Sophie Hunger - The Danger of Light (2012)

Ik ben al tamelijk lang groot fan van Sophie Hunger - toevallig tegengekomen op een festivalletje in Hamburg, later gezien in Antwerpen, twee keer Brussel, Jena en vanavond voor de derde keer in Brussel: en elk concert is weer een beetje beter dan het vorige (hopelijk vanavond net zo ). Daarmee is ze trouwens na Marc Ribot en DAAU de artiest die ik het vaakst live gezien heb - maar dat is deels ook toeval omdat ze altijd lijkt op te treden op de plekken waar ik toevallig ben. Ze heeft een prachtige stem en schitterende muzikanten achter zich (tot voor een jaar met een indrukwekkende rol voor de schuiftrompet, maar die is er sinds deze cd niet meer bij - in de plaats echter een schitterende pianist), maar is vooral een heel fascinerende persoonlijkheid die in interviews maar ook gewoon op het podium iedereen betovert met haar nuchtere, wat naïeve maar heel ontwapenende verschijning.

Ik vind deze cd iets minder goed dan 1983, iets minder power en creativiteit in de songs, maar het blijft prachtige muziek.

Prachtige en waardige opvolger van '1983'.
Niet te langdradig en de nummers zijn afwissend genoeg.Sophie's stem is gelukkig nog lekker wat rauw, in tegenstelling tot veel 'opgepoetste' muziek tegenwoordig. De rest van de band speelt ook erg lekker en zijn dan ook deels reden waarom deze plaat met zij schouders boven het gros van de muziek van heden ten dagen uitkomt.
Ik heb hem nog maar enkelen keren beluisterd, maar voorlopig een 4 uit 5 sterren van mij.