The Kinks - To the Bone [US] (1996)

Prima live-overzicht van deze toppers uit de sixties. Die gelukkig ook nadien nog behoorlijke platen bleven maken.

Vaak klinkt dit als semi-acoustisch, in elk geval overheersen electrische gitaren nergens, waar ik blij mee ben, want de muziek van deze band eist geen harde gitaren. De Kinks zijn op hun best in mooie sixties-pastiches zoals Days, Set Me Free, Death of A Clown, Till The End of The Day en dergelijke machtig mooie muzikale miniatuurtjes...

4.5 sterren voor deze tijdloze schoonheid!
****1/2

Alle songs zijn opnieuw in het studio op genomen worden!

ja, en dan , het is gewoon prachtig zo veel goeie songs en teksten

Op deze dubbele U.S. uitgave ontbreken de nummers Waterloo Sunset en Autumn Almanac die wel op de enkele U.K. uitgave (uit 1994 met 13 nummers) staan.

Een fantastische dubbel CD met hoofdzakelijk live materiaal. Maar wel live materiaal dat deels in een intieme akoestische setting voor een geselecteerd publiek in de Konk studios is opgenomen. Deze CD is tevens een prachtig alternatief overzicht van hun hits. De beste en meest gebalanceerde live CD die The Kinks naar mijn mening hebben uitgebracht. Ook de twee studio tracks stellen niet teleur en laten horen dat er nog een heel goed album had kunnen komen als de groep niet in 1996 uiteen was gevallen.

Afscheid plaat van een van de belangrijkste bands uit de jaren 60 en de eerste band waar ik meerdere singletjes van had. Dat heeft een heel eenvoudige reden: Ter Meulen in Rotterdam verkocht oudere singles voor 0,59 cent, later 0,95 en daar zaten The Kinks heel vaak tussen. Dat stopte mijn moeder me nog wel eens toe. Dus van de hits uit 1967-68 had ik er zeker vier zo rond mijn 9e. Toen mijn oudere nicht besloot de singles waarvan ze de liedjes toch had weg te doen, had ik er zo opeens 10. (Heeft ze misschien nog steeds spijt van.) Later is dat tweede hands langzaam uitgebreid, maar nog altijd verre van compleet,

De band verdween na 'Lola' en 'Apeman' grotendeels uit mijn beeld, tot 'Schoolboys In Disgrace' airplay kreeg. Daarna ben ik de band weer gaan volgen tot eind jaren 80 de platen toch echt heel veel minder werden.

En toen kwam To The Bone uit. Opnieuw heel veel dezelfde liedjes, maar allemaal opnieuw uitgevoerd als een MTV Ungplugged sessie, een sessie die The Kinks niet meer vergund was. Dat had hun legacy een enorme boost kunnen geven, die uitermate verdiend was geweest. Het spel is heerlijk subtiel, iets wat de band live nooit aan toe kwam. Ik heb ze in Utrecht gezien in 1985, maar dat was een licht gênante vertoning zoals die twee broers met elkaar omgingen. Nog steeds 10 en 13 leek het wel. De muziek was best prima.

To The Bone maakt dat allemaal goed. Wat een prachtige set nummers van een van de beste bands ooit.

Dat Ray Davies het songschrijven niet verleerd is, blijkt wel uit het prachtige album 'Americana' dat dit jaar is uitgegeven. Subtiel, gelaagd, geslaagd, zoals To The Bone ook is.