Johnny Hates Jazz - Turn Back the Clock (1988)

vigil,

Ik ken het album zoals gezegd via mijn zusje voor wie dat materiaal in de periode 1984-1989 sowieso veel geschikter was dan voor mij want Ozric Spacefolk heeft een puntje qua identiteit wat in die periode een heel relevante opmerking zou zijn geweest want toen was ik daar als twintiger behoorlijk mee bezig.

Als 51 jarige heb ik voor mijn gevoel eigenlijk helemaal geen tijd en zin meer om mezelf te plaatsen.

vigil, je bent een heer. Excuses aanvaard!

Het is allemaal goed. Ik luister stiekem ook naar rock maar kom daar liever niet voor uit.

In elk geval staan we wel beiden gitaar te spelen in onze avatar.

Even over bepaalde rock: ik kan eg slecht tegen Guns n Roses, ACDC en Metallica. Voornamelijk omdat ik de zang slecht vind. De composities gaan soms wel en de gitaarsolo's zijn vaak geweldig. Maar dat is niet voldoende om mij te plezieren.

JHJ speelt klasse songs en Datchler is een waanzinnige zanger. De gladde productie is dan weer iets waar ik toevallig erg gek op ben. Ik draai de plaat dan ook erg graag.

Spandau Ballet en Wet Wet Wet vind ik beiden niet zo bijzonder. Testament, Humble Pie en Lynyrd Skynyrd vind ik dan weer te gek.
Heerlijk dat namedroppen.

Nog twee bands die ik waanzinnig vind: aha en Tears for Fears. Weet je wat ik echt stom vind? Star Wars.

De Avatar foto met gitaar ben ik een beetje trots op. Genomen in het niet meer bestaande cafe Pandius in Assen op een verjaardagsfeest. Ik speel sinds 1993 in een groep maar sinds 2008 durf ik dat ook alleen. Dit was een van de allereerste keren, misschien mijn allereerste keer alleen. En ik sta er ook nog redelijk 'cool' op, of niet soms .

Betreffende Guns 'n' Roses kan ik alleen maar zeggen dat het intro van Sweet Child Of Mine enorme indruk op me maakte toen ik het voor het eerst hoorde. Het was in 1988 ineens zo verfrissend. Tsja, de zang is niet best, maar daar lette ik toen niet zo op. Van Metallica heb ik NIETS in huis. Van AC/DC een paar uit de periode Bon Scott.

Als ik behoefte heb aan wat rustiger werk pak ik Gene Clark, Johnny Cash (het liefst American Recordings) of de Britse zangeres Sandy Denny uit de kast. Dat namedroppen is inderdaad heel erg leuk en........ik boost er mijn identiteit mee .

A-ha vond ik niets aan maar ik vond Sewing The Seeds Of Love van Tears For Fears waanzinnig. Deed me overigens ook heel erg aan I Am The Walrus van The Beatles denken, wat ik dan ook ongevraagd overal verkondigde in die tijd.

Dat zal vast, waarschijnlijk niet Kim Wilde en Simone Waalraven

Overigens beide wel "one of the boys" types maar dit slechts ter zijde

Zo is een van oorsprong een enigszins negatieve post uitgegroeid tot gezellig gekeuvel over mooie vrouwen, gitaren en nostalgie.

En dat laatste is toch het key-elemeng hier. Mijn roots liggen in de 80's. Ik ben muziek leren kennen via synthpop, new wave, eurodiso, italo en oude rotten die daar op in haakten.

De metal, grunge en sleazerock van de 80's waren me in mijn jeugd vreemd. Die heb ik later wel weer leren kennen maar hebben 0 historische waarde voor mij.

Nu ook ik tegen de 40 aan schuur neig ik naar oude lullen gezwijmel. Daar waar de generatie voor mij de jaren 60 en 70 ophemelden heb ik een zwoel oogje op die beruchte 80's laten vallen.

Anderszijds heb ik ook gewoon mijn wisselvallige perioden. Zo ben ik jarenlang gek op hiphop geweest of spacerock of fusion of symfo of thrashmetal.
Zo pik ik van alles wat mee en ben ik ook steeds coulanter naar dingen waar ik vroeger zogenaamd geen brood van lustte.

Een paar bandjes die ik nooit leuk zal vinden: Prodigy, Sex Pistols, The Cure, Saxon, Rammstein, Take That, Conway Twitty.

Conway Twitty .

Je hebt kunnen uitrekenen dat ik van bouwjaar 1964 ben. De zeventiger jaren vormen voor mij een zwaartepunt qua muzikale invloeden. Maar omdat bij ons de radio altijd aanstond heb ik als peuter heel wat muziek uit de periode 1967-1970 meegekregen.

Tachtiger jaren zijn in mijn muziekcollectie wat ondervertegenwoordigd, maar als er een rode lijn in te vinden is dan is het wel dat ik ben doorgegaan met groepen/artiesten die de opstelling gitaren, bas en drums nastreefden. In 1984 was ik zeer onder de indruk van de comeback van ex-Creedence voorman John Fogerty met zijn album Centerfield. En Tom Petty heeft zowel solo als met zijn Heartbreakers mooie albums gemaakt. Uiteraard ook U2, maar dan wel een album als Rattle And Hum.

Net als jij ben ik ook veel ontvankelijker geworden voor muziek die ik eerder niet lustte. Daardoor kan ik The Eagles (periode 1971-1973), Sandy Denny, Gene Clark of Paul Simon ineens zeer waarderen.

Dat laatste rijtje dat je opnoemt zijn ook allemaal artiesten waar ik niks mee heb. Hebben we dus ook wat gemeen. Dat je open staat voor hip hop, space rock, fusion, sympho en trash metal vind ik wel bijzonder. Daar heb ik weer niks mee.

Jammer dat sommige mensen deze muziek moeten vergelijken met andere genres. Totaal onzinnige discussie lijkt mij.

Het helpt niet echt om dit met rock 'n roll of surfpunk te vergelijken, nee.

En binnen haar genre (overgeproduceerde huisvrouwenpop) is dit wel een erg goed product.

Kim Wilde zingt trouwens ook backings hier.

2,87 ...MM' ers vinden dit album min of meer (bijna) voldoende. Ik moet eerlijk zeggen dat ik alleen de hitsingle ken, maar verder geen behoefte heb om te beluisteren. Ozric verrast me toch vaak wel met zijn smaken pallet, maar is op zich natuurlijk wel leuk. Ik ben zelf wat minder een pop liefhebber, maar heb het wel in huis.

Ik verbaas vriend en vijand soms.

Maar het komt ook door de nostalgie hoor. Nieuwe bands die ik op pik hebben meestal een retro-sound

Aha, op die manier....

Maar tip een ruige rockplaat of zwoele r&b plaat, of ronkende bluesplaat en ik ben ook geinteresseerd.

Duke Ellington zei ooit: " er zijn maar twee soorten muziek: goede muziek en slechte muziek". En wie dat bepaalt, ben je zelf (sic).

Een heerlijk jaren 80 album en een persoonlijk favoriet. Erg gladjes allemaal, maar ik hou er soms wel van. Datchler is een goede zanger en heeft ook later in zijn (solo)carrière laten horen goede liedjes te kunnen componeren, al bleef echt succes uit.

Natuurlijk zijn er de vier hits (Shattered Dreams, Heart of Gold, Turn Back the Clock, I Don't Want To Be A Hero) staan er erg fijne popliedjes op het album. What Other Reason vind ik hier zelf de fijnste van.

Voor zijn soloalbum Tomorrow keerdr Datchler al terug naar Shattered Dreams wat een wat dromerige versie opleverde. Sinds kort (10/2018) ligt er ook een Unplugged versie van het album on de schappen. Uitmelken van succes wellicht, anderzijds een mooie manier om de dertigste verjaardag van het album te vieren... én daarnaast aan te tonen dat de nummers ook in een puurdere versie verrassend goed overeind blijven. Natuurlijk hebben we dit vaker gezien bij MTV Unplugged, maar dat dit bij een studio versie van een album zo is toch minder vaak. Wie herinnert zich niet het wanstaltige Jagged Little Pill van mevrouw Morrisette. Zeker bij het tweede (wat onbekendere deel) van het album blijkt dat het originele album, ondanks de gladde productie, al vrij akoestisch ingegeven was destijds.

Persoonlijk favorietje dus. Waarvoor opnieuw dank aan mijn pa. Hij had de cd al destijds en de hoes sprak (evenals de muziek) gek genoeg tot mijn verbeelding toen ik zes was.

Ps: erg fijne 12 inch versies van de hits!

Aalgladde radiovriendelijke pop, op zich degelijk gebracht maar niet belangwekkend voor de popgeschiedenis en nadien hebben wij ook niets meer van deze band gehoord. De hit Shattered Dreams mag er wel zijn.

Op welke nummers laat Kim Wilde van haar horen? Heb dat nooit geweten

Het titelnummer

Dat ik daar na 34 jaar pas achter moet komen

Uitstekend popalbum, kenmerkend voor de jaren 80. Ook anno 2023 klinken de 4 singles van dit album nog altijd prima. Gewoon een prima plaat. 4 sterren

Ik heb dit album laatst ook nog eens gedraaid, tot grote ergernis van mijn vriendin, dat maakt het extra leuk. Een hoop jeugdsentiment dit album. Leuk ook dat ik 35 jaar later alle teksten nog perfect mee kan zingen.