Diana Ross - The Boss (1979)

Een groot succes in de Verenigde Staten voor Diana Ross. Door veel fans van Diana Ross, wordt dit album gezien als één van haar beste albums tot op heden. Ook op internetfora worden veelal lovende artikelen geschreven over dit album, dat in zijn geheel werd geschreven en geproduceerd door Ashford & Simpson. Persoonlijk vind ik dat ze veel mooiere albums heeft gemaakt, al kan ik deze plaat onmogelijk slecht noemen. Mede gezien de lange(re) speelduur van de nummers kun je afleiden dat het echt de intentie was om een knaller van een disco-album te maken. Met 1.200.000 verkochte exemplaren in haar thuisland, kun je dan ook best van een “knaller” spreken.
Toch denk ik dat het beoogde (disco) meesterwerk waarop gehoopt werd, in zekere zin niet is geslaagd. Ondanks de verkoopcijfers, zijn er weinig mensen (die dit album niet bewust hebben meegemaakt), die dit album inhoudelijk kennen, in tegenstelling tot een aantal van haar andere nummers(/albums). Op zich is dit disco-album best aardig hoor, maar als je dit album gaat vergelijken met ‘Bad girls’ van concurrent Donna Summer (die in datzelfde jaar werd uitgebracht), dan verbleekt ‘The boss’ toch best wel erg. Nummers als ‘No one gets the prize’, ‘I ain’t been licked’ en ‘It’s my house’ zijn nog wel aardige nummers, maar toch zou ik deze nummers niet tot de betere berekenen die het disco-tijdperk heeft voortgebracht. Het overige materiaal is magertjes.