Vinnie Vincent Invasion - Vinnie Vincent Invasion (1986)

Een draak van een plaat. De solo's van Vinnie Vincent (die een jaar eerder uit Kiss was gezet) zjn versneld. Superzoete onechte glamrock. Wil je een goede plaat van een ex-gitarist van Kiss...pak dan iets van Ace Frehley. Veel beter.

Het solo debuut van Vinnie Vincent nadat hij twee jaar ervoor uit KISS werd gezet. De gitaarsolo's vliegen je in allerlei snelheden om de oren waardoor de songs nogal verloren gaan. Het meest irritante is nogwel dat zanger Robert Fleischman met zijn stem nog hoger giert dan Vinnie op zijn gitaar. Als je de songs echter ontleed dan bekijven ze wel, Back On The Streets, No Substitute, Boyz Are Gonna Rock & Animal zijn goede songs. Wel een hele prestatie dat Vinnie twee jaar later uit zijn eigen band werd getrapt en de naam werd omgedoopt in Slaughter. Vinnie is tegenwoordig trouwens een vrouw.

Stevig ondergewaardeerd, als je 't mij vraagt.

Op dit album wordt inderdaad geen maat gehouden, in de zin van dat elk aspect totaal over the top is. Maar dat maakt het eindresultaat op een bepaalde manier wel ijzersterk want zo karakteristiek dat je er gek op bent of het niet kan aanhoren.

De gitaren klinken hier echt furieus. De zanger eveneens en heel erg hoog, maar toch heeft zijn stem body, iets wat zijn opvolger op het tweede album All Systems Go mist.

De nummers zijn zowat alle aanstekelijk. Voorbij de glammer en glitter schuilt hier heel intense freakerige muziek. Misschien een smaak-afwijking van mij, maar ik ben er dol op.

[quote="Empyrium". Vinnie is tegenwoordig trouwens een vrouw. [/quote]

Ja en Katja Schuurman heeft tegenwoordig een piemel

Je blijft lachen met die fans van het steeds kleiner wordende Ki$$ waterpistolen legertje.
Feit blijft wel dat Vinnie Vincent als eerste meer talent in zijn pink had dan alle overige (ex) Ki$$ leden bij elkaar.
En ten tweede. kennelijk wel goed genoeg was bevonden om de pruik dragende geverfde geldwolven $immon$ en $tanley toen ze met hun handen in het steeds minder wordende haar zaten meerdere keren uit de brand te helpen.

Je zou toch denken dat na al die jaren het trauma Vinnie Vincent in Ki$$ nou toch wel zou zijn verwerkt, maar ja roze gitaren en 3 van de meest Heavy Ki$$ platen (CotN, LIU en 3 nummers op Revenge) zijn kennelijk nog steeds een probleem voor al die stoere fans die nog steeds 2 zakenmannen in dikke lagen make-up aanbidden.

De EO zou zich gelukkig prijzen met zulke bekrompen zielen(poten) als jullie.

Een nogal vreemde formulering om niet te zeggen flagrante onwaarheid. Dana Strum en Mark Slaughter verlieten gewoon de band om Slaugher op te richten. Vinnie Vincent Invasion bleef gewoon bestaan en nam zelfs nog een album op met opnieuw zanger Robert Fleischman, dat echter nooit is uitgebracht.

Dat is niet waar, Slaughter nam het platencontract van VVI over met Chrysalis Records. Vinnie werd gedumpt en de band Slaughter was geboren.

Er is nooit een nieuw VVI album opgenomen, wel is er sprake geweest van een nieuw album van Vinnie Vincent voor Enigma Records. Deze is ook opgenomen met oa de eerste zanger van VVI en Andre Labelle maar zou onder de naam Vinnie Vincent worden uitgebracht. Enigma ging echter failliet en het album is opgeborgen in het archief. Twee jaar geleden waren er op de myspace pagina van Labelle een aantal tracks van dit album te horen.

Vinnie heeft de fans nog opgelicht door een boxset onder de naam The Vinnie Vincent Archives te verkopen en een paar honderd fans maakte ook 100 dollars over maar hebben de boxset nooit ontvangen. Deze bestond namelijk niet, hoewel Vinnie wel adverteerde in KISS fanzines en oa Hitparader.

in 1996 verscheen er nog een EP, zogenaamd nieuw materiaal van Vinnie, óók met Fleischman als zanger, maar deze claimde dat Vinnie slechts demo's aan elkaar had geknipt en geen bijdrage had geleverd aan deze EP.

Ik zie nog altijd niet hoe hij uit zijn eigen band getrapt werd. Toen de twee anderen de band verlieten om Slaughter op te richten was dat Slaugher en niet Vinnie Vincent Invasion. Hoe zouden zij, geen deel meer uitmakend van Vinnie Vincent Invasion, Vinnie uit Vinnie Vincent Invasion kunnen zetten.

In je eigen woorden: Dat is niet waar.

Later in 1988, the band was released from their contract with Chrysalis Records. Having grown annoyed with what they perceived to be Vincent's domination of the project, Slaughter and Strum immediately left to form the band Slaughter, with whom they would have several hits. Bobby Rock has played as a touring drummer for Slaughter, but wasn't in the initial line-up; after VVI broke up, he briefly joined Nitro and later Nelson, then went on to play as a session musician with other bands.

The band formed in late-1988 out of the ashes of lead vocalist/rhythm guitarist Mark Slaughter and bassist Dana Strum's previous group, Vinnie Vincent Invasion, which had featured the titular lead guitarist. The story behind the formation of Slaughter was that VVI's record company, Chrysalis Records, took the $4 million contract away from Vincent for overexceeding his credit line with the label, and they transferred the contract to former VVI members Slaughter and Strum. By 1989, Slaughter and Strum completed the lineup by recruiting lead guitarist Tim Kelly and drummer Blas Elias. Their debut album Stick It to Ya saw 3 songs hit the Billboard Hot 100: "Fly to the Angels" (#19), "Up All Night" (#27), and "Spend My Life" (#39).

Duidelijker dan dit gaat het niet worden, ze hebben mooi de contracten aangepast om Vinnie te dumpen.

Er staat dat Strum en Slaughter de band verlieten om hun eigen band Slaughter op te richten. Over het contract staat er dit:

Chrysalis Records, took the $4 million contract away from Vincent for overexceeding his credit line with the label, and they transferred the contract to former VVI members Slaughter and Strum.

"Former VVI members".

Tja, als dat niet duidelijk is. Iemands band verlaten is toch echt iets anders dan iemand uit zijn eigen band trappen.

Ah, ik zie dat de discussie hier gaat over het einde van de VVI. Het fijne weet ik er ook niet van. Wat ik me nog wel kan herinneren is dat in de tijd dat ik nog abonnee was van de Metal Hammer/Aardschok Gene Simmons in ieder interview aanhaalde dat Vinnie was ontslagen door zijn eigen band. Of men de heer Simmons moet geloven is aan uzelf .

Een draak is het.

Dat de bandleden binnen Vinnie Vincent niet zo netjes met elkaar omgaan moge duidelijk zijn. Op de video voor Boyz Are Gonna Rock zien we bijvoorbeeld gewoon Mark Slaughter Fleischmanns vocalen playbacken.

Ik wist trouwens niet eens dat het dezelfde Fleischmann was die ooit bij journey zong.

Toch is dit debuut een sterke plaat binnen het hair/sleaze kader. Vinnie Vincent gaat zich helemaal te buiten op zijn gitaar binnen de nogal sexueel aangedreven partynummers.

Of zou gaan zingen, wat opnamen betreft.

Wat volgens mij nog minder bekend is, is dat Fleischman in '84 lid was van de band Channel, die slechts een album heeft gemaakt. Wel een dat erg de moeite is. Hij zingt daar wat minder over the top, maar wat een stem. Voor wie er een zwak voor heeft is Channel een absolute aanrader.

Niet opgenomen inderdaad. Maar met de komst van Steve Perry zij het ze vergeven. Wel is Fleischmann mede verantwoordelijk voor kraker Wheel In The Sky en een paar andere nummers op Infinity.

Channel ziet er interessant uit. Ga ik eens beluisteren.

Aardig potje glammetal... versnelde solo's of niet. Het blijft allemaal niet hangen, maar tijdens het beluisteren blijft het toch een klein feestje. De foto's op de achterkant van de hoes blijven lachen. Dikke lagen make-up en haren tot aan het plafond. Niet voor niets hairmetal genoemd. Over de muziek wordt meestal laatdunkend geschreven, maar soms klinkt simpele rock wel erg lekker.
Zoals op deze plaat dus ook.

Niet een of ander black, thrash of death metal album, maar dit glamplaatje is zowat het extreemste dat ik ken.

De snerpende gitaarsolo's van Vinnie schieten als blikems door alles heen en Fleischman zingt zich van seconde tot seconde de longen uit het lijf. Wat een emotie. Tien rake mokerslagen van songs, een invasie van glamgeweld dat tot op vandaag blijft doorklinken. Na drie kwartier staat alles in de fik en wordt deze gekte perfect afgesloten met de constante herhaling van een gitaarloop, die zo de gedaante krijgt van een alarmsignaal. Geniaal.

Vaker verguisd dan geliefd, maar een van mijn all-time favourites.

Jammer dat de man zo gek is als een deur. Zonde vooral voor zijn fans. Sinds 1988 geen normaal stukje muziek meer uitgebracht. Er had zo veel meer ingezeten.

In het weekend trouwens de cd van Treasure besteld bij cdwow. De eerste band van Vincent in 1977 met Felix Caveliere. Vinnie was trouwens ook de songwriter van Happy Days. Misschien is Vinnie wel gek geworden in KISS, daarvoor had hij alles op een rijtje....

Soms is het maar goed dat het ergens ophoudt. De mythe blijft bewaard. Ik kan net zoveel genieten van deze als van All Systems Go. Al vind ik het geschifte gitaargeweld op het debuut wel een klein plusje waard.
Patserig en decadent. Heerlijk gewoon.

Er is toch nog de uitstekende EP Euphoria (met Robert Fleischman opnieuw van de partij), uit 1996, waarop Vinnie volgens wikipedia Paul Stanley, Gene Simmons en Eric Carr bedankt. Zo erg zal het dus allemaal ook weer niet geweest zijn.

Ik kan wel van jaren '80 rock genieten, maar dit gaat me dan wel weer iets te ver. Het gitaargeweld is best over-the-top, maar zeker nog wel genietenswaardig. De vocalen zijn alleen wel héél erg over-the-top. De vocalen zijn zo overdreven dat ik er eigenlijk niet meer van kon genieten.
Daarnaast stoppen ze soms van die irritante dingen erin als een soort "Twisted remix" aan het begin van Twisted.
Over het algemeen iets te overdone voor mij. Geef mij dan maar liever zijn werk met KISS...

KISS maakt toegankelijke muziek. Die van Vinnie Vincent Invasion, zeker op dit debuut, is in zijn stijl zo extreem als bijvoorbeeld death metal. Het is dan ook een acquired taste.

Inderdaad een geweldige plaat! Snerpende gitaarsolo’s en nog hogere gillende zang. De ideale feestplaat. Ik ga ervan uit mijn dak. You had to be there I guess.

Ik heb deze ook maar even opgewaardeerd. De laatste weken heb ik hem erg vaak gedraaid en blijf er op teruggrijpen. Het bijzondere aan Vinnie Vincent is dat hoewel zijn solo's klinken alsof ze op een andere planeet zijn opgenomen, de songs eromheen van oerdegelijke kwaliteit zijn. Ik vraag me ook af of het gitaarspel ook echt versneld is opgenomen. Diverse gitaarinstructie- alsook livevideo's van het opperhoofd laten zien dat hij een heuse shredder is. Het is alleen dat de solo's vaak helemaal niets met de song van doen hebben. Dat ze op de plank lagen en gewoon in de songs zijn ingeplakt of zo. Dat contrasterende geeft Vinnie Vincent wel een extreem karakter.

De songs zelf vallen uitelkaar van de rake riffs en sterke melodielijnen. In die zin verschilt hij toch van Yngwie Malmsteen die overwegend de nummers uit zijn solospots draait. Zo is Baby-O niet meer uit je kop te krijgen. En het kalmere Back On The Streets laat zelfs iets van soul horen. Voor John Norum reden er niet veel later mee aan de haal te gaan.

Zanger Robert Fleischmann laat in de spaarzame secties waarin hij zijn borststem gebruikt horen vaak naar Glenn Hughes geluisterd te hebben. Zijn kopstem overheerst niettemin maar die is wel heel sterk en stevig. Het is beslist geen falsetto. Verder is er nog het afsluitende Invasion een slepende track met een wat geheimzinnige sfeer. Al was het maar vanwege dat bizarre outro. De LP schijnt niet op te houden totdat je de naald er zelf vanaf haalt.

Uiteindelijk wint het debuut het van het wat gewonere All Systems Go. De extreme trekjes doen het hem hier. Toch houd degene die daar doorheen prikt een paar voorbeeldsongs met kop en staart over. Vinnie Vincent had goede composities en liet zich in de ruimtes daartussen flink gaan op zijn instrumentarium. Prima deal.

Ik weet niet waar je die info vandaan hebt maar op mijn exemplaar (een US print) houdt het gewoon op hoor (na ongeveer twee en een halve minuut, net als op de cd). Het is niet zoals bij Iron Maiden's debuut na Phantom of the Opera dat de laatste klanken in de uitloopgroef staan.

Wat je dan hoort hangt af van wat voor platendraaier je hebt. Sommige vallen stil met de naald in de groef, bij andere keert de naaldarm automatisch terug en dan zijn er nog die inderdaad eindeloos blijven doordraaien.

Dat van die uitloopgroef meende ik ergens gelezen te hebben. Als de US-print het niet heeft zal het wel gelogen zijn of dat ik in de war was met iets anders.

Hoe dan ook, ik heb een cd versie en ik vind die eindsectie zo'n bizarre klank hebben dat ik goed begrijp waarom een glamplaat als dit intens en extreem kan zijn.

Wat me nog opviel is dat het niet bij de tijd van het nummer geteld wordt. 5:24 staat zowel op de lp als de cd terwijl het nummer met dat lawaai er achteraan in zijn geheel 7:48 duurt.

Vroeger had mijn oudste broer deze op vinyl. Dat was wellicht een Europese persing en ik herinner me daar ook niet van dat het tot in de uitloopgroef zou lopen. Wel dat ik eerst dacht dat de plaat bleef hangen en dat het erg lang blijft doorgaan.

Wat een vreemd album is dit toch, het kwam bij mij weer onder de aandacht door de cover die John Norum van het nummer 'Back on the Streets' opnam. Volledige over the top solo's (die op een of andere manier voor mij wel werken). Het song materiaal is niet altijd mijn cup of tea maar wat een geweldig nummer is dat 'Back on the Streets' toch.

Back on the Streets (4:48) is idd de knaller op deze cd. VV laat supersnelle solo's horen, volgens sommigen versneld in de studio(?) maar helaas gaat dit ten koste van de kwaliteit vd nummers. BOTS is een cover en gelijk de beste track vh album. Een album wat ook wat mager klinkt omdat er bijna geen lage tonen te horen zijn. Boyz Are Gonna Rock (4:56) was ooit een super channel hit bij Mick Wall (geloof ik), maar helaas verschiet dit album zijn kruit wel heel snel.

Slechts drie van de veertien stemmers die Vinnie Vincent Invasion echt hoog waarderen. Voor mij blijft het een van de briljantste albums uit de jaren tachtig. Met niets te vergelijken. Ik hou echt van alles wat hier op te horen is. Een plaatje dat voor honderd procent klopt.

Kronos - is alweer een tijd geleden dat ik 'm hoorde, binnenkort misschien weer es proberen. En de opvolger ook. Toch is 4 sterren niet mis...