Paul McCartney - Give My Regards to Broad Street (1984)

Nu zegt het me wel wat, maar vind het nog steeds niks

Ik vind overigens dat het nummer niet fantastisch wordt door het gitaarspel, maar door de mooie tekst en compositie. Leuk dat DG mee mag spelen, maar meer niet.

Lonely nights met DG is brijant, echt heel erg goed!

Ik vind dit vooral een heel charmant album. Ik vind een aantal remakes erg geslaagd, maar als geheel is het niet bijzonder.

M'n tweede elpee ooit. Goede jeugdherinneringen aan. En ik vind het nog een goede plaat ook! De film vind ik minder, maar de muziek maakt veel goed. 4,5 sterren! En ik ben een groot Beatles / mcCartney fan

Ik kan hierop enkel No More Lonely Nights echt waarderen mede door de gitaarsolo van David Gilmour. De rest vind ik veel minder en de remakes van de Beatles-nummers kunnen in de verste verte niet tippen aan de originelen. Ik ben ook een Beatles-fan maar deze soundtrack is voor mij overbodig (de film heb ik - misschien gelukkig - nooit gezien).

Ik ben een enorme Beatles en McCartney fan. Ik heb alles en ik draai alles voortdurend. Behalve deze. Hoewel: ik heb hem net toch weer eens opgezet. Mijn conclusie blijft: het enige overbodige album dat McCartney ooit maakte. De 'nieuwe' versies voegen niets toe, doen vaak zelfs afbreuk aan het origineel. Het is eerder een soort mislukt nagespeeld verzamelalbum. Nee, ik vind alles goed wat McCartney doet, op een album na: deze. Gelukkig is McCartney niet perfect en slaat ook wel eens de plank mis (eigenlijk alleen met dit album).

Mijn broer was een Beatles en Mc Cartney fan. Er staat me iets van bij dat hij na dit album is afgehaakt.

De twee versies van "No More Lonely Nights" (ballad / pop rock) zijn toch wel prachtig en zou ik toch missen ondanks dat Macca genoeg ballads heeft geschreven.

Ja, de andere nummers zijn een beetje vergelijkbaar met "taylor's version", 'zijn' nummers in een ander jasje maar niet als remix - lang voor andere het hem nadeden. Een waar pioniersproject

Ik vermoed dat hij een nieuwe uitdaging zocht en volgens mij was het volgende project klassiek getint en dan is dit een soort van leer/schoolproject daarvoor geweest.

"Press to Play" dat deze opvolgde is ook al een zoektocht / verkenning van / met de sampler.

Ja, ongelukkige plaat van een film (musical drama) die ook al met de grond gelijk werd gemaakt.
McCartney en film bleek niet zo'n fijne combi, getuige ook het grotendeels door hem bedachte Magical Mystery Tour nog met The Beatles.
Geen touw aan vast te knopen, al was toen de psychedelische drugs wellicht de grote boosdoener
In ieder geval het album leverde nog wel uitstekende muziek op.
Helaas is dat hier ook niet het geval.
Veel songs op herhaling en dat voegt feitelijk niets toe.
Film+ album in de vergetelheid geraakt. Niet alles kan nu eenmaal goud blinken en ook Macca kon het niet echt waarmaken in de 80's.

De titelsong is een klassieker! De covers zijn overbodig. Ik had een hele lp met nummers zoals Not such a bad boy and No values helemaal kunnen waarderen, het speelplezier spat ervan af.
De jaren 80 en McCartney, dat was niet best. McCartney 2 loop ik nog steeds niet warm voor, Tug of War is een ruime voldoende. Pipes of piece en Press to play hebben, ik ben in een goeie bui, zijn momentjes maar gaan net als Flowers in the dirt allemaal ten onder aan de verschrikkelijke gladde productie! De single Once upon a long ago mag ik dan weer graag horen, Spies like us doet daarentegen weer pijn aan de oren.

Mee eens caravelle, de titelsong is prachtig.
De singles die hij uitbracht waren sowieso meestal wel aardig in de 80's.

De jaren 80 waren voor veel oudgediende een ramp, het begon nog goed. Rolling stones met tattoo you, Bowie met Scary monsters en mccartney met Tug of war, daarna stortte mening imperium ineen. Veel oudjes, want zo werden ze ineens gezien, wilde eigentijds blijven en lieten zich verleiden tot de aalgladde jaren 80 productie waardoor ze ineens al hun glans verloren. Mccartney vormde daarin geen uitzondering, give my regards was misschien de bodem waarin hij zijn eigen Beatles klassiekers op een jaren 80 sound trakteerde, terwijl hij het nog wel kon, no more lonely night is één van zijn mooiste solo nummers. Het duurde tot flaming pie voordat hij zichzelf weer hervond.

'oudere generatie acts' hadden het inderdaad moeilijk naarmate de 80's verstreken.
Misschien ook niet geheel onverwacht en wellicht enigzins logisch ook.
Er was ineens zoveel, een golf aan nieuwe acts, de vernieuwde meer op electro gebaseerde muziek, de videoclip die je nodig had om te scoren, ik heb het idee dat er een soort verkramping, misschien ook onzekerheid ontstond bij de oudere generatie.
Wat nu te doen? Niet meer in een positie van een hype of voorloper ergens van zijn en dat zal zeker voor creatievelingen als oa. Bowie en natuurlijk McCartney lastig geweest zijn.
Andere dingen uitproberen en dat pakt dan niet goed uit.
Maar wie weet en dat is erg genoeg, heeft Macca gewoon ook een knauw gekregen van Lennon's dood.
Optreden deed hij niet of nauwelijks, (pas eind jaren 80 durfde hij weer een tour aan) en heeft het drama misschien ook vat gehad op het schrijven van goede liedjes. Maar dat is allemaal gissen natuurlijk.

McCartney had eigenlijk maar één critici waar hij zich iets van aantrok, zelfs 10 jaar na the Beatles was John Lennon degene waar McCartney een soort van bewijsdrang naartoe had, terwijl dat andersom ook zo was, hoewel minder openbaar. Toen Lennon geen muziek meer maakte, in 1978, vroeg hij aan een vriend, Eliot Mintz, waarom McCartney als solo artiest zoveel geliefder was dan hij. Blijkbaar hielden ze elkaar ook lang na het uiteenvallen in balans, dus bikkel2, daar kan je wel eens gelijk in hebben. Met de dood van Lennon was McCartney vleugellam en uit balans.

... de laatste 2 Wings albums waren al niet met veel enthousiasme ontvangen, de daaropvolgende laatste tour eindige in het gevang (?), toen ook nog het einde van Wings en de dood van Lennon dat slechte nieuws zit wel dicht bij elkaar. Daar kan je knap ziek van worden. Plus begin puberende kinderen...

Op McCartney II werd dat een klein beetje verwerkt, op Tug of War op gereflecteerd en pas bij Pipes of Peace de volgend stap vooruit gezet. Niet alleen geen Lennon maar ook nog nauwelijks Laine. Maar al vanaf Wings At the Speed of Sound hadden vele bandleden van Wings hun bijdrage mogen uitbreidden. Het lijkt me dat Macca's inbreng al heel lang op zijn retour was en toen hij circa 1981 hij er weer alleen voor stond zoals 10 jaar eerder met slechts Linda aan zijn zijde, was echt een nieuw begin: deel 3.

Alleen het Rock gehalte nam steeds verder af en het Pop en Synthpop toe en dat beviel hele hordes fans volgens mij nog het minst. Maar strikt genomen zitten de nummers al die tijd nog steeds goed in elkaar wat mij betreft was, en is, hij gewoon een goed liedjessmid gebleven. Of het aansluit bij de smaak van zijn achterban is dan een ander ding.

Het bewerken van Beatles op dit album kan je ook bekijken vanuit het licht van nieuwe aandacht voor dat oude werk creëren. Die albums kwam volgens mij toen voor het eerst ook op CD uit kwam, circa 20 jaar na hun oorspronkelijke release. Macca was/is tenslotte ook een businessman.

McCartney bleef hitjes scoren en de singles waren vaak best wel op niveau. No More Lonely Nights hierop is gewoon een prachtig liedje.
Maar nieuwe goede albums volschrijven ging hem minder goed af.
Inderdaad, Lennon was altijd degene die hem bekritiseerde, ondersteunde en iets bij kon dragen. Andersom gebeurde dat ook.
Met Denny Laine had hij een klik en schreven ook wel samen, maar Laine was niet van het niveau Lennon natuurlijk.
Wings raakte over en tours werden voorlopig vermeden na Lennon's dood.
Een heel andere periode diende zich aan en hoewel Macca emotioneel niet veel liet merken aan de buitenwereld, (zoals gewoonlijk eigenlijk) zal het zwaar voor hem geweest zijn.

Zijn arrestatie in Japan en de moord op John Lennon in 1980 waren de oorzaak dat Paul McCartney een tijd lang niet meer toerde wat hij anders graag deed (reden waarom Denny Laine opstapte waardoor Wings ophield te bestaan). Hij hield zich dan bezig met samenwerkingen (Stevie Wonder, Michael Jackson) en deze (zwakke) soundtrack. Zijn jaren '80-albums waren ook minder (net als vele gerenommeerde artiesten), pas met Flowers in the Dirt in 1989 begon de opleving met de hulp van Elvis Costello.