Rory Gallagher - Deuce (1971)

Om op een zonnige en warme dag wakker te worden met 'I'm Not Awake Yet' moet een van de mooiste dingen in het leven zijn. De rest van het album is van dezelfde hemelse kwaliteit, hoewel ik het debuut iets hoger aansla. Vandaar: 4,5*

Het mooie vind ik dat Rory zich niet alleen heeft laten inspireren door de blues, maar ook door de folk. Denk bijvoorbeeld aan het heerlijke Out of My Mind; ik moest tijdens het luisteren van folk-legende Woody Guthrie erg aan dit nummer denken. Ook heeft Rory Woody's nummer 'Jesse James' geadapteerd voor het nummer 'Out on the Western Plain' (op 't album Against the Grain). Als je van de ingetogen, akoestische Rory houdt, zou ik deze artiest zeker eens beluisteren!

Ik zou zweren dat ik hier al een bericht had geplaatst, dit is namelijk een album dat dicht tegen geweldig aan zit. Toen ik deze kocht was ik eigenlijk op zoek naar een echt bluesrock album, dat is deze niet echt. Het is vooral folkrock, maar het gitaarspel is van een hoog niveau en de nummers zijn stuk voor stuk schitterend! Verder ga ik helemaal mee met Dexter.

Mooie doorleefde bluesmuziek, met invloeden uit de folk ook. Goede balans tussen vlugge rockers en wat meer ingetogen werk. Goed uitgebalanceerd album van dit snarenwonder dat ons veel te vroeg moest verlaten.

Schitterend album. Eigenlijk vind ik Gallagher een ontzettend veelzijdig gitarist. Ik heb altijd gedacht dat 't een eenzijdig bluesgitaristje was... geenszins, die folkdingen op dit album zijn groots. Het openingsnummer is meteen het hoogtepunt!

Je hebt helemaal gelijk, volgens mij kon Rory alles spelen wat hij wou.Live kwam dit het beste uit, dus als je zijn liveplaten nog niet hebt beluisterd ga dit zeker doen:)

Eerste luisterbeurt en wat een opener: I'm not Awake Yet. Dit wordt smullen.
...
Edit: eerste luisterbeurt is voorbij en ik heb hier bijzonder van genoten. Mijn beperkte kennis van blues(rock) dicteert mij dat het soms eentonig kan zijn, maar op dit album vind ik heel veel variatie, van bluesrock tot folk. Bijzonder aangename gitarist en zanger om naartoe te luisteren. De komende weken wordt mijn ontdekkingstoch verdergezet. I'm not Awake Yet is voor mij hier ook het hoogtepunt. Prachtig!

Probeer dan zeker Irish Tour, want live is Rory nog beter dan op een studioplaat. Voor een wat stevigere liveplaat zou ik je Stage Struck aanraden .

Irish Tour is inderdaad magistraal. Zijn studio albums zijn ook vrij goed, maar live kon Rory zijn ei pas echt kwijt.

There's a light komt hier plots voorbij op de i-pod. Verdomd lekkere sound, zoals heel dit album!

Waar Rory Gallagher op zijn fantastische debuutplaat vooral blues en rock combineert, voegt hij er op "Deuce" nog een element aan toe, namelijk folk. Hierdoor wordt zijn gitaarspel nog diverser. Hij varieert met het grootste gemak tussen deze stijlen en laat het geheel samensmelten tot een mooie mix aan goede liedjes, niet alleen muzikaal gezien, maar zeker ook tekstueel. Rory Gallagher is een muzikant die zich graag ontwikkelt, en dat bewijst hij met "Deuce". Na een eerste luisterbeurt greep het me niet direct, maar "Deuce" begint steeds verslavender te worden naar mate ik ernaar luister. Eeuwige zonde dat Gallagher zo vroeg heen is gegaan. Dat draagt ongetwijfeld bij aan zijn legendarische status, maar ik had nog zo graag met enige regelmaat een nieuwe Gallagher plaat willen horen. Gelukkig heeft hij ons een fantastische erfenis nagelaten, en "Deuce" is daarin zeker een van de hoogtepunten.

Wat had ik die graag eens live aan het werk gezien..... maar ik ben bang dat dat (in dit leven) niet meer gaat gebeuren.....

Volledig mee eens! Het debuut doet me ook iets meer, maar ik denk dat het er gewoon aan ligt dat ik dat het eerst hoorde.
Vooral door die folkinvloeden, afgewisseld met superbe blues(rock) vind ik zijn eerste platen super - later werd het iets meer rock (nog altijd straf natuurlijk). Zo'n folknummers als Don't Know Where I'm Going of Out Of My Mind zijn toch wel een heel aangename afwisseling en geven iets extra qua sfeer. Ik hoor hem trouwens ook het liefst zonder toetsen erbij eigenlijk (vanaf het volgende album).

Sowieso een van de beste gitaristen ooit, geen twijfel!

Energieke plaat met, zoal al eerder genoemd, diverse invloeden vanuit de folk muziek. De combinatie van folk en blues staat op deze plaat goed opgesteld, zelfs wat jazz kun je op openingstrack I'm Not Awake Yet terugvinden. Tekstueel staat het geheel ook sterk in zijn schoenen, met Crest of a Wave en In Your Town als hoogtepunten. Een afwisselend album in geluid en sferen en inmiddels niet onterecht uitgegroeid tot één van de beste albums van Rory.

... maar toch klopt het niet! Op de LP is Used to be het openingsnummer. En wat voor een!
Daarna pas het rustigere I'm not awake yet.

Ik vind deze een bietje wisselvallig. De eerste twee nummers zijn ronduit klasse. Maar dan zakt de plaat behoorlijk in. Pas bij In Your Town word ik weer blij. Met mooi slide werk van Gallagher. Het volgende nummer vind ik ronduit slecht. There's a Light is prachtig. Vooral het rytmisch gitaar gedeelte is erg erg gaaf. Tevens lekker gezongen. Wat mij betreft het beste nummer. Out of Mind is prima. Crest of a Wave eindigt de plaat zoals hij begint. Ijzersterk dus !

Hoewel Rory vanzelfsprekend een geniaal instrumentalist is, mis ik toch wat schwung in dit album. Heb liever de rauwere meer rock / blues kant van Rory - niet echt 1 van mijn favoriete albums. Voor mij maar 2,5 sterren.

Fantastisch gevarieerd album van Rory waarbij hij ten opzichte van zijn debuut weer stapje extra zet.
Het debuutalbum vond ik al van grote klasse maar deze gaat er net even overheen .

En zeg nu zelf een plaat met songs als I’m not awake yet, Should I’ve learnt my lesson (mijn persoonlijke favoriet) en Crest of a Wave kan toch niet meer stuk.

Tenslotte de hoes van het album, op de voorkant een Rory die geniet van het spelen van zijn nummers en op de achterkant wordt met een geconcentreerde blik de gitaar gestemd. Prachtig!!

"Better get used to be, being my used to be", een heerlijke zin uit de lekkere pittige bluesrocker used to be, een nummer mer een onvervalste klassieke rockgitaarrif. Met duece levert Rory een van zijn beste albums af. Opgenomen met als doel om zoveel mogelijk de livesound en livesfeer in studioopnames vast te leggen. Dat is zeer goed gelukt.

Rory laat heel mooi en heel goed verschillende stijlen van de blues naar voren komen. should have learnt my lesson is Chicago, akkoestisch in don't know where i'm going, opzwepende vaartmakende slideblues in crest of a wave, etc. Alle nummers hebben hun eigen stijl om toch een geheel te vorm.

Ook is de frisheid, vrolijkheid en opgewektheid goed te horen. Rory was doelgericht bezig op dit album. Een onderbelicht uitstekend bluesrockalbum.