The Osmonds - The Plan (1973)

Ik heb me nooit verdiept in The Osmonds. Vast en zeker zal ik wel nummers van ze kennen, maar op dit moment niet bewust.

Dit album kreeg ik min of meer in mijn schoot geworpen en daarom draait hij nu hier vanaf de originele LP uit 1973. Het klinkt gelikt, dat zeker. Ik moet hier en daar ook sterk denken aan The Beatles (N.B.: met name op kant A van de plaat). Nu ken ik verder geen albums van The Osmonds, maar dit zou zo maar hun Sgt. Peppers kunnen zijn. En dan leg ik nog maar net kant B van de plaat op.

Door het orkestrale dreigt het zo nu en dan wat te gezapig te worden, maar afwisseling zit er ook zeker wel in. Ballads en up-tempo nummers wisselen elkaar af. Al met al niet onaardig, maar ook weer niet iets dat ik nog vaak zal opzetten. Ik denk dat er begin jaren 70 heel wat van dit soort albums zijn geproduceerd. De één natuurlijk beter dan de ander. Persoonlijk vind ik deze plaat niet van een gedenkwaardig niveau.

Ik heb ooit het verhaal gelezen dat The Osmonds het hotel waar ze verbleven hebben moeten ontvluchten vanwege een brand, waarbij al hun aantekeningen en songmateriaal voor "The Plan" verloren gingen. De drie oudsten, Alan, Wayne en Merrill, herschreven het complete album vanuit herinnering en gezamenlijke repetities, om de belangrijkste plaat van hun carrière toch in het gouden jaar 1973 te laten verschijnen. Een plaat die bewijst dat The Osmonds heel wat méér waren dan het zoveelste simpele glamrock bandje zoals Mud, Rubettes of Bay City Rollers met kant-en-klare nummers of covers. De band had beslist talent, schreef, arrangeerde, zong en speelde alles zelf, op hier en daar een orkest na, en maakte met "The Plan" hun persoonlijkste artistieke statement. Een statement dat meerdere stijlen beslaat, zoals hun gehele carrière, en mijns inziens volkomen los staat van hun conservatieve en religieuze opvattingen, die kennelijk tot op de dag van vandaag een meetlat zijn voor de mate van waardering.

Na de bloeijaren 1970-1975 ontwikkelde de familie zich, in diverse samenstellingen, tot de ras-entertainers die ze van jongs af aan zijn geweest (de Andy Williams show van de jaren 60) en zijn gebleven (Las Vegas, tot voor kort). Je hoeft niet per se van hun muziek te houden om te erkennen dat ze hun sporen in de Amerikaanse muziekindustrie hebben verdiend, hoe hardnekkig die ook worden genegeerd.