Rory Gallagher - Rory Gallagher (1971)

love this guy..nu al mijn ontdekking van het jaar

Loved that guy..vaak live gezien, nog steeds goed aan te horen, maar draai hem nog maar zelden..

Schitterend album. Op zijn eerste twee solo-platen klonk Rory nog wat meer bluesy, zoals in zijn vorige band Taste.
Jammer dat ik hem nooit live heb kunnen zien, want zijn live-recordings zijn echt heerlijk om naar te luisteren en kijken.

4,5* én een top 10 notering hiervoor.

Zijn zijn eerste twee soloplaten hebben bij mij net niet 5*gehald. Zeh maar 4.7*. Maar zijn een Must be in iedere serieuse Platen/CD verzameling. Taste trouwens ook.

Wat een geweldig album dit. Heb eerder al 2 live albums van de man gehoord maar dit is m'n eerste gewone studioalbum en zal zeker niet het laatste zijn. Heerlijke bluesy gitaarrock van één van de grootsten.

Ik wacht nog even met stemmen maar hier zit op z'n minst een 4 in.

Een kleine 4* wordt het na 2 luisterbeurten. Met als hoogtepunt het openingsnummer Laundromat. De top 3 wordt vervolledigt door For the Last Time en I Fall apart in respectievelijke volgorde.

Dan is je beoordeling hopelijk een foutje geweest want dit is echt een schitterende plaat van de zeer jonge rory.

Mijn eerste echte kennismaking met Rory Gallagher is dit. Voordien kende ik maar een paar nummers (Wayward Child en Moonchild) en hier en daar nog iets, dus ik vond het tijd om hiervoor eens neer te zitten. Ik hoor een jonge hongerige gedreven bluessmuzikant die niet schuw is van een paar vette gitaarpartijen hier en daar maar dan toch ook zo gevoelig kan spelen in een aantal kalmere passages op deze plaat. Ik hou van debuutalbums en met zo'n album als deze weet ik waarom. Dit zal nog regelmatig door de boxen schallen ten huize Spamalot.

vandaag op vinyl gekocht. mensen wat klinkt dat allemachtig mooi. luister naar I Fall Apart en je hoort meteen wat een groot gitarist
Rory is/was. Een document en must have voor de liefhebber.

Voor mij het mooiste album van Rory. Een perfecte balans tussen rock en melancholie, elektrisch en akoestisch. En de songs? Die zijn weergaloos en .... weerloos.

Geweldig album van Rory. Deze man maakte muziek die je raakt tot op het bot.
Op deze CD spreekt het nummer "I Fall Apart" mij zeer aan. Gewoonweg geweldig en van onder tot boven kippenvel. Voor mij de essentie van goede muziek, het moet wat met je doen.
Al vanaf 1971 fan van RG en...........het verveeld nooit. Zo herkenbaar, Zo puur.
Jammer dat er niets meer van RG in mijn CD kast toegevoegd kan worden,

Zo is het maar net. Tijdloos. Muziek 'beyond borders' en soms zo mooi dat het pijn doet.
Zag hem drie keer op het bluesrockfestival in Tegelen en in 1992 zelfs een keer live tijdens een verrassingsoptreden in het centrum van Dublin (Temple Bar); was daar toevallig (...) met mijn broertje op vakantie. In 2005 gingen we weer terug. Toen naar Cork en hebben we zijn graf en tentoonstelling bezocht. Onvergetelijk. Om maar eens track 10 te citeren: "can't believe it's true, I can't believe it's true, I wonder where are you, I wonder where are you."

Een van de allerbeste albums ooit gemaakt. Niet teveel over praten, gewoon luisteren, luisteren en nog eens luisteren.

Lekker debuut van rory 40 jaar oud inmiddels alweer. Verouderd? wel nee prima blues weet hij op zijn eerste plaat te produceren. 23 was hij toen hij met deze plaat op de proppen kwam. Teminste als ik goed geteld heb. Mooi hoe deze man al op zeer vroege leeftijd de naar mijn idee de beperkingen binnen het blues genre wist te omzijlen. Niet alles draait om dat eeuwig blues gepiel verre van dat zelfs.

Zijn eerste 3 nummers zijn gewoon echte sterke nummers. Neem nummer 2 just the smile. In voetbal termen noemt men dit volgens mij simpel spelen. En altijd zeggen die zeikertjes dat dat juist zo moeilijk moet zijn. Prima voetballers luister dan maar eens naar just the smile i love it. Simpel zal wel? Maar o zo effectief Rory op zijn simpelst? Maar hell deze man weet wel effe een gevoel uit dat 6 snarig apparaat te wringen. Daar heb je gewoonweg klasse voor nodig. En dat had hij KLAAR. I fall apart laat me aan het betere quo werk denken ten tijde van piledriver. Wederom klasse wat deze 23 jarige laat horen. Anders en vooral beter dan de normale blues... Daarna zakt het effe in met dat zeikerig blues gedoe. Daar moet je van houden ik vind daar geen zak aan. Maar goed smaken he. For the last time gaan we weer naar het sterke rory blues werk. Mooi straf of hoe verwoord je dat guitaarwerk van gallagher. Het volgende hoogtepunt is can't believe. Weer weet hij het beperkt blues genre mooi te omzijlen door er wat jazzy te spelen een leuke toeter in te gooien. Hoewel die toeter wat gevarieerder had mogen toeteren. Een echt mooie toeter solo zit er helaas niet echt in aardig. Maar meschien was hij/zij wel helemaal los gegaan na the fade out ha. waar ik trouwens al mijn hele muzikale leven een fucking pokke hekel aan heb. Iemand een idee waarom ze dit idee ooit uitgedacht hebben? THE FADE OUT idea hang 'm' high. Maar erg mooi nummer man/vrouw. Mooi subtiel vlechtwerk laat rory horen echt wel. Mooi hoe deze man zijn guitaar beheerst en dan met name beheerst. De man propt niet alles vol maar laat bewust regelmatig de boel effe los. Om een seconde of 1 ha de draad weer op te pikken. Een kunst die vele axe mannen niet willen of kunnen beheersen. Wederom kan smaak zijn. J.beck is daar naar mijn idee een meester in. Rory wist daar ook wel raad mee dacht ik zo.

Maar een goed debuut met 5 rory klassiekers

Heerlijk album van Rory Gallagher.

De beste nummers vind ik
I fall Apart
Can't believe it's True
For the last Time
Laundromat
It takes Time

Geweldig album van Rory, zoals hij er nog velen zou maken. Uitschieters zijn Laundromat, Just The Smile, I Fall Apart, For The Last Time en Hands Up. Deze versie van Laundromat is misschien wel de beste uitvoering van het nummer. (Wat knap is, aangezien de meeste fans de liveversies van de meeste nummers beter vinden.)

Blues en rock zijn mijn favoriete genre. Rory Gallagher maakt hiervan mijn inziens de perfecte combinatie. Zijn riffs klinken zoals rockmuziek moet klinken en zijn licks en solo's zijn doorspekt met de blues. Gallagher voegt er vervolgens nog elementen uit de folk aan toe. Dit maakt deze debuutplaat van Gallagher tot een onweerstaanbare cocktail van intens gitaarspel, goede teksten en gloedvolle zang.

Gallagher gebruikt zijn gitaarspel als middel om zijn muziek kracht bij te zetten. Nergens krijg ik het gevoel dat hij zijn muziek gebruikt om zijn gitaarspel te etaleren of dat het ontaard in een nutteloze exercitie van gitaargeweld. Alles is smaakvol, warm, meeslepend en alles in dienst van het liedje en de boodschap van Gallagher.

Deze debuutplaat is mijn absolute favoriet van Rory Gallagher, al heeft de man meerdere uitstekende albums op zijn naam staan. Uiteraard is hij viel te vroeg gestorven. Eeuwige zonde wat mij betreft, want zijn muziek en dan vooral de prachtige tonen uit zijn oude versleten Fender zullen me altijd bijblijven.

Fantastische debuutplaat van een van de beste gitaristen ooit!

Geweldige solo's, en Rory klinkt altijd erg gepassioneerd. Dit is idd geen nutteloos 'toonladdermastruberen' maar functioneel, vurig, zuiver spel van een rasmuzikant. Het gitaargeweld past ook erg mooi in de nummers - je focust vanzelfsprekend meteen op die schitterende gitaar maar de man kon me toch ook een songs schrijven.

Itt later een zeer blues georienteerd album, met ook nog wat folkinvloeden hier en daar - Gallagher speelt hier ook zowel akoestisch als elektrisch - hij is een meester in beiden, maar elektrisch hoor ik hem nog net iets liever.
Na de eerste luisterbeurten waren de 'snellere' nummers Sinner Boy, Hands Up en Laundromat mijn favorieten - heerlijk knallen dit -, ondertussen in de balans doorgeslaan ten voordele van de kwetsbare songs I Fall Apart en For The Last Time (prachtige lyrics en solo's!).

Na het lezen van Gerry McAvoy's bio Riding Shotgun toch maar eens in laten vliegen. Best wel een lekker plaatje. Gallagher is live natuurlijk het best te genieten, maar deze is prakties live in de studio opgenomen.

Laudromat is een heerluk nummer maar ben ik nou de enige die vind dat de baspartij niet klopt ? McAvoy klink als een gitarist die ook een keer bas wil spelen en het principe van ondersteunen en een link leggen tussen melodie en ritme niet in z'n DNA heeft zitten. Vreemde zaak vooral omdat hij ten tijde van Live In Europe nog niks aan die partij bijgesteld had ....... Mmmmmmmm ..........

En ik lees altijd overal dat Rory nooit meer nummers die hij met Taste gedaan had speelde, maar wat doet Sinner Boy hier dan ?

Mijn manco is dat Irish Tour zo diep in mijn systeem zit, dat eigenlijk al het andere van Rory me tegenvalt. Dat was tien jaar geleden al zo, en ik weet niet of ik daar ooit helemaal overheen kom. Veel van zijn studio-albums komen gewoon niet lekker uit de verf, alsof Rory zich inhoudt.

Je hoort dat hier ook wel: de start met het wat droog geproduceerde 'Laundromat', terwijl dat nummer je live regelrecht omver blaast. Toch staan hier al wel meteen veel van zijn beste nummers op, zoals ook 'I Fall Apart'. De songs, het pleziervolle spel en de variatie daarin zijn ambitieus en bewonderenswaardig voor de hier nog jonge Rory. Zijn gitaarspel is misschien nog niet zo flitsend als een paar jaar later, maar al wel ongekend melodieus en met veel meer eigen smoelwerk dan menig ander bluesgitarist.

Ken niet al z'n latere werk, maar wat ik wel ken is vlakker en meer hardrock-georiënteerd, vond 'm aan het begin van zijn carrière duidelijk het sterkste.

Rory zit in mijn dna, eerste live concert waar ik bij mocht zijn. Nachtconcert in het Concertgebouw Amsterdam zo rond 1973/74. Indrukwekkend...ook vlak voor zijn overlijden nog gezien in Paradiso. Heb veel van zijn albums (op vinyl). Deze miste ik nog..deze week dit hiaat in mijn collectie opgevuld. En ik heb er geen spijt van, een geweldig album. Wat een debuut...en dan te bedenken hoeveel fraais hij nog op plaat zou zetten. Deze staat bol van kwaliteit en spelplezier. Een heerlijke mix van blues en rock zoals Rory dat zo goed kan. Klasse plaat.

Een van de laatste albums van Rory die ik kocht. En jeetje, alles wat ik al had was steengoed, maar deze is echt prachtig. Zo pril en met zoveel gevoel, ontspanning en vrijheid gespeeld.
Ik ben gevallen voor de blues-rock die ik Rory hoorde spelen. Maar ik kom er steeds meer achter dat de de hele subtiele en gevoelige nummers mij eigenlijk meer pakken en boeien dan het hardere werk. Of zou ik gewoon oud worden...

Zijn eerste solo plaat en misschien wel meteen zijn beste, of zeker top 3! De opener alleen al... en daarbij ook de afsluiter, waanzinnige mooie parel. jammer genoeg heb de man maar één keer live mogen aanschouwen, kut! Maar dan wel weer in Paradiso, dat dan weer wel. Gellukkig heb ik de Rockpallast box nog.
Alles klopt hier, het geluid, de nummer en de sfeer. Puur Gallagher. Zijn spel zo smaakvol, net als de toon van zijn gitaar. Breekbaar/kwetsbaar soms, als in "I Fall Apart" (als zijn solo erin komt, kippenvel) en "For the Last Time" en rockend het andere moment. Sterke eerlijke teksten, geweldige zang als altijd.
De man zal altijd een aparte (en grote) plaats in muzieklievend hart hebben. Een geweldenaar...

Afgelopen zondagavond (4 april 2021) per toeval gestuit op de documentaire (op NPO2 Extra) van zijn Ierland-tour begin 1974. Indrukwekkend.
Op 19 oktober van dat jaar inderdaad in Amsterdam, waar ik ook bij was.
Op Spotify zijn de registraties van zijn Ierland tour te vinden (januari 1974). Zijn improvisatietalent is daarop goed te beluisteren op de verschillende versies van de nummers. Heerlijk. Bijvoorbeeld 'Walk on hot coals', waarvan ik die van 4/5 januari 1974 in de Cork City Hall fantastisch vind, daarmee vergelijkbaar is de versie waarmee de documentaire begint.

Prachtig debuut van dit fenomeen. Kwam bij mij op het netvlies toen ik 15 was met Irish Tour in 1974. ik werd direct gegrepen door het enthousiasme en de gedrevenheid die van zijn muziek afstraalt, of hij nou zingt of gitaar speelt. Dat blijkt vooral op zijn live albums.
Laundromat en Just the Smile staan bovenaan mijn lijstje favoriete nummers van dit album.
Sinner Boy is ook prachtig. Hij speelde dat ook al met Taste, maar ik weet niet of er eerder een studio opname van is gemaakt of verschenen. Ik zie alleen live uitvoeringen in de Taste discografie. It's You is niet helemaal mijn ding. Beetje een nummer zonder ziel.
Can't Believe It's True behoort ook tot mijn favo's op dit album. Alleen die sax solo had voor mij niet gehoeven. Dan liever een mondharmonica zoals in Gypsy Woman.
Op 85 in de 100 greatest Albums of 1971 en op 122 in de Best Ever Album chart 1971.
4*

Een lekker, opgewekt solodebuut van wijlen Rory Gallagher. Openingsnummer Laundromat zet direct de toon voor het album: een vrolijk zingende Rory die fris de mix aan akkoorden en tokkelende electrische gitaarsolo's laat horen. Just the Smile breekt dan onmiddellijk: een zeer sterk akoestisch nummer, waar Rory ondersteund lijkt te worden door handdrums. Hij laat twee gitaren een beetje tegen elkaar opspelen, doch bewaakt de sfeer van het enerzijds beetje intieme, doch anderzijds vlot gespeelde nummer.

Met I fall apart is het serieus zaken doen. Een favoriet nummer uit Rory zijn catalogus. Een nummer dat een beetje donker lijkt te beginnen. De lichte spanning is aanwezig, maar ook de versnelling is aanwezig. Naarmate ik het nummer vaker heb afgespeeld, komt langzaam de vraag naar boven drijven "Hoe zou hij dit nummer gecomponeerd hebben, als hij nog een paar jaar extra ervaring in zijn liedjesschrijverschap had gehad?"

Rory laat uiteraard zijn slidegitaar spreken (o.a. SInner Boy) en varieert van gitaar. Fris, fruitig, vrolijk, gevarieerd, en geconcentreerd, maar ook met een bescheiden ondertoon, zo kenmerkend voor zijn karakter. Dit debuut is direct een goed startpunt voor zij die nog niet zo bekend zijn met de muziek van Rory Gallagher.

Ik luister nu vanaf vinyl naar de 50th Anniversary 2021 Remix and Remaster of the Original Album. Deze is gedaan in de Abbey Road Studios. En ik moet zeggen dat dit wel zeer geslaagd is. Dit solodebuut klinkt nu echt geweldig. Aan te bevelen dus.

Ooit gekocht voor de hoes. Maar wat een album, sterke songs, bizarre solo's. Beter wordt het niet want het blijft spannend van het vlotte Laundromat tot het vernuftige Can't believe it's true. Wat een solo zit daarin.
Ik ga geen nummers uitlichten want daar doe je de rest te kort mee. Dit album is gewoon muziekgeschiedenis.

Dit is de versie die ik afgelopen april heb gekocht (voor een belachelijk weinige 9,99 eur): Rory Gallagher – Rory Gallagher - 50th Anniversary Edition. Die hoes, ik kan er lang naar kijken, naar een gitarist die ik leerde kennen lang geleden via de nummers Moonchild en Wayward Child in een genre (dat lelijk woord alweer) dat niet binnen mijn grenzen lag als Metalhead (nadruk op de verleden tijd).

Dit is een geweldig album, een haast perfecte afwisseling tussen de elektrische en akoestische nummers, van een artiest die door de Goden van de Olympus werd begiftigd met een onontkenbaar en onweerstaanbaar talent.

Bonustracks interesseren mij meestal matig, outtakes nog minder want de artiest zal ons pas de uiteindelijke versie presenteren zoals hij / zij het ziet. Hierop zijn de bonustracks meer dan de moeite waard van een artiest - ik heb het al vaak gezegd - die mijn ochtendhumeur als slechte slaper een positieve draai geeft. Ieren, een godsgeschenk lijken ze. Live nog straffer is hij dankzij een aantal onvergetelijke livealbums maar dit is een visitekaartje om duimen en vingers af te likken.