weer vrij kitscherig. Big Surprise heeft nog best een leuke Beach Boys-vibe, maar Walking With J is me eigenlijk te jolig.

Never Let You Out en helemaal Whip That Ghost vind ik beide behoorlijk verschrikkelijk. Het kabbelt maar wat aan en gaat echt nergens naar toe. De afsluitende drie tracks gaan het ene oor in, het andere oor uit. Alles bij elkaar is wat de band hier doet gewoon echt niet mijn ding. Ik prefereer dan de herrie van de eerste albums met dit gepingel.

Tussenstand:
1. Trust Us
2. Blissard
3. Angels And Daemons At Play
4. Timothy's Monster
5. Demon Box
6. 8 Soothing Songs For Rut
7. Lobotomizer
8. Let Them Eat Cake

Niet bepaald wat ik verwacht had na Trust Us. De stevige koerswijziging richting een wat joliger sixtiesgeluid staat me niet per se tegen, maar de songs zelf zijn beduidend minder interessant dan die van de laatste platen. Ik weet ook niet goed wat ik ermee moet. Zelfs als de schok voorbij is en ik in staat ben om wat beter naar dit album te luisteren, blijft niets echt hangen. Motorpsycho valt weer terug in het nietszeggende karakter. Het is niet slecht. Het doet me vooral heel weinig.

Tussenstand:
1. Angels And Daemons At Play
2. Trust Us
3. Blissard
4. Lobotomizer
5. Let Them Eat Cake
6. 8 Soothing Songs For Ruud
7. Demon Box
8. Timothy's Monster