Diana Ross - Diana (1980)

Het best verkopende album van Diana Ross. Over geen enkel Diana Ross-album is er zoveel ophef ontstaan als over deze. De opnamesessies verliepen ronduit stroef, het proces werd nog eens vertraagd doordat Diana Ross woedend de studio verliet, nadat Rogers & Edwards ontevreden waren over de monotone en platte zang van Diana, en dat veelvuldig verkondigden. Toen na een moeizame periode de opnames waren afgerond, bleek dat Diana Ross niet blij was met het eindresultaat.
Ze liet het werk voortijdig horen aan een invloedrijke DJ uit New York, en die waarschuwde haar dat als ze dit album in de toentertijd huidige versie zou uitbrengen, wellicht het einde van haar carrière zou kunnen betekenen. Toen de mastertapes eenmaal bij Motown waren gearriveerd, besloot de geschrokken Diana om aan het gehele album wijzigingen te brengen, waardoor het album wat commerciëler en moderner zou klinken, zodat ook de jeugdigen zich aangesproken zouden voelen tot dit album. Ook Diana’s stem zou meer centraal komen te staan in de nieuwe versies, want de oude versies hadden teveel instrumentale onderbrekingen.
Rogers & Edwards werden hiervan niet op de hoogte gesteld, en toen ze eenmaal kennis namen van het uiteindelijke resultaat waren ze -op z’n zachtst gezegd- niet blij. Ze tekenden bezwaar aan bij Motown en overwogen zelfs om hun namen te verwijderen van de creditlijst.
Motown en Ross hielden voet bij stuk, en uiteindelijk werd de vernieuwde versie uitgebracht. Het bleek een monsterlijk succes te worden voor Ross, en van het album zijn in de loop der tijd dan ook meer dan 10.000.000 exemplaren wereldwijd verkocht. Beide heren van Chic zouden overigens nog een album met Ross maken, maar aangezien ze na dit album vertrok naar een ander platenlabel (RCA) is dat album nooit gecreëerd.
De eerste en oorspronkelijke versie van ‘Diana’ werd voor het eerst uitgebracht in 2003 toen er een deluxe-versie van het album verscheen. Die is sindsdien nog volop te bestellen.
Zelf heb ik dat succes van dit album nooit echt begrepen. Het album hoe hij indertijd werd uitgebracht, is een beetje een post-discoalbum geworden. De arrangementen klinken suffig en tekstueel is het ook erg plat. In een dergelijk (post-)discoalbum moet wat mij betreft wel enige vorm van een gelaagde structuur te bespeuren zijn. Dat heeft dit album dus helemaal niet. Het klinkt zo makkelijk, eenvoudig en nietszeggend. Het blijft maar steeds op hetzelfde (niet al te beste) niveau steken.
Er wordt ook niet naar een climax toegewerkt, het blijft steeds te simpel. Oké, de singles liggen aardig in het gehoor, maar bijzondere nummers zijn dit naar mijn idee absoluut niet. Waarom dit globaal gezien Diana’s meest geliefde album is, is voor mij dus een raadsel. De overige nummers (die geen single werden) vind ik al helemaal niet bijzonder, en zelfs matig.
Misschien een leuke anekdote om te vertellen dat Rogers & Edwards dit concept album aanvankelijk hadden bedacht voor niemand minder dan Aretha Franklin. Zij sloeg het aanbod/album echter af, waardoor Diana Ross dus eigenlijk de tweede keus werd van het productie-duo. Zij hadden natuurlijk ook iemand met een veel sterkere stem in gedachten, en dan is Aretha -uiteraard- een betere keuze. Voor Aretha was het misschien niet eens zo’n slecht alternatief geweest om dit werk te 'aanvaarden', ze sloot namelijk een minder succesvolle Atlantic-periode af, en tekende bij Arista. Haar carrière zat indertijd een beetje in een slop, dus een succesvol album was op z’n plaats geweest.
Tja, eigen schuld dikke bult zullen we maar zeggen.

Beste van Diana
Heb de deluxe versie en draai altijd track 9-16 de Original Chic Mix dus is nog net even beter dan het originele album. Die mix is gewoon een Chic album met de vocalen van Ross.
Ook disc 2 van de deluxe versie is zeer de moeite waard is een soort van alt. Best Of met vnl. 12" uitvoeringen.

Prima editie die DeLuxe Editie voeft echt iets toe en is dus geen geld klopperij wat nog wel eens het geval wil zijn bij dit soort heruitgaves.