Sabbat - Dreamweaver (1989)

Op YouTube zijn wat filmpjes te zien van een voorzichtige comeback van deze ondergewaardeerde band. Geweldig conceptalbum, een van m'n favoriete thrash platen.

Krachtige, maar gecompliceerde opvolger na het schitterende debuut van het bijzondere Engelse Sabbat. Deze 2e Sabbat plaat begint met een sfeervol en duidelijk duister intro om daarna sterk te openen met het geweldige en krachtige nummer: "The Clerical Conspirary", waar toch elke Headbanger zijn nek op zal moeten breken; zo moet Metal klinken! ! ! De nummers die erna volgen worden ingeleid door sfeervolle middeleeuwse stukjes om gevolgd te worden door veel moois in de vorm van woest beukende Thrashnummers met veel tempowisselingen "volgeblaft" door de snauwende/berispende zang van Martin Walkier die het verhaal krachtig compleet maakt. Kant A van deze plaat is dan ook ijzersterk met nummers die je flink om je oren slaan. Ik voel me een beetje klein worden door het beluisteren naar deze Sabbat plaat, en dat komt voort uit respect! Je wordt namelijk als luisteraar krachtig op je plek gezet; ik ken weinig bands die op deze wijze zoveel aandacht vragen van de luisteraar als Sabbat. Je moet de kop er goed bij houden anders verdrink je in de gecompliceerde boze en krachtige Thrash, en krijg je het niet allemaal goed mee wat ze allemaal bedoelen. Concentratie en genieten dus bij Sabbat. Dat eerste geldt zeker ook voor kant B; zo mogelijk nog ontoegankelijker en stugger...maar dat is nou typisch Sabbat dus. Misschien niet geheel te wijten aan de complexiteit vind ik overigens kant B iets minder sterk qua songmateriaal, dan het songmateriaal op kant A. Maar het scheelt niet vreselijk veel. Op kant B vinden we ook genoeg moois, bijv. in de vorm van een aantal legendarische mooie melodieën/gitaarriffs etc., en ik blijf het zeggen: die unieke zang! Al met al: een goede plaat die we moeten blijven draaien! Al is het maar om de geheimen te ontrafelen van deze ooit zo getalenteerde band Sabbat! Die naam mag niet vergeten worden.

Sabbats tweede gaat verder waar het debuut ophield. Het is een tikkie complexer. Veel nummers zijn ware rifforgasmen die pas na een aantal luisterbeurten beginnen in te dalen. Martin Walkyier schreeuwt iets minder hysterisch dan op het debuut, maar zijn manier van voordragen is ontzettend belangrijk voor de aparte sfeer die Sabbat uitstraalt.
De teksten van Dreamweaver zijn gebaseerd op het boek The Way Of The Wyrd van Brian Bates. Het thema past perfect bij de thematiek van Sabbat. Het maakt het allemaal extra interessant.

Nadat ik History of a Time to Come was gaan waarderen, ben ik verder gegaan met het verkennen van de discografie van Sabbat.
Dit Dreamweaver is een conceptalbum over een christelijke missionaris die ergens in de Middeleeuwen naar Zuid-Engeland trekt om de heidenen daar te bekeren. Overigens is het verhaal (volgens Wikipedia) gebaseerd op het boek ‘The Way of Wyrd: Tales of an Anglo-Saxon Sorcerer’ van Brian Bates.

Concept of niet, dit album is in alle opzichten een stap verder in de ontwikkeling van Sabbat. De nummers zijn ingewikkelder geworden, Andy Sneap rifft er nog strakker op los dan op History of a Time to Come (ja, dat kan blijkbaar), en Martin Walkyier snauwt zijn teksten sneller en venijniger de microfoon in. Gebleven zijn de tempowisselingen, die veelal op een onverwacht moment komen, vaak niet eens aangekondigd door een drumroffel of iets dergelijks. Hier en daar komt een gitaarsolo langs geraasd, maar die zijn niet bepaald dikgezaaid op Dreamweaver. Dat maakt mij niet echt uit, de combinatie van riffs + de exclamaties van Walkyier zijn briljante genoeg. Als ik solo’s wil, zet ik wel een andere cd op.
Gelukkig heeft de band zo nu en dan wat rustige intemezzo’s ingebouwd om mijn kwetsbare oren een beetje te ontzien. Bovendien benadrukt dat nog maar eens hoe ontzettend gaaf de hardere stukken zijn.

Vooral The Clerical Conspiracy, Do Dark Horses Dream of Nightmares en The Best of Enemies zijn prijsnummers, maar welbeschouwd kent dit album geen missers.

4.5*

Ooow....wat is dit toch een geniaal album! Hij is kortgeleden bij me thuis afgeleverd, en ik ben er nu met de koptelefoon op van aan het genieten.

Ik vind het nogal eentonig en weinig memorabel allemaal.

Het bevat minder hooks dan History Of A Time To Come en het klinkt wat minder 'losjes'. Maar eentonig vind ik het nou net weer niet.

geweldig album,... geweldig teksten ook - hele verhalen,... inderdaad gebaseerd op 'The way of the Wyrd'

je moet ervan houden, dat wel - ik vond het destijds geweldig (1990); krijg er nu niemand meer voor warm,..
en ik draai het zelf ook niet meer bepaald dagelijks,

Ben nu halverwege maar de complexiteit ontgaat me even. Het beukt nogal door met een wat eenzijdige praatzanger. Slecht is het allemaal niet maar ben nog niet omver geblazen door deze voorloper van Hell (Hell (I) ). Misschien komt het nog.

huh, voorloper van Hell? Hell begon volgens mij in 1982..

Ach lastig, die eerste 2 albums van Hell uit 1982 staan hier niet op de site.

Hell heeft in de jaren 80 alleen maar een handvol demo's uitgebracht. Het klopt wel dat Sabbat schatplichtig is aan Hell. Het waren ook bekenden van elkaar. Maar voortvloeisel... kweetniet. Andy Sneap speelt pas vanaf 2008 bij Hell.

Dave Halliday taught Andy Sneap (later to form heavy metal band Sabbat) to play guitar and Sneap mentions Hell as one of his main influences.[4
Wiki info met referentie

Voorname invloed is nog geen voortvloeisel toch?

Toen Hell de herstart maakte zaten zowel de zanger als Sneap in de band. Vandaar dat ik deze Sabbat als voorloper bestempelde van die band. Misschien historisch niet accuraat, my bad.

Ik vind de albums van Hell geweldig en een potje technische thrash ben ik niet vies van. Dus dacht ik met Sabbat wel de best of both worlds te treffen maar dat zie ik nog niet zo. Waar dat dan precies aan ligt zal ik na wat meer luistertijd uit de doeken doen.

Sabbat is veel meer een (ontoegankelijke) thrashband waar Hell meer een NWOBHM-dingetje is. Het sfeertje en de algehele thematiek is wel overeenkomstig.

Als we dan toch al gaan vergelijken, vind ik deze Sabbat toch de meer eigenzinnige band van de twee. Hell is zeker niet onaardig, maar meer dan een solide uitvoering van de typische NWOBHM kan het toch niet genoemd worden. Dan vind ik Sabbat toch iets meer eigen persoonlijkheid in hun sound hebben.

De eerste twee albums van Sabbat vond ik vroeger te gek. Ik heb Dreamweaver al vele jaren niet meer gehoord en nu ik het album weer luister moet ik bekennen dat het me lang niet zoveel meer doet. Ach, misschien als ik in een andere bui ben waardeer ik het weer meer maar voor nu een 3***.

Ik had het gisteren er met mijn vrouw nog over hoe bepaalde metalstromingen zich aan bepaalde tekstuele thema's houden. Zo houden thrashmetalbands zich meer bezig met het einde van de wereld en anti-kapitalisme etc.

Maar deze britse Sabbat pakt juist keltische folklore en paganisme als thema. Een thema dat meer ligt bij heavy metal/powermetal en blackmetal. Werkt het ook? Ik vind niet echt. Bij thrash denk ik toch meer aan boze teksten en dit hier doet me dan toch meer denken aan Iced Earth, maar dan vind ik Iced Earth to wel beter, maar Sabbat was er eerder. En het zal dan daarom ook wel essentieel zijn, maar ik vind er niet zo veel aan.

Hoewel Walkyier en Sneap er blijkbaar anders over denken, vind ik dit album wel echt een vooruitgang sinds History Of A Time To Come. Het debuut is mij eigenlijk net te eentonig en dat probleem is hier helemaal verholpen. Tientallen riffs per nummer, zonder dat het een chaotische brij wordt. Dat verdient toch lof? De kunst is vooral met dat soort muziek om het thema en identiteit van het lied niet uit het oog te verliezen. Ik heb dit album nooit echt veel geluisterd, maar The Clerical Conspiracy, Do Dark Horses Dream Of Nightmares en How The Mighty Have Fallen herken ik na al die jaren onmiddelijk. Advent Of Insanity is een perfect voorbeeld van een geweldig en vooral nuttig intermezzo. Martin Walkyier kan ik ook niet vaak genoeg prijzen. Zijn teksten zijn wederom geweldig en hier lijkt hij het allemaal nog harder uit te spuwen. Heerlijk! Het is een moeilijke, uitdagende plaat. Ook omdat thrash en folk lastig te combineren zijn, maar Sabbat doet het hier ongelooflijk goed zeg.


Tussenstand:
1. Donor - Triangle Of The Lost 4,5*
2. Sabbat - Dreamweaver 4,5*
3. D.A.M. - Inside Out 4,5*
4. Acid Reign - The Fear 4,5*
5. Pyracanda - Two Sides Of A Coin 4,5*
6. Seventh Angel - Lament For The Weary 4,5*
7. Flesh Made Sin - Masterwork In Blood 4,5*
8. Target - Mission Executed 4,5*
9. Sabbat - History Of A Time To Come 4*
10. Agony - The First Defiance 4*
11. Immaculate - Atheist Crusade 4*
12. Lost Century - Complex Microcosm 4*
13. Space Eater - Aftershock 4*
14. Paralysis - Arctic Sleep 4*
15. Seventh Angel - The Torment
16. Violent Force - Malevolent Assault Of Tomorrow 3,5*
17. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
18. T.C.F. - Where Madness Reigns 3,5*
19. Apocalypse - Faithless 3,5*
20. Witchhammer - 1487 3,5*
21. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
22. Mezzrow - Then Came The Killing 3,5*
23. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
24. Negligence - Options Of A Trapped Mind 3,5*
25. Mandator - Initial Velocity 3*
26. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
27. Cyclone - Inferior To None 2,5*
28. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
29. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*