Diana Ross - Diana (1980)

m.i. het beste album van Diana Ross, maar dat is natuurlijk omdat het hier vooral gaat om Edwards en Rogers van Chic, die nummers componeerden, speelden en produceerden. Het Chic-gehalte was zo overduidelijk dat er destijds nog woorden over en weer gevallen zijn. Enfin: Upside Down was de grote hit, en I'm coming out wordt ook nog wel gehoord in samples en covers.

Ja, zoals in Mo Money, Mo Problems.

Een goed album van Diana Ross. De bekendste tracks zijn I'm Coming Out, My Old Piano en natuurlijk het lekkere Upside Down. Als ik eerlijk ben is haar eerste album uit 1970 toch de beste. Dat album is zeker een aanrader, deze is in verhouding veel minder. 3*

Als men hier het Chic-gehalte al hoog vind dan moet men eens luisteren naar de Deluxe Edition van dit album. Daar staat nl. de complete originele versie van het album zoals het eerst op band was gezet door de heren van Chic met mevr. Ross. Motown was daar niet zo heel erg blij mee en er is toen vervolgens nog een tijdje verder gesleuteld aan die opnames met het uiteindelijke album als resultaat.

en dat hoor ik nu pas!

* zet album in aanschaflijst *

De 3 hits ken ik, leuke nummers vooral upside down en my old piano.
Gevonden in de platenkast van mijn vader.
De rest ken ik niet.

Dit is het album met haar grootste hits...Diana ross van 76 is veelzijdiger en tijdlozer

Als je de baslijntjes(chic) van dit album aardig vind luister dan ook eens naar Love Hangover..(het gedeelte na 2.5 minuut....waanzinnig!!)

Los van het Diva en Gay imago van Dianna heeft ze erg veel perfecte pop/dance parels afgeleverd...wordt ondergewaardeerd naar mijn idee.......als je b.v. ziet hoe populair de scissor sisters zijn......dit is beter!!!

Diana Ross is legendarisch, the scissor sisters niet.

Ha, ha: na het optreden in de HMH april 2007 misschien wel

En om het te complementeren is er een tweede disc aan toegevoegd met bijzonder dans materiaal: 12 inch versies van dansnummers van verschillende albums + nog nooit eerder uitgebracht materiaal. Uniek en fantastisch! Super aanrader deze Deluxe edition:

Deze Deluxe edition zet ik zelfs in mijn top 10:

Zooooo!!! Dat lijkt me wat overdreven...maar tklinkt allemaal wel lekker...

Goeie funky plaat, geproduced door he heren van Chic, en dat is er uiteraard goed aan te horen. 1,4 en 6 toch mijn favorieten.

***1/2

Geproduceerd door Nile Rodgers en Bernard Edwards, waarmee Diana Ross op de dicsotoer gaat en met veel succes. Degelijk album waarvan de hits "Upside Down" en "My Old Piano" voor mij ook de toppers zijn.

Het heeft even geduurd maar nu heb ik m dan toch, deze deluxe editie. Zeer, zeer de moeite waard, een van de meeste nuttige uitbreidingen op een verder al prima album in mijn verzameling.

Het best verkopende album van Diana Ross. Over geen enkel Diana Ross-album is er zoveel ophef ontstaan als over deze. De opnamesessies verliepen ronduit stroef, het proces werd nog eens vertraagd doordat Diana Ross woedend de studio verliet, nadat Rogers & Edwards ontevreden waren over de monotone en platte zang van Diana, en dat veelvuldig verkondigden. Toen na een moeizame periode de opnames waren afgerond, bleek dat Diana Ross niet blij was met het eindresultaat.
Ze liet het werk voortijdig horen aan een invloedrijke DJ uit New York, en die waarschuwde haar dat als ze dit album in de toentertijd huidige versie zou uitbrengen, wellicht het einde van haar carrière zou kunnen betekenen. Toen de mastertapes eenmaal bij Motown waren gearriveerd, besloot de geschrokken Diana om aan het gehele album wijzigingen te brengen, waardoor het album wat commerciëler en moderner zou klinken, zodat ook de jeugdigen zich aangesproken zouden voelen tot dit album. Ook Diana’s stem zou meer centraal komen te staan in de nieuwe versies, want de oude versies hadden teveel instrumentale onderbrekingen.
Rogers & Edwards werden hiervan niet op de hoogte gesteld, en toen ze eenmaal kennis namen van het uiteindelijke resultaat waren ze -op z’n zachtst gezegd- niet blij. Ze tekenden bezwaar aan bij Motown en overwogen zelfs om hun namen te verwijderen van de creditlijst.
Motown en Ross hielden voet bij stuk, en uiteindelijk werd de vernieuwde versie uitgebracht. Het bleek een monsterlijk succes te worden voor Ross, en van het album zijn in de loop der tijd dan ook meer dan 10.000.000 exemplaren wereldwijd verkocht. Beide heren van Chic zouden overigens nog een album met Ross maken, maar aangezien ze na dit album vertrok naar een ander platenlabel (RCA) is dat album nooit gecreëerd.
De eerste en oorspronkelijke versie van ‘Diana’ werd voor het eerst uitgebracht in 2003 toen er een deluxe-versie van het album verscheen. Die is sindsdien nog volop te bestellen.
Zelf heb ik dat succes van dit album nooit echt begrepen. Het album hoe hij indertijd werd uitgebracht, is een beetje een post-discoalbum geworden. De arrangementen klinken suffig en tekstueel is het ook erg plat. In een dergelijk (post-)discoalbum moet wat mij betreft wel enige vorm van een gelaagde structuur te bespeuren zijn. Dat heeft dit album dus helemaal niet. Het klinkt zo makkelijk, eenvoudig en nietszeggend. Het blijft maar steeds op hetzelfde (niet al te beste) niveau steken.
Er wordt ook niet naar een climax toegewerkt, het blijft steeds te simpel. Oké, de singles liggen aardig in het gehoor, maar bijzondere nummers zijn dit naar mijn idee absoluut niet. Waarom dit globaal gezien Diana’s meest geliefde album is, is voor mij dus een raadsel. De overige nummers (die geen single werden) vind ik al helemaal niet bijzonder, en zelfs matig.
Misschien een leuke anekdote om te vertellen dat Rogers & Edwards dit concept album aanvankelijk hadden bedacht voor niemand minder dan Aretha Franklin. Zij sloeg het aanbod/album echter af, waardoor Diana Ross dus eigenlijk de tweede keus werd van het productie-duo. Zij hadden natuurlijk ook iemand met een veel sterkere stem in gedachten, en dan is Aretha -uiteraard- een betere keuze. Voor Aretha was het misschien niet eens zo’n slecht alternatief geweest om dit werk te 'aanvaarden', ze sloot namelijk een minder succesvolle Atlantic-periode af, en tekende bij Arista. Haar carrière zat indertijd een beetje in een slop, dus een succesvol album was op z’n plaats geweest.
Tja, eigen schuld dikke bult zullen we maar zeggen.

Ik heb hier een "Unreleases Chic Version" van naar mijn mening beter klinkt. Er zit iets rauwers en vloeienders in.

Welk nummer klinkt beter op die Chic-versie?

Bijvoorbeeld: I'm Coming Out

Als geheel klinkt deze plaat toch iets te kitscherig vind ik, met een lichte 80s stempel erop (+ natuurlijk erg disco).

Tsja, Bernard Edwards en Nile Rogers weten wel raad met funky disco-tracks. Is dit album niet meer dan de -zeer fijne- hitsingles? De stempel van het duo van Chic is duidelijk merkbaar. Leuk om te lezen dat dit op de "normale" release dan nog flink getemperd is geworden. Maakt me gelijk benieuwd naar de orginele versie. Eigenlijk vind ik de zangkwaliteiten van Diana Ross op dit album niet eens zo goed, maar de muzikale ondersteuning zorgt ervoor dat alles nog flink genietbaar is. Vooral op Friend To Friend zakt ze door het ijs op het moment dat ze lager stemgeluid probeert te produceren.

Het is niet alleen het geluid (eindmix) dat anders is. De originele nummers bevatten ook veel lange (instrumentale) intermezzo´s die kennelijk allemaal gesneuveld zijn. Have Fun Again heb ik eigenlijk altijd een vrij suf nummer gevonden, maar met het instrumentale extra ( op de oorspronkelijke versie 7.08 min ) is dat ineens een leuke chic-improvisatie. My Old Piano en Tenderness zijn ook stukken langer. En die paar seconden dat Upside Down langer duurt zijn ook lekker (denk aan het mooie gitaarwerk tijdens de fade-out van de uitgebrachte single).

Het meest succesvolste album van La Ross, met ook zowat haar grootste hits (in de benelux dan) met Upside Down, I'm Coming Out en My Old Piano zijn daarvan de vruchten. Zoals al duidelijk aangegeven en uitgewijd (daarvoor dank Angelo) hebben Nile Rogers en Bernard Edwards daar een grote hand in gehad. Het klinkt ongecompliceerd pakkend, maar het leukste vind ik toch de eerder genoemde hits.

Gruwelijk album! El Canario - international style gebruikt my old piano als sample van dit album.
Ik vindt de bassline van Now that you're gone erg mooi ook

Beste van Diana
Heb de deluxe versie en draai altijd track 9-16 de Original Chic Mix dus is nog net even beter dan het originele album. Die mix is gewoon een Chic album met de vocalen van Ross.
Ook disc 2 van de deluxe versie is zeer de moeite waard is een soort van alt. Best Of met vnl. 12" uitvoeringen.

Prima editie die DeLuxe Editie voeft echt iets toe en is dus geen geld klopperij wat nog wel eens het geval wil zijn bij dit soort heruitgaves.

Die gitaarriedeltjes en basloopjes van Edwards en Rodgers blijven toch weer onweerstaanbaar.

Kort plaatje met een hoge concentratie hits. Gisteren voor de aardigheid de LP tweedehands gekocht omdat ik ook wel eens iets anders wil, of misschien wou mijn oog ook wat (hoes). Zo'n bassist heeft in de regel wel wat te doen en is goed hoorbaar binnen dit genre. De laatste track bevat nog een venijnige gitaarsolo met zo'n lekker glad geproduceerd geluid. Vond alleen de opener van Kant B en de ballad van kant A niet zo geweldig, maar voor de rest goed te doen.

Helemaal mee eens. Draaide net deze Original Chic Mix van Diana na de Chic platen uit 1977-1979 en dit sluit er perfect op aan.

Het funky einde van Upside down blijft leuk. En ik heb het altijd wel een prettige hoes gevonden.

Het is verreweg het best verkochte Diana Ross-album omdat zij zich aansloot bij de disco en door de hitsingles die eruit getrokken werden maar haar beste vind ik dat niet, ik vind het te éénzijdig en Have Fun (Again) vind ik niet best. Te vergelijken met Let's Dance van David Bowie dat ook een enorme commerciële klapper werd. Nile Rodgers en Bernard Edwards hadden in ieder geval een goede neus voor hits, zowat alles wat zij schreven of produceerden werd goud.
Misschien ook het laatste goede album van Diana Ross, na dit album vind ik haar werk matig tot zwak.

Best verkocht of niet
Vind Diana Ross uit '76 wel een stukje mooier/beter dan deze ,al was het alleen al voor het pareltje Mahogany
Jij haalde net bij dit album aan....het aansluiten van Disco ,maar 4 jaar eerder op '76 staat ook al Disco (Love Hangover)

Ik heb deze een halve ster verlaagd/aangepast
Kan natuurlijk niet gelijk staan met '76
En toch ook geen 4* waard
(Klein beoordelings foutje)

Natuurlijk was Diana al langer met disco bezig. Voorganger The Boss had ook al verscheidene disconummers, met dank aan Ashford & Simpson. Dit is echter andere koek: de ritmesectie van Chic plus gitarist en producer Nile Rodgers injecteerden Diana's muziek met een stevige dosis funk. Zodanig zelfs dat ze Diana dreigden te overvleugelen en dit meer een Chic-album dreigde te worden met een 'feature' van Diana. Dat zag de diva, ook op advies van anderen, later ook zelf in, vandaar dat de originele Chic-mix het niet haalde in 1980. Later kwam die versie alsnog uit op de deluxe-versie van de CD. Die versie is nog funkier dan het origineel, maar ook de oorspronkelijke versie van het album mag er zijn.

Dat wil zeggen: de vier singles van het album staan nog altijd als een huis, die zijn echt ijzersterk. Maar de overige vier nummers zijn op hun best een herhalingsoefening, of - in het geval van de twee ballads - niet al te sterke songs. Dat maakt dit album, zoals zoveel platen van Diana, enigszins wisselvallig, een euvel dat eigenlijk voor vrijwel al haar platen geldt. Maar op basis van die handvol ijzersterke nummers scoort ze hiermee bij mij altijd nog een ruime voldoende.

De deluxe-versie heeft een tweede CD die een groot aantal dansbare nummers uit de jaren ervoor, soms ook met verrassende onbekende tracks, die een leuk inkijkje geven in het meer dansbare materiaal van Diana. En die CD vind ik gek genoeg wél vrij consistent.

Het klopt dat Diana Ross eerder met disco bezig was maar dit is wel duidelijk het meest discogetinte album van haar en al deed zij later nog een remix van dit album, de sound van Bernard Edwards en Nile Rogers is duidelijk overheersend.
Zoals ik eerder zei waren Bernard Edwards en Nile Rogers de meest succesvolle producers die tijd, zo zorgde Nile Rogers ook voor de grote doorbraak van Madonna met haar album Like a Virgin.

Dit leek me wel een toppertje in haar oeuvre. Zeker met die drie kneiters van singles.

Had verwacht, ook gezien de waarderingen van de overige tracks hier en op Spotify, dat er verder niet echt een noemenswaardig nummer op zou staan. Kan natuurlijk ook zijn dat de drie hits zo sterk zijn dat haast niemand een blauw sterretje aan de overige nummers kwijt kan. Maar er staat nog een parel op het album, zijnde Now That You're Gone met het tegendraadse ritme. Wat een heerlijke track, zeg. Na My Old Piano nu al mijn favoriet van het album.

In overige topics hier de laatste tijd al meer van dit soort uitstekende nummers van Diana mogen ontwaren, zoals It's My House (The Boss, 1979), Lovin', Livin' and Givin' (Ross, 1978) en Take Me Higher (Take Me Higher, 1995).
Krijg toch steeds meer waardering voor deze dame (voor Ashford & Simpson en Edwards & Rodgers had ik dat al lang), ondanks haar schijnbaar lastige karakter.

Tof album en als ik dan die extended versie ervan zie, meteen kopen, me dunkt. Zo hoort een extended versie te zijn.