Colin Stetson & Mats Gustafsson - Stones (2012)

Twee mensen met grote saxofoons, ben hier erg benieuwd naar.

Da's inderdaad een gave samenwerking

Hij is te flauw eigenlijk, maar: je kijkt uit naar een samenkomen van twee mannen met grote toeters...?

Anyway, moet ik me schamen als free jazz liefhebber als ik nog nooit van Colin Stetson heb gehoord?

Een gave samenwerking? Zeg maar gerust cool.

Is niet echt een jazztoeteraar, dus niet echt.. maar heeft wel dingen met Antony Braxton gedaan.. maar zijn bekendste dingen zijn als blazer bij bijvoorbeeld Arcade Fire of Tom Waits (de saxofoon in het nummer Alice bijvoorbeeld)

Zijn solo-album is daarentegen een pak experimenteler, maar dan meer richting Steve Reich/Terry Riley dan echt jazz... Ik weet dan ook niet zeker of jazz wel bij deze plaat hoort te staan, maar Gustafsson kennende wel, en het is geloof ik ook grotendeels (geheel?) geimproviseerd.

Ik kon Colin Stetsons soloplaat erg waarderen dus ik ben hier eigenlijk ook wel benieuwd naar. Met Mats Gustafsson ben ik daarentegen niet bekend. Wat voor soort muziek dit dus precies gaat worden zou ik dan ook eigenlijk niet weten... Gaat dit lijken op het soloalbum van Colin?

Jawel, hij zit in The Thing, die ken je wel - van die samenwerking met Neneh Cherry. (die je instrumentaal sterk vond, right?)

En hij deed ook mee aan One Bird, Two Bird zie ik. Jawel, dan ken ik hem wel

Tja, alleen maar saxofoons... ik ken wel dingen van Gustafsson solo, en dit past eigenlijk prima in die lijn... Veel meer dan in de lijn van de saxofooncollages op Stetson's vorige plaat...

En de manier waarop de saxofonisten af en toe vol tegen elkaar ingaan is fascinerend, een hele plaat is echter veel van eht goede.. er zijn net teveel rustige momenten die eigenlijk net niet boeiend genoeg zijn.. Hierdoor gaat het af en toe een beetje vervelen. Het samenspel verbaast me wel zeer, van 2 mensen die naar eigen zegeen daar zonder enige voorbereiding bij elkaar kwamen. Nou zijn het professionele musici, dus mag er wel het een en ander van ze verwacht worden... Maar die verwachting maken ze zeker waar.

Ben er dus nog niet 100% enthousiast over, maar vind het zeker de moeite waard om vaker naar te luisteren. Wie een plaat verwacht als de vorige van Stetson zal bedrogen uitkomen in die zin (die kan het natuurlijk nog steeds goed vinden).. dit is veel meer jazz, gaat veel vrijer uit en is in mijn ogen dus op een heel andere manier interessant.

Hoe halen die mensen dit in Godsnaam uit hun saxofoons...

Hoe dan ook: Vet. Ik zal hier vermoedelijk geen echt hoog cijfer aan kwijt kunnen, simpelweg omdat het daarvoor niet genoeg met me doet (toch nog teveel een leek, misschien), maar dit is gewoon fijn luistervoer. Vraag me niet precies waarom. Af en toe hoor ik hier trouwens wel een beetje de soloplaat van Stetson in terug, alleen slaat die muziek hier vervolgens volledig los. Wat gaaf is. Heel af en toe is het een klein beetje te lang in die losgeslagen toestand, waardoor het gaat wennen en een klein tikkeltje vervelen soms. Over de gehele linie vind ik het echter, ehm, tja... 'vul hier een positief woord in'. Want hoe moet je het noemen? Ik noemde het 'fijn', maar dat is voor deze muziek, die af en toe op een 'vul positief woord in + e' manier ongemakkelijk is, geen goede term. Waardoor de muziek je scherp houdt. Ofzo. Ga het gewoon luisteren, mensen

Stones is zeker meer voor de Gustafsson fanaten dan voor de latere Stetsonfans, erg mooi dat ik dan beide heren zeer hoog heb zitten. Gister Stetson nog solo aan het werk gezien in Ekko wat al een hele beleving was. Begin dit jaar (geloof ik) was Gustafsson (met fire!) op hetzelfde podium aan het knallen. Bij beide mannen spat de energie in zweet en speekseldruppels van het podium af, complete intensiteit tijdens het spelen.
Stones neemt deze live beleving mee naar de huiskamer en daar slaagt het album wonderwel goed in. We horen de mannen zwaar ademhalen, flinke luchthappen, kreten, ook de af en toe storende live achtergronden (jankende baby) doen eigenlijk niet eens heel vervelend aan als je het in perspectief van de plaat tot je neemt.
Gustafsson en Stetson experimenteren er, met alleen hun saxofoons, namelijk behoorlijk op los, waarbij het wonderwel nog behoorlijk goed te onderscheiden is wie op welk moment een klank voortbrengt. Beide heren hebben toch duidelijk een eigen unieke stijl, waarbij het overkoepelende geheel uiteindelijk meer Gustafsson uitademt. Wellicht komt deze gedachte vooral doordat de laatste Stetson zo bijzonder uniek is, want Stetsons eerdere albums laten wel degelijk horen dat Stetson jazzroots (vaak met een rockrandje) bezit. Heerlijke plaat.

Ik geniet hier meer van dan ik had verwacht. Tips, Wetenschapper?

En omdat ik er van geniet heb ik besloten deze wat meer aandacht te geven door hem te recenseren op KindaMuzik. Voor wie geïnteresseerd is: hier kun je de recensie lezen. Gaaf album, al met al. Weet iemand eigenlijk of deze twee nog samen op gaan treden in Europa?

Voor fans van deze plaat is er dit jaar weer een duo-sax plaat met Gustafsson, aan te raden voor wie zin heeft in een avontuurtje:

Ken Vandermark & Mats Gustafsson - Verses (2013)

Dank voor de tip, ziet er uit als typisch iets wat ik wel zal kunnen waarderen.