Rory Gallagher - Defender (1987)

Rory Gallagher. Topgitarist pur sang. Of het nu blues is of rock, Gallagher hanteert een smaakvolle mix van beide stijlen. Ook op "Defender" laat hij weer de mooiste klanken uit zijn Fender schallen. Albumopener "Kickback City" heeft een fantastische riff en groove en de toon is direct gezet. "I Ain't No Saint" laat vooral de bluesy kant Gallagher horen. De eerste helft van deze plaat neigt vooral naar rock. Goed uitgevoerd, meer dan goed gespeeld, maar het echte vuurwerk begint voor mij op de tweede helft, waar Rory Gallagher meer richting de blues schuift. "Don't Start Me Talkin'" en "Seven Days" zijn doorspekt met blues, waarbij Gallagher op het laatstgenoemde nummer ook laat horen dat hij fantastisch slide gitaar kan spelen. Gallagher sluit "Defender" af met het prachtige "No Peace for the Wicked" en bewijst met deze plaat wederom zijn legendarische status als gitarist.

Mijn introductie in de muziek van Rory Gallagher, met dank aan Douwe Hoekstra. Als 'hulp in de afwas' luisterde ik in in 1995 als eind tiener met reeds redelijke kennis van de bluesrock naar het album dat regelmatig in de keuken door hem werd opgezet. Ik kende de artiest nog niet, maar het klonk erg goed. Na een week of twee vroeg ik naar de artiest en overrompelde ik hem met de vraag of ik de CD eens mocht lenen. Dat had hij nog nooit meegemaakt, dat iemand in de keuken zijn bluesrockmuziek openlijk waardeerde. De dag erna kwam hij met een plastic zak met rockblues CD's, inclusief meerdere van Gallagher.

Opener is Kickback City is waar het voor mij is begonnen. Heerlijke klassieke bluesrock met een bijna ouderwetse moderne gitaarrif. Zeer vlot gespeeld, goed gezongen en direct een van de sterke nummers uit het hele repetoire van Gallagher. Het lekkere slidegetik op Loanshark Blues doet mijn hoofd lekker meeschudden.

Wellicht dat voor mij op de rest van album geen echte uitschieters staan. Daar staat tegenover dat de rest van een goede kwaliteit is, waarbij het mij opvalt dat het evenwichtige rockblues is. De toon en stijl van de nummers passen bij elkaar, slidegitaar wordt afgewisseld met gewoon gitaar en met de akkoestische gitaar. Baanbrekend of vernieuwend is het niet, maar dat hoeft ook niet. Het is gewoon erg prettig een rockbluesalbum te horen, waar in de breedte van het album in en tussen de bluesrocksongs goed gevarieerd is. Een mooi, evenwichtig geheel.

Als dank heb ik Douwe Hoekstra geintroduceerd in de muziek van Walter Trout.