Rory Gallagher - Photo-Finish (1978)

Op "Photo-Finish" is weer fantastisch gitaarwerk te horen van Rory Gallagher. Wel vind ik dat op zijn studio-albums de nadruk meer op rock wordt gelegd. Dit terwijl met name op zijn eerste (twee) albums er een gebalanceerde mix tussen blues, rock en een vleugje folk te horen was. De bluesinvloeden zijn uiteraard niet verdwenen op "Photo-Finish", maar ik neig zelf iets meer naar het meer bluesier geluid van het gelijknamige debuut of "Deuce". Dit neemt niet weg dat Gallagher eigenlijk geen slechte albums heeft afgeleverd en ook "Photo-Finish" er weer eentje van een prima niveau. Goede songs en fantastisch gitaarspel. Gewoon lekker dus.

Regenachtige middag en de lp's van Rory weer eens tevoorschijn gehaald, na optreden van de Band of friends . Wat een speelplezier op Foto-Finish! Zijn gitaarspel is tijdloos en betoverend. Gelukkig gaan Gerry en Ted goed met z'n erfenis om.

Inderdaad, een van de topplaten van Rory. Terugkijkend op zijn catalogus is vast te stellen dat Rory gedurende de jaren zeventig subtiel zijn stijl verandert. Daar waar het eerst bluesrock was met de duidelijke orientatie op blues, verschuift dat gedurende de jaren zeventig naar de bluesrock met de duidelijke orientatie op de hard(ere) rock. Het is gewoon leuk om die ontwikkeling te beluisteren wanneer naar de albums Calling Card, Photo-Finish en Top Priority wordt geluisterd. Het is alsof Photo-Finish een soort scharnierpunt is tussen de andere twee albums.

Wat ik zelf knap vind aan het album: de frisheid in het gitaarspel en in zijn compositie, terwijl hij op dat moment al een aantal studio-albums en twee live-albums op zijn naam heeft staan. Wel vind ik dat zijn zangstem overal even goed uit de verf komt (Cloak & Dagger, The Missisippi Sheiks).

Shin Kicker is de frisse opener, eentje die hij live in een nog stevigere sessie weet neer te zetten. Met Cruise on out weet hij de stevigere snelle countryrock met een punkinvloed neer te zetten. Met Shadow Play geeft Gallagher ons een onvervalste klassieke (hard)rock&roll gitaarrif, die de luisteraar goed weet te pakken. Vermoedelijk een van de betere tot de beste nummers van Gallagher. Dat Gallagher nog steeds de gevoelige toon weet aan te slaan laat hij horen via de warme akoorden van het rustigere Fuel to the Fire. Een nummer waarin zijn zangstem heel goed past bij de sfeer van het nummer.

Als ik het goed herinner, is dit album pas laat op CD uitgebracht, waardoor dit studioalbum van al zijn studioalbums het laatste album dat ik kocht. Toch staat die hoog in mijn Gallagher-lijst.