The Kinks - Sleepwalker (1977)

Kompositories is Ray hier weer beter in vorm dan op Schoolboys maar door het ontbreken van echte hoogte- of dieptepunten en de gedateerd klinkende, overgepolijste produktie, waarbij de zang af en toe klinkt alsof het tegen de begeleiding is aangeplakt, zal Sleepwaker waarschijnlijk niet doordringen en tot mijn lijstje Kinks 70s faves.

Evengoed is het wèl een goede plaat want zelfs op de automatiese piloot, en ondanks dat hij op deze plaat niet of nauwelijks gebruik maakt van zijn typies engelse point of view en de daarbij behorende charme dus ontbreekt, schrijft Ray natuurlijk nog steeds songs waar menig ander komponist zijn rechter bal voor zou willen geven........

Mr big man lijkt op the wall street shuffle van ten cc.

Niet onaardige Kinks lp

In tegenstelling tot velen vind ik dit een van de betere Kinks albums uit de zeventiger jaren. Wat mij betreft mag hier heel snel een Collector's Edition van worden uitgebracht. Het originele album had 9 liedjes. De groep had er in totaal zo'n 30 opgenomen, waarvan er één op Misfits is terechtgekomen (In A Foreign Land) en één op een B-kant (Artificial Light). In 1994 dook er ineens een EP op (Waterloo Sunset) met twee outtakes, Elevator Man en On The Outside. De laatste verscheen in 1998 als bonus track met twee versies op de CD versie van Sleepwalker.
Verder zweven er bij Kinks fans en voormalige groepsleden titels rond als One Woman Man, Stagefright en Back To '64. Er is dus nog materiaal genoeg.
Ik kon maar twee favoriete nummers aanwijzen maar voor mij is dit een album dat ik van begin tot eind kan beluisteren zonder een nummer te skippen!

Zonde dat je maar 2 favoriete liedjes mag aanwijzen. Deze grijs gedraaid vroeger op vinyl en vond toen al bijna elk nummer evengoed.
Life goes on is echter mijn absolute favoriet , vooral het laatste gedeelte na de rustige break.
Superplaat!

Met Sleepwalker slaan The Kinks een nieuwe weg in.
De conceptalbums zijn verleden tijd en het echte Britse wat de groep altijd zo kenmerkte, heeft plaats gemaakt voor een wat Amerikaansere aanpak.
Het is allemaal wat straighter en tevens ook minder uniek.
Al met al geen slechte plaat, want opperhoofd Ray heeft composorisch altijd wel sterke troeven, al zijn echte hoogtepunten schaars hier op.
Brother is een fraaie meedeiner en Juke Box Music bevat fijn stevig gitaarwerk van broer Dave.
Het is ook in vorm een wat authentieker klinkend nummer.
De titelsong zou rechtstreeks van Steve Miller kunnen komen. De hooks, Ray's tongval ( zingt als een yank) en de sfeer.
Verder hobbelt het wel prettig, zonder echt omver geblazen te worden.
Life Goes On ( prima afsluiter) tja, idd, maar wat ik mis zijn de scherpe observaties, humor en de typische Kinkssfeer.
Het is niet anoniem of zo, maar het klinkt wat standaart en een knieval naar het popklimaat van toen.
Met de punk in het zicht, hadden Ray en de zijnen wellicht daar wat uit kunnen putten.
Het is wat dat aangaat een veilige plaat geworden.
Melodieuze rock, verantwoord en netjes.

Van een mager zesje voor de vorige plaat naar een volle zes voor Sleepwalker. The Kinks klinken hier weer wat volwassener. De felle sound blijft achterwege en heeft plaatsgemaakt voor een meer kalme koers. Het klinkt allemaal wel prettig, maar nog altijd heeft de band eigenlijk niets meer te vertellen. Sleepwalker klinkt over de gehele linie best prettig, maar heel goed wordt het nergens. Gelukkig begint het einde van deze marathon in zicht te komen, want ik vermoed dat er nog wel een aantal zesjes gaan komen.

Tussenstand:
1. Face To Face
2. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
3. The Kinks Are the Village Green Preservation Society
4. The Kink Kontroversy
5. Preservation Act II
6. Something Else
7. Kinks
8. Kinda Kinks
9. Sleepwalker
10. Preservation Act I
11. Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)
12. Schoolboys In Disguise
13. Soap Opera
14. Everybody's In Show-biz
15. Muswell Hillbillies

Interessant hoe de sound van de band hier inderdaad iets Amerikaanser is geworden. Het is niet per se heavy, maar wel wat directer. Het levert The Kinks wel weer een van de betere albums sinds jaren op. Mr Big Man is weer eens lekker rauw. Ook Sleepwalker is een fijne track met mooi gitaarwerk. Brother, Sleepless Night en Stormy Sky zijn weer wat emotioneler. Het zijn geen grote uitschieters, maar als geheel is het toch een zeer behoorlijke, consistente plaat. Eentje die zeker nog aangeschaft gaat worden!

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. Are the Village Green Preservation Society
3. Arthur (Or The Decline And Fall Of the British Empire)
4. Something Else
5. Preservation Act 2
6. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
7. The Kink Kontroversy
8. Sleepwalker
9. Preservation Act 1
10. Schoolboys In Disgrace
11. Muswell Hillbillies
12. Soap Opera
13. Kinda Kinks
14. Kinks
15. Everybody's In Show-biz

Inderdaad klinken The Kinks hier wat meer Amerikaans. Behoorlijk evenwichtig album en Ray Davies etaleert hier wederom zijn songschrijverstalent maar het is een wat kalme plaat geworden mede door de gepolijste productie. Een album dat prettig wegluistert zonder inzakkers maar weinig echte uitschieters.

Een album zonder uitblinkers in negatieve en positieve zin en dat blijkt ook uit de 41 stemmen. Enerzijds geen enkele keer 5* en anderzijds ook nooit lager dan 3*. Ook de stemverdeling bij favoriete nummers kent geen uitschieters. Ik kan me daar goed in vinden.

Ik vind de eerste twee songs wat tam. Favoriet is het titelnummer. Ook Brother en Sleepless Night kliunken lekker. Stormy Sky vervolgens is weer wat minder. Full Moon is ook een goed nummer De afsluiter Life Goes On weer middelmatig.
3,5* voor deze nr. 38 in de jaarlijst Oor 1977.

Weer zo'n prettige late jaren 70 release van The Kinks. Helemaal niets mis mee!

Het begin van een sterke The Kinks periode waar m.i. Davies weer terug naar het liedje an sich ging. Bij opvolger Misfits, beste The Kinks album ever, al wat woorden ooit geschreven, hier dus nog niet. De lp destijds gekocht aan de overkant van de grote plas, waar ze destijds wat meer populair werden, zeker met hun Low Budget plaat. Hoe dan ook, ja, de sound klinkt zeker gedateerd maar kom op, 77 was het geloof ik. Singles Sleepwalker en Juke Box Music beide meer dan uitstekend hoor. En de rest eigenlijk ook. Typische Davies liedjes, welke ik nog immer graag beluister ja. Stevig gitaarwerk soms, ook in beide hier genoemde nummers, kortom een absoluut prima plaat van de heren destijds en der Anfang van een prima rij platen ja. Of de beloofde comeback er nog van gaat komen, heel benieuwd, ze worden er niet jonger op en wij, de luisteraars dus ook niet.

nog een vergeten album van The Kinks dat ik indertijd veel gedraaid heb ;geen enkel zwak nummer ,:
Ray Davies op zijn best als producer en songschrijver