Klone - The Dreamer's Hideaway (2012)

Ik ben zeer benieuwd naar dit album maar ik heb het tot nu toe nergens gevonden. Black Days is een heerlijk album en is misschien wel het beste alternatief tot dat we een nieuw album van Tool krijgen. De band zit namelijk echt in dat straatje.

Don, hij staat op Spotify!!

Mooi! Morgen maar eens beluisteren.

Beste album van de band tot nu toe. Het geluid en de songs zijn nog verder geperfectioneerd, resulterend in een verzameling unaniem sterke songs, die direct blijven hangen. Veel sfeer, lekker heavy en behoorlijk meeslepend.

Dit album is inderdaad het beste album van de band tot nu toe. Klone was eerst een beetje een Tool en Soundgarden-kloon maar hier begint de band echt zijn eigen geluid te vinden. De zang is geweldig, zeer melodieus met een randje. De nummers zitten zeer goed in elkaar en zijn erg pakkend, luister maar naar Rocket Smoke. De gastbijdrage van Doug Pinnick (King's X) op A Finger Snaps verraste me, die soulvolle stem past er heel goed bij. De saxofoonstukken zijn ook prachtig. Met een beoordeling kom ik nog niet, ik moet hem nog wat vaker beluisteren.

Wat is dit toch ongelooflijk saaie metal. Emotieloze, overgeproduceerde zooi met een zanger die mij te veel doet denken aan Jonas Renske. Misschien is het geen toeval dat ik Katatonia ook niet te pruimen vind.

Nou emotieloos....een andere emotie dan dat jij waardeert. Het kille, berekende van Katatonia hoor ik niet in Klone terug. Hoor wel overeenkomsten in melodielijnen. Vind het eerder een wat gepassioneerder Katatonia. Misschien is het geen toeval dat ik Katatonia ook best te pruimen vind.

Waar Here Comes The Sun en Le Grand Voyage mij zeer kunnen bekoren doet dit plaatje dat een stuk minder. Daar is een aantal redenen voor; ten eerste schuren de gitaren wel en klinkt het geheel ruiger dan de voorlaatste 2 schijven maar maken de opgetrokken geluidsmuren veel minder indruk. Er is weinig ruimte voor details waardoor de songs als het ware meer gaan ademen. Dat doet het nu niet. Dat is ook niet erg, de band was in ontwikkeling, men was zoekende en dan hink je waarschijnlijk ook op meerdere gedachten. Dat is af te horen aan het materiaal, soms zijn het grove schetsen of lijken bepaalde tracks zich nog in een demostadium te vinden. Yann Ligner is ook nog zoekende met zijn zang, hij zit regelmatig tegen het randje aan van het aangename, hij schuurt en trekt waar hij later meer zou gaan doseren. De plaat is zeker niet slecht maar ik hoor nog te weinig eigen gezicht, op Here Comes The Sun zouden de heren daar al grote stappen in zetten. De vaak goed geplaatste geluidserupties, gedoseerde doch indrukwekkende zang en de rustige passages zou men beter in balans brengen. Is het dan slecht; zeker niet, je hoort de potentie maar een enkele song daargelaten maakt het album niet heel veel indruk op mij. Een band in ontwikkeling, een belofte die nog waargemaakt moet gaan worden. En daar vormt The Dreamer's Hideaway het eindproduct van.