menu

Miles Davis - Relaxin' with the Miles Davis Quintet (1958)

mijn stem
3,85 (55)
55 stemmen

Verenigde Staten
Jazz
Label: Prestige

  1. If I Were a Bell (8:20)
  2. You're My Everything (5:21)
  3. I Could Write a Book (5:13)
  4. Oleo (6:28)
  5. It Could Happen to You (6:40)
  6. Woody 'N You (5:02)
totale tijdsduur: 37:04
zoeken in:
De beste plaat van de Steamin', Workin', Cookin' en Relaxin'-serie. Stuk voor stuk schitterende nummers met groovy thema's en geslaagde improvisaties. Miles laat van zich horen met z'n typische sound (tikkeltje melancholisch, met demper), Coltrane speelt bedeesd zoals dat hoort bij sommige nummers, Red Garland speelt genieus en PJ Jones drumt alles voortreffelijk bij elkaar. Verdienste is dit geen enkel nummer onderuitzakt in een slechter sfeertje; deze cd is gewoon 40 minuten puur relaxin'
4,25*

EVANSHEWSON
JJ_D schreef:
De beste plaat van de Steamin', Workin', Cookin' en Relaxin'-serie. Stuk voor stuk schitterende nummers met groovy thema's en geslaagde improvisaties. Miles laat van zich horen met z'n typische sound (tikkeltje melancholisch, met demper), Coltrane speelt bedeesd zoals dat hoort bij sommige nummers, Red Garland speelt genieus en PJ Jones drumt alles voortreffelijk bij elkaar. Verdienste is dit geen enkel nummer onderuitzakt in een slechter sfeertje; deze cd is gewoon 40 minuten puur relaxin'
4,25*


Een kenner aan het woord, zoveel is duidelijk!

Slechte platen heeft Miles Davis volgens mij nooit gemaakt, zal deze eens opsporen en beluisteren...

avatar van andreas
3,5
JJ_D schreef:
De beste plaat van de Steamin', Workin', Cookin' en Relaxin'-serie.

Uiteindelijk zijn deze vier afzonderlijke albums het resultaat van twee opname-dagen voor Prestige in 1956. Ik bekijk ze dus liever als een geheel; de opdeling is louter commercieel.

De waarde van deze opnamesessie is dat ze de belangrijkste neerslag vormt van wat nu algemeen bekend is als "het eerste grote quintet" van Miles Davis.

JJ_D schreef:
Miles laat van zich horen met z'n typische sound (tikkeltje melancholisch, met demper)

En deze manier van legato spelen was nu net zo revolutionair: de rechtstreekse wegbereider van de modale jazz op Kind of blue...

Gish
Ik blijf het een matig album vinden, misschien baanbrekend in die tijd, het klinkt nu erg gewoontjes. Verre van spannend in ieder geval.

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Heel aardig, maar niet super zoals 'Round About Midnight. Ik ga ook snel de andere drie uit de serie beluisteren.

5,0
Gish schreef:
Ik blijf het een matig album vinden, misschien baanbrekend in die tijd, het klinkt nu erg gewoontjes. Verre van spannend in ieder geval.


komop, die ritme-sectie is fantastisch... de manier waarop paul chambers z'n baslijn kan laten "bouncen" door de notenkeuze... geniaal!

avatar van Metalhead99
4,0
Beter dan "Cookin' with...", want hier zitten naar mijn mening geen missers op. Een heerlijke zondagmiddagplaat. Een lekker ontspannen jazz album met een aantal prachtige composities.

Misterfool
Relaxin' van Miles Davis is een leuke wegluisterplaat, desondanks laat het ook geen blijvende indruk achter. Het latere(zeg maar post-1958) werk van Davis heeft in vergelijking een stuk groter onderscheidend vermogen. Weg leuk om hier een van de eerste muzikale stappen van Coltrane te horen, maar ook hij moet nog verder groeien. De ritmesectie is erg strak, maar die typische basloopjes blijven niet echt mijn ding. If i were a bell is het hoogtepunt mijn inziens.

avatar van Sandokan-veld
4,0
geplaatst:
De tweede in de Cookin’/Relaxin’/Workin’/Steamin'-serie, waarover ik hier iets meer heb geschreven.

Voor Relaxin’ werden grotendeels opnames gebruikt uit de sessie van oktober 1956, de meest recente van de twee, waar ook alle tracks van voorganger Cookin’ vandaan kwamen. Ik begrijp waarom Prestige eerst uit deze sessie putte, want hoewel de twee sessies in aanpak niet veel verschillen, klinkt de band in oktober beter (vooral Coltrane, die een opmerkelijke groei doormaakt in slechts zes maanden).

Hierdoor valt het minder negatief op als de band zich vergrijpt aan sentimentele popclichés, zoals hier bij ‘You’re My Everything’ en ‘I Could Write A Book’. Nog beter zijn opener ‘If I Were A Bell’, naar een heerlijk schmierend nummer uit de musical Guys And Dolls, en een speelse uitvoering van Sonny Rollins’ ‘Oleo’, dat de band duidelijk op zijn duimpje kent.

Dit alles wordt aangevuld met twee nummers uit de sessies van maart: ‘It Could Happen To You’, o.a. eerder vertolkt door Bing Crosby, Nat King Cole en Frank Sinatra, wordt hier gespeeld in een clubversie die niet verrast maar meer dan degelijk is.
Bij ‘Woody ’n You’ wordt de latin-swing uit de klassieke uitvoeringen van Coleman Hawkins en Dizzy Gillespie jammer genoeg vervangen door een soort vlooiïge nervositeit die het nummer helaas degradeert tot technische vingeroefening. Bassist Chambers slaagt er desondanks in uit te blinken. Het stukje gebabbel op het einde, waar Coltrane de plaat afsluit met zijn vraag om een flesopener, is ook geinig.

Onder de streep is dit misschien wel de meest gebalanceerde lp van de serie. Ik doe er nog een halfje bij.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:04 uur

geplaatst: vandaag om 02:04 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.