The Kinks - The Road (1987)

Dit live-album heb ik begin jaren 90 voor 10 piek uit de afprijsbakken van Radio Modern gehaald.
The Kinks waren inmiddels van het Arista-label overgestapt naar het London-label
(en ik neem aan dat het voor Amerika MCA was)
en hadden in 1986 het redelijke album 'Think visual' en de mooie single 'How are you' uitgebracht.
Het live-album 'Live - The road' was in 1988 de opvolger van de groep die inmiddels bijna 25 jaar bestond en bevat opnamen uit de zomer van 1987: Merriweather Post Pavillion, Columbia, Maryland en The Mann Centre, Philadelphia P.A.
Hoewel je goed kan horen dat het publiek erg enthousiast was, vind ik The Kinks hier wel erg clean klinken. Het is allemaal niet zo wereldschokkend.
De repertoire-keuze is ook wat minder voor de hand liggend. De meeste songs zijn nummers van hun latere en toch ook wel mindere albums. Op het dubbele live-album 'One for the road' was het meer het feest van herkenning en hier dus niet. Op een of andere manier vlamt het hier niet.
Er is hier wel een aardige korte versie van 'Apeman' en het vrolijke 'Come dancing' is ook aanwezig. Je hoort het publiek uit hun dak gaan als Ray Davies het intro van 'All day and all of the night' inzet dat ineens 'Destroyer' blijkt te zijn.
Nummers die er daarna echt uitschieten zijn 'Art lover', Dave Davies 'Living on a thin line' en 'Lost and found' dat weer veel op 'Don't forget to dance' lijkt.
Na aanschaf heb ik deze CD nooit meer gezien en ik neem aan dat het inmiddels een collector's item geworden is.
Ik denk dat London beter 'Think visual' opnieuw uit kan brengen, eventueel aangevuld met bonus tracks van die sessies.

Heb deze plaat in Hannover aangeschaft toen The Kinks daar in december 1988 optraden. Pas in april 1989 werd de plaat in Nederland uitgebracht, in een andere hoes. Zeer teleurstellend live album. Zoals Pieter Paal al aangeeft klinkt het allemaal erg clean. Gelukkig staat Lola er een keer niet op, daarvoor in de plaats een aardige versie van Apeman. De titel van het album is ook nog een goedkope verwijzing naar hun succesvolle live album One For The Road. The Kinks hebben vaker succes gehad met een herhalingszet, maar dit was toch een beetje te doorzichtig. vanwege het prachtige nummer The Road heb ik de CD versie een aantal jaren nog ergens uit de uitverkoopbak gevist. Erg teleurstellend om in een jubileumjaar als 1989 met zo'n obligaat produkt te komen. Ben bijna blij dat de platenmaatschappij heeft voorkomen dat ook dit een dubbel-LP ging worden als het aan Ray Davies had gelegen.

One'For The Road is dan weer niet zo clean.
Vrij ruige registratie zelfs.

One For The Road klinkt allemaal wat hoekiger en ruiger, maar om al je materiaal te ontdoen van elke subtiliteit door het door de hardrock gehaktmolen te draaien vind ik ook nogal een aderlating.
Maar dat begrijp ik. De groep had beschouwde dit als een update van hun oude sound. Bovendien werd het met lef en energie gespeeld.
Wat ik altijd jammer heb gevonden van 'One For The Road' is dat er zo veel wordt geleund op het materiaal van de studio album dat er voor was uitgekomen, 'Low Budget'. Maar liefst 6 nummers van dat album uit 1979 vind je dus in 1980 op One For The Road als live nummer terug. Uiteraard begrijp ik heel goed dat je op tournee gaat om je nieuwe album te promoten maar voor het samenstellen van One For The Road had ik drie van de zes 'Low Budget' nummers laten vallen voor wat krakers uit de oude doos, bijvoorbeeld met wat extra nummers uit de periode 1972-1977.