Rory Gallagher - Rory Gallagher (1971)

Geweldig album van Rory. Deze man maakte muziek die je raakt tot op het bot.
Op deze CD spreekt het nummer "I Fall Apart" mij zeer aan. Gewoonweg geweldig en van onder tot boven kippenvel. Voor mij de essentie van goede muziek, het moet wat met je doen.
Al vanaf 1971 fan van RG en...........het verveeld nooit. Zo herkenbaar, Zo puur.
Jammer dat er niets meer van RG in mijn CD kast toegevoegd kan worden,

Blues en rock zijn mijn favoriete genre. Rory Gallagher maakt hiervan mijn inziens de perfecte combinatie. Zijn riffs klinken zoals rockmuziek moet klinken en zijn licks en solo's zijn doorspekt met de blues. Gallagher voegt er vervolgens nog elementen uit de folk aan toe. Dit maakt deze debuutplaat van Gallagher tot een onweerstaanbare cocktail van intens gitaarspel, goede teksten en gloedvolle zang.

Gallagher gebruikt zijn gitaarspel als middel om zijn muziek kracht bij te zetten. Nergens krijg ik het gevoel dat hij zijn muziek gebruikt om zijn gitaarspel te etaleren of dat het ontaard in een nutteloze exercitie van gitaargeweld. Alles is smaakvol, warm, meeslepend en alles in dienst van het liedje en de boodschap van Gallagher.

Deze debuutplaat is mijn absolute favoriet van Rory Gallagher, al heeft de man meerdere uitstekende albums op zijn naam staan. Uiteraard is hij viel te vroeg gestorven. Eeuwige zonde wat mij betreft, want zijn muziek en dan vooral de prachtige tonen uit zijn oude versleten Fender zullen me altijd bijblijven.

Fantastische debuutplaat van een van de beste gitaristen ooit!

Geweldige solo's, en Rory klinkt altijd erg gepassioneerd. Dit is idd geen nutteloos 'toonladdermastruberen' maar functioneel, vurig, zuiver spel van een rasmuzikant. Het gitaargeweld past ook erg mooi in de nummers - je focust vanzelfsprekend meteen op die schitterende gitaar maar de man kon me toch ook een songs schrijven.

Itt later een zeer blues georienteerd album, met ook nog wat folkinvloeden hier en daar - Gallagher speelt hier ook zowel akoestisch als elektrisch - hij is een meester in beiden, maar elektrisch hoor ik hem nog net iets liever.
Na de eerste luisterbeurten waren de 'snellere' nummers Sinner Boy, Hands Up en Laundromat mijn favorieten - heerlijk knallen dit -, ondertussen in de balans doorgeslaan ten voordele van de kwetsbare songs I Fall Apart en For The Last Time (prachtige lyrics en solo's!).

Een lekker, opgewekt solodebuut van wijlen Rory Gallagher. Openingsnummer Laundromat zet direct de toon voor het album: een vrolijk zingende Rory die fris de mix aan akkoorden en tokkelende electrische gitaarsolo's laat horen. Just the Smile breekt dan onmiddellijk: een zeer sterk akoestisch nummer, waar Rory ondersteund lijkt te worden door handdrums. Hij laat twee gitaren een beetje tegen elkaar opspelen, doch bewaakt de sfeer van het enerzijds beetje intieme, doch anderzijds vlot gespeelde nummer.

Met I fall apart is het serieus zaken doen. Een favoriet nummer uit Rory zijn catalogus. Een nummer dat een beetje donker lijkt te beginnen. De lichte spanning is aanwezig, maar ook de versnelling is aanwezig. Naarmate ik het nummer vaker heb afgespeeld, komt langzaam de vraag naar boven drijven "Hoe zou hij dit nummer gecomponeerd hebben, als hij nog een paar jaar extra ervaring in zijn liedjesschrijverschap had gehad?"

Rory laat uiteraard zijn slidegitaar spreken (o.a. SInner Boy) en varieert van gitaar. Fris, fruitig, vrolijk, gevarieerd, en geconcentreerd, maar ook met een bescheiden ondertoon, zo kenmerkend voor zijn karakter. Dit debuut is direct een goed startpunt voor zij die nog niet zo bekend zijn met de muziek van Rory Gallagher.