Tygers of Pan Tang - The Wreck-Age (1985)

Tygers of Pan Tang was een van de grootste beloften van de NWOBHM begin jaren '80. De eerste twee platen (en dan vooral het debuut Wild Cat) waren van een dusdanig hoog niveau, dat een glorieuze toekomst in het verschiet lag voor de tijgertjes. Vooral de uitstekende zang van Jon Deverill (zonder meer een van de beste zangers die ik ooit heb gehoord) zorgde daarvoor.

Na Spellbound trad het verval in werking. Tygers of Pan Tang ging steeds Amerikaanser en softer klinken en belandde in de vergetelheid. The Wreck-Age is eigenlijk de enige bovengemiddelde plaat die deze band na Spellbound nog heeft uitgebracht. Songs als Innocent Eyes, Protection en vooral Victim zijn sterk, maar het andere materiaal op The Wreck-Age is matig. Een aardig album, maar niet opvallend goed.

Nou die afko moest ik even opzoeken, maar dat hij een van de betere zangers van de afgelopen decennia is staat buiten kijf

Album nummer vier van deze destijds inderdaad veelbelovende NWOBHM band, zoals collega Dutch Viking terecht aangeeft. De bezetting was ondertussen ook al weer gewijzigd, want weer twee vervangingen: Jon Deverill (zang), Steve Lamb (gitaar), Neil Sheppard (nieuw, gitaar), Dave Donaldson (nieuw,bass) en Brian Dick (drums).
Soms lijk ik te luisteren naar een kruising van Def Leppard, Bon Jovi (of all people) en Night Ranger. De eerste vier nummers zijn als een koffie met te veel suiker in: veel te zoet en met trillende lip te proeven. Het titelnummer The Wreckage kan ik wel bijzonder smaken, want een rockende uptempo nummer zonder die vervelende keyboards (Ian Curnow) van de eerste vier nummers en met flitsend gitaarwerk van Steve Lamb en Neil Sheppard. Meer van dat aub, maar het mag niet zijn. Nummer vijf is weer zo’n saai zeemzoet AOR nummer en het kabbelt rustig verder.
De heren gitaristen doen hun werk want ze leveren heel mooie solo’s af en Jon Deverill blijft een goede zanger maar telkens die refreinen met keyboard- en koortjestapijten zijn er voor mij te veel aan. Spellbound blijft hun hoogtepunt.

Een van m'n miskopen in the Ol' Days. Slechte Poprock.

Verrassend sterke plaat van de Tygers! Heerlijke melodic rock met flitsend gitaarwerk en erg sterke zang. Alleen het titelnummer is de aanschaf al dubbel en dwars waard. Dit is bijna niet meer te vergelijken met wat de band op de albums hiervoor deed. Maar stiekem vind ik dit geloof ik leuker en beter

Ook verrast door deze plaat! Hele goeie melodieuze hardrock, alleen een tekst als die van Women in cages vind ik erg belegen.

Teksten luister ik zelden naar. Zeker bij dit soort bands. Die moeten het daar niet echt van hebben in mijn beleving. Die scoren de punten met catchy hooks en melodieën. En dan doen ze op dit schijfje meer dan aardig vind ik.

Ik vreesde met grote vrezen, toen ik besloot om dit album eens te beluisteren. Valt mij 100% mee eigenlijk. Lichtvoetige AOR/Pop Rock en af en toe moet ik denken aan Zinatra maar dan met betere songs.

Het lichtvoetige komt waarschijnlijk ook door producer Phil Harding (engineer destijds bij Stock, Aitken & Waterman) en midden jaren '80 ook verantwoordelijk voor de hits van Divine, Dead or Alive, Erasure, Rick Astley, Mel & Kim, Bananarama, Pet Shop Boys en Kylie Minogue. Niet echt een rock producer maar vreemd genoeg was zijn eerste wapenfeit op een album van Killing Joke,