Yume Bitsu - Yume Bitsu (1999)

Ja, deze nomineer ik voor de mooiste hoes-award!

[edit]O ja, en natuurlijk ook voor mooiste muziek van 1999 [/edit]

Heb deze weer eens opstaan.. en kan er nog steeds niet echt over zeggen wat ik er nou zo geweldig aan vind, maar toch pakt het me, het is ook helemaal mijn muziek.. lekker dromerig... Beetje tussen ambient en space-rock in hangende gitaar-landschappen... met een stem die echt goed aansluit op de muziek.

Veel sterker dan de rest van de heren van Yume Bitsu, hoewel ook Golden Vessyl of Sound er zeker mag zijn.

Die vind ik maar matig, eigenlijk. Giant surface music... vind ik duidelijk het dichtst bij het niveau van deze hier in de buurt komen.

Heel mooi space-post-rock album dat het, eerlijk gezegd, vooral moet hebben van de magistrale laatste track "The frigid frigid frigid body of dr tj eckelberg"

Mooier maken ze een post-rock track niet. Niks plotse uitbarstingen en tempowisselingen, wel een geweldige prachtige en geduldige opbouw richting allermooiste gitaar uitbarsting annex climax die ik ooit heb gehoord.

Moest dit nr er niet opstaan, kreeg dit album waarschijnlijk maar 3 sterren.

schitterende hoes inderdaad en ben erg benieuwd hiernaar
hoe kan ik dit beluisteren?, heb al flink wat torrents sites geprobeerd, maar niks kunnen vinden.

Bij de eerste luisterbeurten vond ik dit een beetje weghebben van 'Ride - Nowhere'. Je lijkt tegen een enorme muur te botsen waar niks in te horen valt. Maar als je hem steeds vaker en beter luistert, hoor je hoeveel hier wel niet te horen valt. En dan nagaan dat dit geluid door maar vier personen is geproduceerd. Verder probeert dit album inderdaad niet heel bijzonder te doen, het neemt gewoon zijn eigen vaartje en houdt dat een lange tijd aan zonder te vervelen. Het is voor de rest erg moeilijk om dit onder woorden te brengen, gewoon laten meesleuren. Angstaanjagend goed album in ieder geval.

gisterenmiddag aangeschaft op aangeven van onderstaand bericht. daar krijg ik dus geen spijt van. goeie plaat met als uitschieter nummer 6.

Het is een beetje jammer van de twee Surface's, die opzich niet slecht zijn, maar te lang zijn uitgesponnen, anders had hij nog in m'n top10 gestaan denk ik. Nummers als Truth en The Frigid behoren tot het beste wat ooit is gemaakt. Die climax van Frigid, werkelijk ongelooflijk, alsof er een tornado uit je boxen komt razen. Ik denk inmiddels wel mijn favoriete nummer.

Surface I/II vind ik juist prachtig en geen seconde te lang.

The Frigid, Frigid, Frigid Body of Dr. Tj Eckleberg, er komt maar geen einde aan

Ik heb deze net ook eens beluisterd, vooral ook omdat basketballerke er zo lyrisch over was. Plots dacht ik, deze ga ik eens checken! En het valt beslist niet tegen! Prachtige soundscape shoegaze (om maar wat dwarsstraten te noemen). Soms komt er wat Bloody Valentine bij kijken, dan weer zit je in een sterke ambient trip met die Surface nummers, het nummer Truth lijkt heel even zelfs op eenzelfde climax af te stevenen als "Hurt" van NIN, maar kiest gelukkig zijn eigen draai.. kortom, genoeg moois! En ondanks het feit dat het soms erg lang duurt en door blijft vloeien, heb je nooit het jeukende gevoel van verveling of maar eens wat op tv te gaan kijken. Dat is op zich al erg knap. Ik denk wel dat ik dit nog wat vaker en vooral wat luider moet horen om de kracht op waarde te schatten, want daar vraagt deze muziek wel om. Het laatste nummer was me uiteindelijk toch nog net een tikkeltje te lang, vooral omdat de climax al een minuut of zes voor het einde zit en je nog lang naar de uitvloeiing van het nummer zit te luisteren. Maar volgens mij stoort dat niet zodra het nummer je eenmaal goed te pakken heeft (moet nog even gebeuren). Goede (onbedoelde) tip van basketballerke en zeker een aanwinst in het rijtje van de betere shoegaze/ambient platen! Cijfer volgt na meerdere luisterbeurten nog wel.

Mooi! Gek genoeg had ik al een tijdje het idee dat deze jou ook best wel eens zou kunnen liggen, zeker nu ik 'Loveless' zelf ook vrij goed ken. Deze plaat moet je inderdaad op hard volume draaien, dan komt hij wat mij betreft in ieder geval het best tot zijn recht , vooral die climaxen .

Overweldigend, elke keer weer. Zelfs zo overweldigend dat ik 'm de nummer 1 positie gun. Of hij dit lang volhoudt weet ik niet, hij zal denk ik uiteindelijk toch wel onder de druk bezwijken van een Sigur Rós en een King Crimson.
Maar deze plaat heeft de opbouw en de emoties om dat misschien wel heel lang vol te gaan houden. Want dit is me toch wel even een geweldig staaltje post-rock/ shoegaze/ ambient/ psychedelic rock, afhankelijk van waar je het zelf onder plaatst.

Dit is waarschijnlijk de most-anticipated plaat ooit van mij geweest. Al sinds februari vorig jaar was ik enorm benieuwd naar de muziek die hier op zou kunnen zitten. En waarom, de hoes natuurlijk, die ook nog eens perfect op deze plaat aansluit. Nog steeds heb ik geen mooiere gezien op deze site. Ik had alle hoop op ooit beluisteren al opgegeven totdat ik soulseek wist te installeren. Je kunt raden welk album de eerste was. Het pakte me eerlijk gezegd niet gelijk. Ik wist niet zo snel wat ik ermee aanmoest. Eigenlijk wisten alleen de uitbarstingen mij te bekoren, die ik de eerste keren nog niet bepaald kon ontleden. Maar het duurde niet lang of ik had het vast. Wat een schat gaat er open als je dit begrijpt. Achter al die muren zitten werkelijk meesterlijke melodieën verscholen.

Wat me vooral opvalt is hoe organisch dit allemaal wel niet klinkt, het komt me zo natuurlijk over dat ik soms het gevoel heb dat er gewoon buiten opnames zijn gebruikt. De ruis in bepaalde nummers, vooral aan het eind van de eerste Surface bijvoorbeeld, lijkt gewoon van een autosnelweg in de verte te komen. Ook de instrumenten heb ik op weinig platen mooier en natuurlijker gehoord dan op 'Yume Bitsu'. Een tweede aspect wat opvalt zijn de uitgestrekte uitbarstingen. Ze lijken een eeuwigheid te duren, maar op een plaat als deze zijn ze wat mij betreft juist veel te kort, met de melodieën die ze hier in huis hebben mogen ze doorgaan tot het oneindige.

Zang blijft verder zo goed als uit. Van de 1:03:51 dat deze plaat duurt is er denk ik hoogstens tien minuten gezongen. Je mist het verder absoluut niet, de instrumenten vertellen hier voor het grootste gedeelte het verhaal.

Het eerste nummer, Team Yume, lijkt een dag te beschrijven, de eerste synth klanken gevolgd door de gitaar doen de zon opkomen. Langzaam worden het tapijt aan geluid steeds iets voller, om rond 2:40 dan tot een lijn te komen. De eerste overweldigende melodie is dan al een feit. Langzaam wordt er dan opgebouwd tot de eerste 'wall of sound', welke voor mij de chaos van de gemiddelde dag beschrijft, de drukte, de files, de mensenmassa's, het overzicht is kwijt. De uitbarsting duurt maar voort, tot de drums het genoeg vinden. Het einde van de dag is aangebroken. Bij de laatste klanken gaat de zon onder en heb je in 8 minuten de gemiddelde dag voorgeschoteld gekregen.

In I Wait For You worden dan de eerste lyrics tentoon gespreid. Een groot deel is moeilijk te verstaan, maar dat wat wel door de gitaren komt lijken iets rond de liefde te beschrijven. De lieflijke melodieën maken dit gevoel nog wat sterker. Denk echter niet daardoor dat ze in kracht minderen, ook hier gaan deze gitaar-lijnen gepaard met een muur van geluid, welke ook lang vol weet te houden.

Dan volgt de eerste Surface. Een knap staaltje ambient. Eenzelfde toon lijkt zich over het hele nummer te spreiden, en daarbij steeds harder wordt naarmate het nummer vordert. Hierin gaan allerlei verschillende klanken aan ons voorbij. Vergeet maar dat ik de Surface's ooit te lang heb durven te noemen, er gebeurd genoeg in om de volle aantal seconden geboeid te blijven.

Het mooie van de twee Surface's is ook dat de nummers die erna volgen nog overweldigender zijn dan zonder die twee. Truth neemt geen intro maar knalt er gelijk in:

Like amputees
we wonder aimlessly
and nothing sets us free

Wat zouden ze hiermee willen zeggen? Zonder dat echt te weten denk ik dat de klank tapijten (die voor mij het verhaal vertellen) een vernietigde wereld willen beschrijven. Er volgt een lange en zeer spannende opbouw, want naarmate die vordert en je voelt dat je dichter bij een explosie zit te komen, begint mijn hart steeds harder te kloppen. Een aparte inzet van de drums start dan het einde. Dat stuk waarin nog wordt gezongen, wordt werkelijk omver geblazen door wat erna komt, een tornado is het werkelijk. Een muur aan ruis wordt naar je toe geblazen, met daaronder een van de mooiste melodieën die ik ken, die zoveel gevoelens los weten te maken. Hoop, verdriet, angst, er zit zoveel in, en het duurt ook nog eens heel lang. Ik prijs het gezelschap van Yume Bitsu daar echt voor: ze laten je verdrinken in hun muziek.

Dan volgt er weer een Surface. Een nog sterker staaltje ambient dan de eerste. De verschillende geluiden die in het geheel verscholen gaan doen buitenaards aan. Richting het einde wordt er dan weer een hele brij aan geluiden gemaakt. De gitaren die hierdoor heen galmen rond de 7 minuten weten kippenvel te bezorgen, om uiteindelijk eenzaam af te sluiten met een onverklaarbare spiraal aan tonen.

En dan volgt le moment suprème, waarschijnlijk het beste nummer op deze planeet. The Frigid, Frigid, Frigid Body of Dr. Tj Eckleberg is zijn naam. Ik kan dit wel lang gaan beschrijven, maar hier komen woorden me haast tekort. Een tornado van F5 op schaal krijg je voor een lange tijd over je heen, mooier dan dit worden uitbarstingen werkelijk niet. Maar als ik alleen dit ga noemen doe ik de rest ernstig tekort. Want wat is de eerste opbouw die rond 4:30 begint ook een meesterlijk staaltje spanning en emotie. Het eind is ook werkelijk perfect. Deze plaat beschrijft stormen, vernietiging, angst, verdriet, chaos, alle wat mindere dingen van het leven. Met het einde laten we dit echter achter ons, de rust is terug, een blij gevoel houd je over.

En zoiets hebben heel wat platen volgens mij niet echt, dit is voor mij in ieder geval de enige plaat die dit echt weet over te houden, al in de muziek zelf in ieder geval. Mijn nummer 1 dus voor voorlopig, meer dan verdiend. Een bijzondere, meeslepende, emotionele en briljante plaat en nog veel meer...

Ik heb hem al een tijd niet beluisterd, maar ik heb nu meteen zin gekregen om hem weer eens op te zetten. Mooie review, hoor!

Heb de clip van het eerste nummer bekeken en dat klinkt alvast erg goed. Doet me een beetje (heel erg) aan Sigur Rós denken, wat helemaal niet erg is, want de muziek van Sigur Rós vind ik prima te pruimen. Het is alleen wel zo dat ik niet zo snel geneigd ben om 't weer eens op te zetten, waardoor ik twijfel of ik deze eens aan moet schaffen. Misschien maar eens meer gaan luisteren.

Wat een hemels slotnummer!

Leuk: in het midden van het boekje met artwork staat: this recording is intended for bedroom listening at medium to medium-low volumes

ondertussen de score al aangepast naar 4,5.

onbekend maakt onbemind. één van de beste voorbeelden van hoe een mix van shoegaze, post-rock en understated gitaarerupties tot een wonderlijke muzikale symbiose kan leiden. en eigenlijk één van de beste post-rock platen tout court, die perfect in het rijtje "lift your fists like antennas to heaven" van godspeed, "young team" van mogwai en "from bone to sattelite" van tarentel past.

enne, afsluiter "the frigid frigid frigid body of dr tj eckelberg" blijft een bom. 17 minutes of pure dream-lile, droney, shattering guitar bliss...

Als door de storm waar we op zitten te wachten bij het zien van deze hoes, ben ik tijdens de eerste luistersessie weggeblazen, waarbij schitterende passages mij in hoog tempo om de oren vlogen. Steeds weer worden de nummers met veel gevoel van sfeer opgebouwd, om te eindigen in de perfecte climax. Yume Bitsu kent zowel stevige fases, als fases van bezieling. Kanttekening: bij vlagen (maar echt bij hele kleine vlagen) kent het album momenten waar het even in de buurt van gezapigheid komt.

Leuk is ook nog de afwisseling met de kleine stukjes zang, die weliswaar ondergeschikt zijn aan de instrumentaties maar daardoor niet minder boeiend. Met name op het slotnummer weet de zang me aan te grijpen.

Geweldig mooie postrock is dit. Kende dit niet, maar werd door een 'tip' van Spotify op het spoor gezet. Prachtige geluidsmuren die langzaam worden opgebouwd, Opener en afsluiter zijn bij mij favoriet.
Dit is een blijvertje. 4,5*