Rory Gallagher - Fresh Evidence (1990)

Zijn laatste studio-album is misschien een beetje ondergesneeuwd, omdat het aan het eind van zijn carrière uitkwam, maar met Fresh Evidence maakte Rory zijn beste plaat sinds Calling Card/Photo-Finish. Weer veel meer blues dan op de voorgaande drie albums, het klinkt allemaal een tikje puurder, alleen The King of Zydeco en The Loop (beide favorieten) wijken daar wat van af.
4,5*

Vind deze toch wat minder, zal hem wat meer luisterbeurten geven.

Ik kocht gisteren een boxje met 5 originals van deze bluesman en deze is inderdaad een hele goeie. Redelijk puur blues en hij wijkt er niet erg vanaf;
Puik album.

Net als op zijn debuutplaat blijft Rory Gallagher op zijn laatste studioalbum "Fresh Evidence" dichtbij de blues. De cirkel is rond zo te zeggen. Opener "Kid Gloves" zet direct de toon en Rory Gallagher neemt je op de andere tracks mee door de verschillende stijlen van de blues. Niet heel expliciet, maar in de kleine nuances in zijn gitaarspel laat hij telkens een ander aspect van de blues horen. Met name op de Son House cover "Empire State Express" is dat goed te horen met fantastisch akoestisch slide gitaarspel. De blues is in essentie redelijk beperkt qua noten, maar telkens weet Gallagher er een verrassende twist aan te geven en dit wordt versterkt door zijn intense gevoelige manier van spelen. Want uiteindelijk gaat blues om het gevoel, en dat weet Rory Gallagher uitstekend te verwerken in zijn muziek. Ondanks dat Gallagher ten tijde van "Fresh Evidence" wellicht over de hoogtijdagen van zijn roem heen was, is dat op geen enkele manier te horen op deze plaat. Constante kwaliteit van deze legendarische gitarist.

Een fijne plaat, deze laatste van Rory Gallagher. Ik vind met name nummers 2 t/m 7 een feest: dat zijn stuk voor stuk heerlijk pakkende nummers, heel swingend of heel bluesy, die tot Rory's beste werk behoren. De andere nummers zijn niet slecht, maar vind ik minder sprankelend.

Dit vind ik het beste studioalbum van Rory. Geweldig van begin tot eind. Het enige zwakkere nummer naar mijn mening is Empire State Express. Zeker geen slecht nummer (die heeft Rory niet ) maar kan mij gewoon minder bekoren dan de rest. Blijft eeuwig zonde dat dit zijn laatste wapenfeit zou blijken

Inderdaad, een erg goede plaat en waardige afsluiter van de carriere.
Gallagher grijpt terug naar zijn begindagen en komt met zijn meest blues georienteerde plaat sinds Tattoo. Het begint al meteen erg sterk met het aanstekelijke Kid Gloves, gevolgd door The King of Zydeco, voor mij het beste nummer op de plaat. Andere hoogtepunten zijn Ghost Blues en Heaven's Gate, die drijven op een heerlijk ritme. The loop is meer jazzy en lijkt zo te referen aan zijn Taste-verleden. Verder zakt de plaat eigenlijk nergens in.

Rory Gallagher is echt een fantastische muzikant, zijn vroege overlijden blijft eeuwig zonde... Als je kijkt naar wat sommige van die oude bluesmannen nog uit hun mouw schudden op hoge leeftijd (Buddy Guy!) kan je alleen maar mijmeren over wat er nog voor moois had kunnen volgen...

Heerlijke plaat! Lekker veel slide gitaar. Enige minpuntje is dat zijn stem soms een beetje 'dunnetjes' is opgenomen, die hadden ze best wat meer naar voren mogen mixen.
Rory verdient echt respect voor zijn solocarrière: geen inzinkingen, geen writer's block, geen sterallures: gewoon op hoog niveau doorspelen tot je er bij neervalt.

Verkeerde hoes dacht ik zo.

Fresh Evidence - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Heerlijk album met voor mij als favorieten
Heaven's Gate
Bowed not Broken