Miles Davis - Nefertiti (1968)

Wat mij betreft de beste van zijn 2e quintet. Ik gun hem een tijdje een plek in mijn top 10 (i.p.v. Kind of blue, altijd moeilijk kiezen bij dit soort artiesten).

de eerste 2 nummers geven gelijk prijs wat de band van plan was dit album: zet met de blazers (eventueel piano) een thema in en herhaal dit een heel nummer. de ritmesectie bouwt vervolgens het nummer uit. anders dan op bijvoorbeeld Kind of Blue (en ook de voorganger Sorcerer), waar duidelijk een akkoordenschema ten grondslag ligt aan het nummer.

Het eerste nummer is zo cool. In plaats van dat de drummer en bas het ritme aangeven en de blazers soleren, geven de blazers een constant terugkerende riff en soleren drum, bas en piano daar omheen. (Wat Nicci eigenlijk ook al zegt). De muziek voelt heerlijk vrij en ongedwongen met een onderliggend herfstgevoel. Mensen die "Kind of Blue" hoog hebben staan zouden deze ook eens een kans kunnen geven.

Pinocchio!

Inderdaad een ijzersterk nummer!

De rest moet ik nog even goed beluisteren.
Ik heb pas The Perfect Miles Davis Collection aangeschaft, die naast deze nog 21 andere titels bevat, dus ik ben wel even zoet.

Ha. Die heb ik ook pas aangsechaft... een schat van prachtige muziek!! Voor 2 tientjes...

Ik heb voor Vaderdag van m'n lieve schat nu ook de 20 Classic Albums-set gekregen met veel van het vroegste werk!

Ik weet het niet zo met Miles' tweede kwartet. Aan de ene kant uitstekende muziek met een jonge garde zeer getalenteerde muzikanten. Aan de andere kant is het wel heel erg veel in hetzelfde straatje en beklijft het allemaal niet zo. Heb bij die rits aan platen altijd het gevoel van: als je er eentje hebt gehoord, dan heb je ze allemaal wel gehoord. Miles lijkt nogal zoekende. Ik vind zelf dat er in die tijd artiesten waren die interessantere dingen maakten.

Met: Miles Davis (trompet); Wayne Shorter (tenorsax); Herbie Hancock (piano); Ron Carter (bas); Tony Williams (drums)

Een tijdperk loopt ten einde: de laatste plaat die alléén maar met de leden van het ‘tweede grote kwintet’ werd gemaakt, en ook de laatste studioplaat in Davis’ oeuvre die helemaal met akoestische instrumenten werd ingespeeld.

Inhoudelijk kan ik er eigenlijk niet vele meer over zeggen dan ik al heb gedaan in mijn vorige drie recensies over het studiowerk van deze band. Ik onderschrijf ook wel wat Soledad hierboven zegt. Aan de ene kant is het muziek die respect afdwingt met enorme virtuositeit en creativiteit. Aan de andere kant voelt het voor mij juist daardoor soms te veel aan als een showcase voor de technische en compositorische vaardigheden van de bandleden.

In zijn autobiografie uit Davis de nodige kritiek op de free jazz die toen in opkomst was, waarop hij met deze band in zekere zin een antwoord probeert te formuleren. Ornette Coleman en (ex-bandlid) John Coltrane krijgen een veeg uit de pan: ze zouden zich hebben laten opstoken door witte critici om muziek te maken die onbegrijpelijk was, en zo hebben geholpen de jazz uit de mainstream te verdrijven.

Wie weet? Als ik zelf vijfenhalf decennium later nog naar een plaat van Coltrane luister, komt de passie en durf nog duidelijk bij me binnen, terwijl ik hier, zeker halverwege de plaat (‘Hand Jive’, ‘Madness’) een beetje het gevoel krijg dat het allemaal een beetje een hart mist, en een richting.

Niet dat het een slechte plaat is: het titelnummer dat de plaat opent is leuk gedaan, met dat hypnotiserende thema. Ook de laatste twee nummers zijn meer dan oké. En het blijft natuurlijk een band vol megagetalenteerde mensen, met een hoop interessante ideeën. Ik had wel gehoopt dat ik wat meer een ‘klik’ zou krijgen met het ‘tweede kwintet’, als ik hun studioplaten grondig zou beluisteren. Dat is helaas niet echt gebeurd.

Livewerk zoals Plugged Nickel staat nog op de wachtlijst, wellicht dat dat nog verschil gaat maken.

Je vraagt je inderdaad af hoe het mogelijk is dat deze 5 muzikanten, die eerder de meer dan fantastische albums 'Miles Smiles' en 'Filles de Kilimanjaro' hadden gefabriceerd, in staat waren iets teleurstellends voort te brengen. Dat is met Nefertiti imo echter wel het geval, want vooral hier is het me allemaal veel te safe. Alsof Miles zich inderdaad iets te nadrukkelijk van de new wave in jazz probeerde te distantiëren door juist overdreven binnen de lijntjes te blijven.

Brave plaat, inderdaad. Maar wel goeie composities natuurlijk (3x Shorter, 2x Hancock, 1x Williams), én een bepaald prominente rol voor de ritmesectie, en dan vooral drummer Tony Williams, die veel ruimte krijgt om zijn uitstekende drumspel te ontwikkelen.

De titeltrack en het energieke Hand Jive zijn wat mij betreft de sterkste songs; de rest blijft eigenlijk wat achter wat mij betreft. Davis zelf klinkt hier niet heel erg geïnspireerd, lijkt het wel - en als ik de recensie van Sandokan-veld hierboven mag geloven, is dat ergens wel te begrijpen. De laatste volledig akoestische plaat ook van Davis, dus eigenlijk ook een beetje het einde van een tijdperk. Hierna zou hij nog met werk komen dat een pak boeiender en urgenter klinkt.

3,5 sterren