The Kinks - To the Bone [US] (1996)
mijn stem
19 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Guardian
-
All Day and All of the Night (4:27)
-
Apeman (4:06)
-
Tired of Waiting (1:49)
-
See My Friends (3:25)
-
Death of a Clown (2:35)
-
Muswell Hillbillies (3:20)
-
Better Things (3:06)
-
Don't Forget to Dance (4:50)
-
Sunny Afternoon (2:39)
-
Dedicated Follower of Fashion (1:55)
-
Do It Again [Acoustic] (1:47)
-
Do It Again (3:53)
-
Celluloid Heroes (5:23)
-
Picture Book (2:35)
-
Village Green Preservation Society (2:26)
-
Do You Remember Walter (3:44)
-
Set Me Free (2:36)
-
Lola (4:29)
-
Come Dancing (3:39)
-
I'm Not Like Everyone Else (5:42)
-
Till the End of the Day (2:37)
-
Give the People What They Want (3:57)
-
State of Confusion (3:25)
-
Dead End Street (2:30)
-
A Gallon of Gas (5:21)
-
Days (3:18)
-
You Really Got Me (3:41)
-
Animal [Studio Recording] (3:40)
-
To the Bone [Studio Recording] (4:30)
0
geplaatst: 26 juni 2017, 16:23 uur
Afscheid plaat van een van de belangrijkste bands uit de jaren 60 en de eerste band waar ik meerdere singletjes van had. Dat heeft een heel eenvoudige reden: Ter Meulen in Rotterdam verkocht oudere singles voor 0,59 cent, later 0,95 en daar zaten The Kinks heel vaak tussen. Dat stopte mijn moeder me nog wel eens toe. Dus van de hits uit 1967-68 had ik er zeker vier zo rond mijn 9e. Toen mijn oudere nicht besloot de singles waarvan ze de liedjes toch had weg te doen, had ik er zo opeens 10. (Heeft ze misschien nog steeds spijt van.) Later is dat tweede hands langzaam uitgebreid, maar nog altijd verre van compleet,
De band verdween na 'Lola' en 'Apeman' grotendeels uit mijn beeld, tot 'Schoolboys In Disgrace' airplay kreeg. Daarna ben ik de band weer gaan volgen tot eind jaren 80 de platen toch echt heel veel minder werden.
En toen kwam To The Bone uit. Opnieuw heel veel dezelfde liedjes, maar allemaal opnieuw uitgevoerd als een MTV Ungplugged sessie, een sessie die The Kinks niet meer vergund was. Dat had hun legacy een enorme boost kunnen geven, die uitermate verdiend was geweest. Het spel is heerlijk subtiel, iets wat de band live nooit aan toe kwam. Ik heb ze in Utrecht gezien in 1985, maar dat was een licht gênante vertoning zoals die twee broers met elkaar omgingen. Nog steeds 10 en 13 leek het wel. De muziek was best prima.
To The Bone maakt dat allemaal goed. Wat een prachtige set nummers van een van de beste bands ooit.
Dat Ray Davies het songschrijven niet verleerd is, blijkt wel uit het prachtige album 'Americana' dat dit jaar is uitgegeven. Subtiel, gelaagd, geslaagd, zoals To The Bone ook is.
De band verdween na 'Lola' en 'Apeman' grotendeels uit mijn beeld, tot 'Schoolboys In Disgrace' airplay kreeg. Daarna ben ik de band weer gaan volgen tot eind jaren 80 de platen toch echt heel veel minder werden.
En toen kwam To The Bone uit. Opnieuw heel veel dezelfde liedjes, maar allemaal opnieuw uitgevoerd als een MTV Ungplugged sessie, een sessie die The Kinks niet meer vergund was. Dat had hun legacy een enorme boost kunnen geven, die uitermate verdiend was geweest. Het spel is heerlijk subtiel, iets wat de band live nooit aan toe kwam. Ik heb ze in Utrecht gezien in 1985, maar dat was een licht gênante vertoning zoals die twee broers met elkaar omgingen. Nog steeds 10 en 13 leek het wel. De muziek was best prima.
To The Bone maakt dat allemaal goed. Wat een prachtige set nummers van een van de beste bands ooit.
Dat Ray Davies het songschrijven niet verleerd is, blijkt wel uit het prachtige album 'Americana' dat dit jaar is uitgegeven. Subtiel, gelaagd, geslaagd, zoals To The Bone ook is.
* denotes required fields.
* denotes required fields.