Rory Gallagher - Photo-Finish (1978)

Deze kreeg op allmusic niet zo'n hoge waardering zag ik; hier blijkbaar wel. Ik ben hier dus maar eens met Rory Gallagher begonnen... beetje weifelend, want ik ben niet zo'n bluesman, maar dit vond ik een fijne plaat. Waarschijnlijk relatief poppy blues, maar zo'n verstokte symfomaan als ik moet ook ergens beginnen.
Voorlopig oordeel: 3½*

Inderdaad een fijne plaat van Rory, maar blues kan ik het niet noemen. Eerder rock met blues-invloeden. Het oudere werk is veel meer blues-georienteerd.

Heb hem maar waar eens opgezet en wat is dit toch een geweldige plaat! Een geweldige plaat van een rasmuzikant. Heb hem helaas nooit live gezien, maar gelukkig heeft mijn vader nog wat LP's in zijn platenkast staan

Ik vind dit zo ongeveer zijn beste studioplaat, echt!
Al moet ik dringend mijn vinylversie eens door zo'n klein schijfje vervangen!
****1/2

Heerlijke plaat met geweldige rock nummers.
Heb deze kleine Ier 3 keer live gezien en wat een belevenis was dat, jammer dat hij ons al ontvallen is.

Dan ben ik zeer ZEER jaloers op jou Gert P
en idd het is en blijft eeuwig zonde...

Wat harder rockende plaat van Rory, vind ik prima doet me denken aan Gary Moore hardrock. Helaas te laat ontdekt maar koester zijn platen.

Stevige plaat van Rory. Echt geweldig. Heb hem helaas nooit live gezien, maar een goede kennis heeft mij de dvd van rockpalast gegeven, Misschien toch een indruk.... Maar goed, deze plaat. Ik draai hem veel op het moment, en wordt steeds beter, misschien ga ik dit wel de beste vinden.....

ej ja hoor weer spreekt deze site boekdelen: mijn favo album van rory en ook hier de hoogste score ...

Het album van Rory vind ik persoonlijk. Hier trekt de heer Gallagher echt alles uit de kast op electrische gitaar.
Het is wel 1 van de weinige albums zonder acoustische nummers.
Luister eens naar de laatste solo van Overnight Bag. Echt geweldig en vol emotie gespeeld. Een Steve Vai of Satriani is misschien sneller maar kan nooit het niveau van Rory halen qua spelen met gevoel.
Met recht 1 van de beste gitaristen ooit (staat bij mij samen met Stevie Ray Vaughan en Jimi Hendrix in de top 3)

Ik zag dat iemand een half heeft gegeven voor dit album?? Kan diegene zijn lage stem eens verklaren???

Dat was ene Piepat, houdt duidelijk niet van blues, want Howlin' Wolf kreeg dezelfde score.
Misschien moet de persoon in kwestie zichzelf niet zo kwellen en er gewoon niet meer naar luisteren

Hmm, inderdaad. Beetje vreemd als je er dan naar luistert... Want als je voor deze albums een half geeft hou inderdaad niet van blues..

En dan The Black Keys wel een 3,5* ster geven....

Inderdaad. Opzich best jammer dat op deze manier de gemiddelden van albums niet meer helemaal reeel zijn. Heel jammer.

Nja, ik zie niet in waarom je een plaat geen 0,5 zou mogen geven. Je kunt je natuurlijk ook afvragen wanneer een plaat wel een reele score heeft: als iedereen het hoger dan een 4 geeft? Ook niet.

Maar goed, over de muziek. Lekker album. Vooral dat eerste nummer van de B-kant, Shadow Play. Wel jammer dat het niet die fijne akoestische songs heeft die bijv. wel op Deuce staan. Maar wel heerlijke plaat om bier op te drinken met Rory in mind

Samen met Top priority vind ik dit Rory's beste plaat! Wat meer richting de hardrock maar toch nog met genoeg blues invloeden. Shadowplay blijft een kraker van jewelste en ook Shinkicker, Brute, force & ignorance, Cruise on out, Cloak and dagger, The mississippi sheiks en Last of the independants zijn stuk voor stuk pracht songs! Op het live album wat zou volgen (Stage struck) komen een aantal van deze nummers nóg beter uit de verf trouwens.

Het werd inderdaad allemaal harder meer de hardrock kant op. En lange tijd prefereerde ik dit ook boven zijn oude stijl/werk net als vielip. Maar daar ben ik inmiddels toch weer op terug gekomen. Ik vind zijn oude platen vandaag de dag toch net iets beter. Feitelijk vind ik het wel lekker dat rory weer eens zijn stijl ietswat veranderde. Op deze manier blijft het redelijk gevarieerd wat deze man uit heeft gebracht. Gallagher is daardoor ook een van de betere blues mannen die ik blijf waarderen want afgezien van stevie ray vaughen en een vleugje kenny wayne shepherd kom ik ook niet. Zeker wat blanke blues betreft. En Gallagher vind ik met stip op 1 staan. Blues kan mij over het algemeen maar matig bekoren.

En natuurlijk gaat rory op deze cd weer lekker te keer. Fuel to fire is naar mijn idee een van de betere. Niet genoemd door mijn boven buurman. Tja je kunt het niet altijd eens zijn met elkaar he vielip ha. Maar de man beheerst zijn gitaar op een geweldige manier.

Wat een mooie hoes trouwens
Net geen 3,5 pingel

Wat betreft die afwisseling geef ik je helemaal gelijk iggy! Daardoor bleef en blijft al zijn werk eigenlijk wel de moeite waard. Tsja, ik vind albums als Blueprint en Tattoo ook geweldig hoor maar deze en Top priorty rocken gewoon wat meer. En dat laat mijn (hard)rockhartje toch nog altijd wat sneller kloppen
Oja, en Fuel to the fire is inderdaad ook een geweldig nummer! Ondanks dat ik 'm niet in mijn opsomming genoemd had

Deze plaat zit als een oud leren jack. Alles klopt. Rory Gallagher heeft hier weer een trio net als op de opvolger Top Priority
Wat ik daar schreef over zijn gitaarspel geldt ook hier. Je kunt je voorstellen, dat zoals vielip schrijft, dat live e.e.a. nog beter uit de verf komt. Hij was natuurlijk een ras-live-performer en live zal hij de complete trukendoos op zijn gitaar moeten opentrekken, want overdubben en meerdere gitaarpartijen spelen, zoals op deze plaat valt te beluisteren, is er live niet bij.

Hmm, ik praat in de onvoltooid tegenwoordige tijd.
Nou ja, we zullen maar zeggen: "Heer, Het Is Volbracht!" Rory Gallagher was een Engel die even op aarde was om zijn gitaarspel aan ons te laten horen. Maar wel een Engel met een vlammend zwaard, zijn gitaar.
Inderdaad, zijn live albums horen ook in de collectie. Ik heb ze dus allemaal (nou ja, de 1e drie dan + de DVD's van RockPalast)

Shadow Play is geweldig. Ik was ook verrast door de toegift. Early Warning is natuurlijk pure rock. Een opzwepend nummer met die slagakkoorden. De LP had dit nummer niet!!

Met kop en schouders het Beste studioalbum van Rory Gallagher tot dan toe.

Jammer van de bonustrack Juke box Annie.

Past niet bij de rest van de nummers..

Op "Photo-Finish" is weer fantastisch gitaarwerk te horen van Rory Gallagher. Wel vind ik dat op zijn studio-albums de nadruk meer op rock wordt gelegd. Dit terwijl met name op zijn eerste (twee) albums er een gebalanceerde mix tussen blues, rock en een vleugje folk te horen was. De bluesinvloeden zijn uiteraard niet verdwenen op "Photo-Finish", maar ik neig zelf iets meer naar het meer bluesier geluid van het gelijknamige debuut of "Deuce". Dit neemt niet weg dat Gallagher eigenlijk geen slechte albums heeft afgeleverd en ook "Photo-Finish" er weer eentje van een prima niveau. Goede songs en fantastisch gitaarspel. Gewoon lekker dus.

Regenachtige middag en de lp's van Rory weer eens tevoorschijn gehaald, na optreden van de Band of friends . Wat een speelplezier op Foto-Finish! Zijn gitaarspel is tijdloos en betoverend. Gelukkig gaan Gerry en Ted goed met z'n erfenis om.

Één van de topplaten van Rory. Veel krakers op dit album, zit eigenlijk geen slecht nummer tussen. Zijn thuis was 'on the road' en 'on stage', dat hoor je terug op de albums, deze man hunkerde naar zijn instrument en samenspel met zijn bandmates.

Inderdaad, een van de topplaten van Rory. Terugkijkend op zijn catalogus is vast te stellen dat Rory gedurende de jaren zeventig subtiel zijn stijl verandert. Daar waar het eerst bluesrock was met de duidelijke orientatie op blues, verschuift dat gedurende de jaren zeventig naar de bluesrock met de duidelijke orientatie op de hard(ere) rock. Het is gewoon leuk om die ontwikkeling te beluisteren wanneer naar de albums Calling Card, Photo-Finish en Top Priority wordt geluisterd. Het is alsof Photo-Finish een soort scharnierpunt is tussen de andere twee albums.

Wat ik zelf knap vind aan het album: de frisheid in het gitaarspel en in zijn compositie, terwijl hij op dat moment al een aantal studio-albums en twee live-albums op zijn naam heeft staan. Wel vind ik dat zijn zangstem overal even goed uit de verf komt (Cloak & Dagger, The Missisippi Sheiks).

Shin Kicker is de frisse opener, eentje die hij live in een nog stevigere sessie weet neer te zetten. Met Cruise on out weet hij de stevigere snelle countryrock met een punkinvloed neer te zetten. Met Shadow Play geeft Gallagher ons een onvervalste klassieke (hard)rock&roll gitaarrif, die de luisteraar goed weet te pakken. Vermoedelijk een van de betere tot de beste nummers van Gallagher. Dat Gallagher nog steeds de gevoelige toon weet aan te slaan laat hij horen via de warme akoorden van het rustigere Fuel to the Fire. Een nummer waarin zijn zangstem heel goed past bij de sfeer van het nummer.

Als ik het goed herinner, is dit album pas laat op CD uitgebracht, waardoor dit studioalbum van al zijn studioalbums het laatste album dat ik kocht. Toch staat die hoog in mijn Gallagher-lijst.