The Rolling Stones - Metamorphosis (1975)

De uitleg: Waarom niet? Voor mij klinkt het gewoon als een klok. Alle nummers zijn niet van even hoog niveau, maar ik beleef hier een hoop plezier aan en het heeft de x-factor voor een 'grootse' Stones-plaat zoals ik die ook hoor in werkjes als Let It Bleed, Sticky Fingers etc.

Kliekjesplaat: Plaat met outtakes van voorgaande sessies.
Tattoo You vind ik ook juist een sterk album, maar er staan geloof ik maar 3 nieuwe nummers op en die wordt wel als 'volwaardig' Stones-album gezien terwijl dat het duidelijk niet is.

Ik heb wel een andere mening over Metamorphsis en vind het nog steeds een slechte plaat die dan ook nog tegen de wil van de Stones op de markt kwam maar goed...iederen zijn mening. Natuurlijk vind ik dit album interessant en wil deze ook niet missen maar het is voor mijn smaak geen goede plaat..
Tattoo You is zo gezien een Kliekjesplaat maar wel een heel goede met een aantal klassieke tracks. Het zijn outtakes van vroegere sessies die dan wel uiteindelijk voor dit album afgewerkt zijn

Ook al klinkt dit niet echt als een regulier album, kan ook moeilijk, door het gros van de sterke nummers, ik heb het album nu wat vaker beluisterd, ga ik toch mijn quotatie wat verhogen, van 3.5 naar 4 sterren. Hulde aan deze periode van wat toen een geweldige rock'n rollband was.
****

Dat zijn geen officiele releases, je zult ze ook niet in gewone winkels aantreffen, maar meer in van die vage zaakjes en op markten en beursen.
Toegeven: ze zien er zeer professioneel uit en de gemiddelde koper zal niet kunnen zien dat het illigale cd's betreft, maar officieel zijn ze zeker niet.
Ik heb er zelf ook een paar (Sticky Fingers, RS No2 en Around and around), meer voor de "heb" gekocht dan dat ze nou echt wat toevoegen. De bonustracks zijn sowieso niet echt bijzonder en heb je op tal van andere uitgaves al.

Paar hele leuke nummers maar jammer dat alles zo kort is.
Het geluid van de Stones is weer eens helemaal in orde maar de nummers zelf klinken bij momenten een beetje te standaard stonesachtig.
Als je me gezegd had dat dit een normaal album was, dan had ik je zo gelooft.

Dat lijkt me toch redelijk sterk. Er is toch wel een duidelijk verschil in stijl merkbaar tussen het eerste en tweede gedeelte. Het eerste gedeelte is de 'vroege' RnB-gerichte periode, het tweede gedeelte is duidelijk de zogenaamde 'klassieke' periode.

Vind het een schitterende stones plaat
heb hem bij twijfel toch gepakt bij de mediamarkt op vinyl
en heb er totaal geen spijt van het heeft lekker rock nummers zoals Dont Lie To Me net een rock nummer uit de 50s heerlijk! En dan het mooie Out Of Time wat eens iets heel anders is dan de zogenaamde standaart stones nummers. Een 5 voor deze topper!

Ik wist amper van deze plaat en heb 'm zojuist voor 13,52 thuisgestuurd besteld bij dvd co uk en nog wel de Japanse Vinyl Replica, alias Mini LP CD. Ik ben heel benieuwd!

R&B?!
Op de mini lp zie je het onderscheid waarover Kaztor het heeft mooi staan: Side Two begint met I Don't Know Why. Vanaf daar en verder hoor je the Stones vanaf (grofweg)1966, daarvoor the Stones tot 1966: die nummers klinken meer als Rock 'n Roll (baby).

Met name op dat tweede deel staan een paar hele sterke nummers: die mag je niet missen als Stones liefhebber. Sterker nog, sommige tracks zijn echt geweldig: I Don't Know Why, Jiving Sister Fanny, Downtown Suzie, Family, Memo from Turner & I'm Going Down. (oh, dat zijn ze bijna allemaal...)
Van Side One zijn Out of Time & Heart of Stone ook heel fraai. De rest is lekkere Rock 'n Roll.

Als ik Side Two draai heb ik echt het gevoel dat ik naar een onbekend Stones album van eind jaren '60 zit te luisteren, waanzinnig. Mooi dat dit uitgebracht is.... ondanks dat the Stones tegen waren. (erg he?!).

Rhythm and Blues zoals het bedoeld is, goede melodieën en af en toe een rockertje.

Schitterende versie van Out of Time op deze verzamelaar

Op de Amerikaanse LP-versie van Abkco uit 1975, dus met dat lichtblauwe etiket, hadden/hebben ze 2 nummers weggelaten. Daar hebben/hadden ze iets met weglaten en opsparen voor een eventuele andere compilatie.
Ik heb ergens gelezen dat sommige nummers op de eerste Amerikaanse LP-uitgave een iets langer in- en/of uittro hebben.
In mijn collectie heb ik alleen de Nederlandse Decca (Philips) uitgave uit 1975 op vinyl en ik heb later weer de DSD Remastered CD-versie gekocht, die overigens prima klinkt!

Tot begin jaren 80 lag Metamorphosis gewoon in de platenwinkels tussen al die andere Stones-albums en ineens was het niet meer verkrijgbaar of zijn er niet meer bijgemaakt.
Bij de verzamelaars van Stones-bootlegs werd daardoor de box 'The Black Box', waarop ook nummers van Metamorphosis staan interessant. Ik ken alleen de uitgave van Yellow Dog records.

De eerste nummers van Metamorphosis die officieel op CD verschenen waren deze twee singles:

I Don't Know Why (Don't Know Why I Love You) / Try A Little Harder
Out Of Time / Jiving Sister Fanny

Toen de 3 CD-box Singles Collection - The London Years in 1989 verscheen, dacht ik dus dat het album Metamorphosis daarna heel snel als CD zou gaan verschijnen. Mooi niet dus.
In 2002 kwam ik op Internet voor het eerst de sacd-versie tegen en die waren toen nog peperduur. Ik heb dus eerst mijn LP zelf op CD-R overgezet en daar een mooie inlay van de ingescande hoesfoto bijgemaakt.

Toen Metamorphosis als LP uitkwam vond ik het jammer dat er naast het verhaaltje van Andrew Oldham op de achterzijde geen informatie over de nummers aanwezig was.
Toch hoort de Stones-kenner door de diverse muziekstijlen uit welk jaartal de song ongeveer stamt. Op I'm Going Down hoor je bijvoorbeeld iets in de stijl van Let It Bleed en Sticky Fingers. In sommige Stones-boeken (zoals The First Twenty Years) ben ik wel enkele data en welke studio sommige songs opgenomen zijn tegengekomen.
Toen Internet kwam is het zoeken naar informatie over The Stones in de studio wat makkelijker geworden. Er zijn sites waarop zeer gedetailleerd beschreven wordt in welke studio en hoeveel takes er van een nummer gemaakt zijn en waarom het destijds het vinyl niet behaald heeft.

In sommige boeken kom ik bij songs ook weleens verkeerde informatie tegen. Bijvoorbeeld dat I Don't Know Why door Jagger/Richards samen met Stevie Wonder geschreven is. Het is dus gewoon een nummer van Wonder/Riser/Hunter/Hardway dat in 1969 door The Stones gecoverd is. Toen ik Stevie Wonder aan het verzamelen was, kwam ik het fraaie origineel tegen. Stevie leverde vanaf eind jaren 60 steeds sterker eigen songmateriaal af. Voorheen bestonden zijn albums uit enkele eigen songs, aangevuld met voor hem geschreven materiaal en covers.
Ik moet wel zeggen dat de The Stones-versie qua tekst en muziek werkelijk klinkt alsof het origineel van hun is. The Rolling Stones hebben ook My Girl en andere Motown-songs gecoverd, maar dan hoor je meteen dat het een cover is, omdat het origineel daarvan al zo bekend is.

Die staat ook bij ons in de kast. Er staat een hoop op van Metamorphosis, zelfs embryonale versies van sommige Exile On Main St.-nummers uit 1969 en ook de enige echte Cocksucker Blues!

Deels RnB, deels vroege 60's-pop...



Nou, haha... het merendeel van kant a is niet eens door de Stones zelf ingespeeld!

En de Stones waren er op tegen omdat de royalties in Allen Klein's zak zouden verdwijnen, een zakenman die ook de belangen van The Beatles behartigde en zich op slinkse wijze z'n rijkdom vergaarde.

Metamorphosis was een slim trucje om het afgesproken Black Box-concept van beide partijen te omzeilen. Geen wonder dat de bandleden zich genaaid voelden.
Made In The Shade was, geloof ik, The Rolling Stones' manier om de verkoop van dit album te dwarsbomen.
Iets dat niet echt lukte, volgens mij.

Bij deze de tracklisting of de bootleg versie van Necrophilia uit 1971. Veel overlap met Metamorphosis.

1.Out of Time
2.Don’t Lie to Me
3.Have You Seen Your Mother, Standing In The Shadows
4.Think
5.Hear It
6.Something Just Stuck On Your Mind
7.Aftermath
8.I’d Rather Be With The Boys
9.Andrew’s Blues = Cocksucker Blues
10.Pay Your Dues
11.Let The Good Times Roll
12.Hearth Of Stone
13.Each And Every Day Of The Year
14.(Walkin’ Thru The) Sleepy City
15.Try A Little Harder
16.Blue Turns To Grey
17.We’re Wasting Time

Even een vraagje.
Hoe zit het nou met het nummer Don't Lie To Me?
Op de LP en de CD wordt dit nummer vermeld als een Jagger/Richards compositie.
Op Wiki en andere sites staat weer dat het een nummer van Chuck Berry is.
Van dit nummer heb ik ook nog ergens een live-versie van begin jaren 70. Kwaliteit van die opname is niet helemaal super, maar je hoort dat The Stones daarop lekker bezig zijn.

Wiki:

"Don't You Lie to Me" (sometimes called "I Get Evil" is a blues song recorded by Tampa Red in 1940. It became a standard of the blues, with recordings by various artists. The song was also interpreted by rock and roll pioneers Fats Domino and Chuck Berry.

Don't lie to me is een traditional, wie de componist is is onduidelijk.
Chuck Berry, Fats Domino maar ook de Rolling Stones hebben er hun eigen ding mee gedaan.

Dit is helemaal geen verkeerd liflafje van de heren.

De verdeling is wel mooi te horen in periodes, kant A en Kant B laten een duidelijk verschil horen in muzikale ontwikkeling.

Hoogtepunten: I Don't Know Why (mooie cover van de Stevie song) , en out of time. Maar zoals gezegd, de rest is ook erg goed te versmaden...
Van I Don't Know Why lees ik op Wikipedia dat het is opgenomen op de avond dat Brian Jones zijn dood bekend werd. Ik weet niet of dat invloed heeft gehad op deze opname, maar ik vind 'm vrij intens.

Voor heart of stone heb ik altijd een zwak gehad. Ik hoor dat ie hier anders is dan de versie die ik ken, maar de exacte verschillen moet ik nog even nader onderzoeken. Ik begrijp dat Jimmy Page de gitaren verzorgt op deze versie?

Ja klopt dat Page te horen is op Heart Of Stone
Ook ik heb een zwak voor deze Stonessong
Maar de uiteindelijke versie vind ik de beste
De songs die jij noemt vind ik ook de moeite waard, maar ook in het bijzonder I'm Going Down
verder nog wat enkele tracks, die redelijk goed zijn, het geheel is een allegaartje uit '64-'70 Door Decca uitgebracht daarom geen hoog cijfer

ik ben verknocht aan Family. verder zijn er nog diverse leuke nummers aan te wijzen en maar een paar duidelijk mindere. prima restjesplaat dus.

Memo from Turner is eigenlijk ook best wel een heel erg lekker nummer zeg....

Dit is toch wel hoe de Stones echt zijn.
Verplichte kost voor iedereen die nu 500 euro neerlegt voor die band-formerly-known-as...
Rauwe, wanhopige, harde blues, schijt-aan-alles.
Geweldig

Tot vandaag...wist ik het ook niet, maar een deel van de songs is alleen Jagger aangevuld met wat sessie muzikanten. Waarschijnlijk opgenomen als demos voor andere potentiële uitvoerenden.

Dus niet alles is echt Stones zoals ze echt zijn.

Enne....de versie van Memo for Turner is echt mega lekker op deze plaat, maar dat terzijde..

De hoge waarderingen van sommige medemuziekminnaars deed mij even de wenkbrauwen fronsen. Dat de Stones zelf niet heel erg enthousiast waren over het verschijnen van dit album kan ik tamelijk goed begrijpen. Op mij maakt het een onevenwichtige indruk. Het begint heel aardig met Out of Time (Jagger solo) dat ik evenwel liever door Chris Farlowe hoor zingen (waarbij dezelfde orkestbegeleiding werd gebruikt). Het tweede nummer Don't Lie To Me zijn gewoon de vintage Stones en klinkt prima, al vind ik de cover van The Pretty Things nog veel beter. Vervolgens krijgen we echter een hele rits inferieure tot zeer middelmatige opnames van demo-kwaliteit te horen (Jagger met allerlei sessie-musici). Veelal nummers die door andere artiesten zijn opgenomen. Leuk om een keer te horen, maar meer niet. Gelukkig staan er op de tweede helft van het album diverse aardige tot goede nummers, waarvan ik Jiving Sister Fanny en I'm Going Down de beste vind. Memo from Turner is ook wel aardig,maar haalt het mijns inziens niet bij de definitieve singlesversie die terecht is gekomen op de London Years-compilatie.

Graag meer van deze kliekjesplaten dan maar. Net als Tattoo You trouwens.
Met hele fijne nummers als Heart Of Stone, Out Of Time, Memo From Turner, Sleepy City en Jivin' Sister Fanny.
Album hoeft niet onder te doen voor reguliere LP's uit de jaren 60.

Op vinyl, in nieuwstaat, Engelse hoes maar met Italiaanse persing erin (op Decca-label, maar ander logo dan we gewend zijn).

Voor mij een zeer apart album van de Stones.
Toen ik dit album als elpee beluisterde ergens in de jaren tachtig, had ik geen idee dat het
een verzamelalbum betrof. Daar kom ik dus nu via MusicMeter pas achter.
Maar in hoeverre kun je dit album een verzamelalbum noemen. Er staan nogal wat
nummers op, die ik op hun voorgaande reguliere albums volgens mij nooit ben
tegengekomen. Geldt ook voor het bekende nummer Memo From Turner, in feite
volgens mij een solo nummer van Mick Jagger. En dat je volgens mij ook voor het eerst
op dit album tegenkomt van de Stones.
Naast die track Memo From Turner, eigenlijk enkel de hit Out Of Time en Heart Of Stone
bij mij bekend.
Het album ademt sowieso iets van een curieus samenraapsel van obscure nummers,
waarbij mij ook geregeld de nogal afwijkende sound van de basgitaar opvalt, die ik
trouwens heerlijk vind. Lijkt mij sterk dat het Bill Wyman is.
Het album maakte op mij destijds al een grote indruk, en nu na herbeluistering des
te meer. Met enkele merkwaardige amper voor de hand liggende nummers zelfs
een beetje brutaal. Een fijne, onbevangen en pure Stones plaat waarin volgens mij
zo'n beetje hun muziek vanaf hun beginjaren tot en met Exile On Main Street wordt
gevangen.

Precies zelfde gedachte toen ik dit Topic doorploos.
Als je de gouden periode vd Stones (68-72 i.m.o) neemt en daar 2 albums (bv Sticky Fingers e/o Exile) van kent dan kun je, in vergelijking daarmee, deze toch nooit 5* geven?

Leuk bij elkaar geraapte selectie van enkele obscure nrs en versies, maar niet meer dan dat