The Byrds - Dr. Byrds & Mr. Hyde (1969)

laatste écht goede byrds plaat

Welnee, Untitled, Byrdmaniax en Farther Along zijn minstens zo goed. Ook de nabrander Byrds uit 1973 kan hier best aan tippen.

Ik vind dit wel een aardige plaat, maar niet hun beste, want dat is 'The Notorious Byrd Brothers' al. Dat liedje over die hond 'Old blue' vind ik erg gaaf. Een plaat verder zouden nog een keer een dog-song doen ('Fido'). 'This wheels on fire' is niet slecht gedaan, maar klinkt vandaag de dag wel erg afgezaagd. Daar zijn inmiddels ook al tig versies van. De titelsong van de film 'Candy' is ook aanwezig, maar het is mij nog nooit gelukt de originele soundtrack daarvan te vinden. Het luistert allemaal heerlijk weg. Die medley had van mij niet zo gehoeven.

en dan vergeet je nog de derde dog-song Bugler van Farther along. Old Blue vind ik toch wel duidelijk de minste van de drie

Inderdaad, ik was het prachtige 'Bugler' helemaal vergeten te vermelden. Dit is mijn Ultieme Byrds Dog-Song Top Drie

1. Bugler
2. Fido
3. Old blue

Leuke, maar enigszins wisselvallige plaat. Old Blue is inderdaad een erg fijne track en verder spreken het aanstekelijke Drug Store Truck Driving Man en het bijna volledig instrumentale Nashville West me ook wel aan. Toch waren The Byrds hier over hun creatieve top, deze plaat kan niet echt tippen aan een plaat als The Notorious Byrd Brothers, mijn persoonlijke favoriet van dit gezelschap.

Ze kregen hier concurrentie van The Flying Burrito Brothers (met ex- Byrd Chris Hillman en Gram Parsons) die een wonderschoon debuut-album afgeleverd hadden. En die andere geniale ex-Byrd (Gene Clark) kwam ook met een rijtje mooie country rockalbums.

Kwalitatief iets minder dan voorheen, maar absoluut een waardige voortzetting van The Byrds.

De invloed van Gram Parsons klinkt hier ondanks zijn vertrek (in afgezwakte vorm) nog wat door.

Samen met Ballad of the Easy Rider de laatste kenmerkende Byrds plaat.

De bezetting van The Byrds veranderde zo vaak dat Roger mc Guinn besloot om op deze plaat alle zang voor zijn rekening te nemen om de herkenbaarheid te behouden.
Zijn versie van This Wheels on Fire vind ik vrij beroerd. Drug Store Truck Driving Man steekt boven de rest uit. De plaat heeft de tand des tijds niet doorstaan. Het kan eigenlijk alleen nog boeien als historisch materiaal van de Amerikaanse countrypop.

Op basis van wat ik er over had gelezen, verwachtte ik eigenlijk niet zoveel van dit album. Gisteren aangeschaft onder de noemer: "historisch materiaal" en vanmorgen in de auto gedraaid. Hoorde toch een aardig album: geen uitschieters, maar zeker ook geen slechte nummers. Een gemiddeld Byrds album in mijn beleving.

Dylan's producer Bob Johnston produceerde het album, maar de Byrds waren niet tevreden met het resultaat. Ook een latere single geproduceerd door Johns, verkocht niet goed, waardoor de samenwerking eindigde. De plaat klinkt niet echt anders dan degene die door Gary Usher geproduceerd zijn. Net geen 4.0 .

Dit is naar mijn mening een heel behoorlijk album met prima liedjes dat lekker wegluistert, maar het mist voor mij (zoals alle Byrds-albums van na 1968) de magie van de oude Byrds. Hoewel McGuinn naar mijn mening een mooie stem heeft, komt die toch het beste tot zijn recht als die samengaat met andere mooie stemmen. De samenzang is voor mij een van de charmes van de oude Byrds, en die ontbreekt op dit album nu eenmaal. Bovendien ben ik geen groot liefhebber van het drumwerk van Gene Parsons en kan Clarence White mij ook niet 100 procent overtuigen. Iedere keer dat ik dit album beluisterd heb ben ik toch wel blij dat het weer de kast in kan, het spijt me.

Ik vind het een nogal warrig album en de meeste songs kunnen mij hierop niet overtuigen. Op nummers als This Wheel's On Fire en Bad Night klinken ze alsof ze mee willen in de geluidsmuur kultuur van de blues-rock bands waar ze daarvoor altijd gingen voor een transparant geluid.

Heel apart want op de Live At The Fillmore CD laat dezelfde bezetting horen dat ze het nog wel degelijk hadden. En Clarence White was een geweldige akoestiese gitarist die nooit echt door gekregen heeft dattie op een elektriese gitaar niet net zo veel noten kon spelen als op een akoestiese zonder irritant te worden.

Naast de klassieker ( dat dan toch nog weer wel ) Drug Store Truck Drivin' Man zijn Old Blue en Your Gentle Way eigenlijk de enige nummers die me kunnen overtuigen. De afsluitende medley is pure bladvulling .......

Live at the Fillmore 1969 heeft dan weer het nadeel dat de stem van Roger McGuinn voor mij te hees is, maar inderdaad hoor je een hechte groep en is het een redelijk live-album, beter dacht ik dan het live-gedeelte van Untitled.

Van Clarence White heb ik eens een geheel akoestisch album gehoord, en dat was inderdaad erg mooi. Als ik mij goed herinner speelt White op het album van Nashville West gedeeltelijk
elektrisch, ik zou het eens opnieuw moeten beluisteren, want mijn geheugen is niet feilloos.

Wat je favoriete tracks van dit album betreft ga ik met je mee. Helaas kunnen we maar 2 nummers aanklikken en heb ik Old Blue moeten laten vallen, omdat ik Your Gentle Way of Loving Me net iets mooier vind.

Het is beter dan Sweetheart of the Rodeo, maar daar is het ook wel mee gezegd. Gram Parsons is uit de band (jeej!), maar McGuin neemt wel weer het grootste deel van het schrijfwerk op zich. Daarvan klinkt alleen Bad Night At The Whiskey nog wel fijn. De opener mag er ook wel wezen, maar verder begrijp ik niet goed waarom Jekyll & Hyde van toepassing is op dit album. Het grootste deel is alsnog de country van de voorganger. Hier en daar worden nog wel aardige deuntjes en zanglijnen uit de hoed getoverd, maar ik ben nog steeds afgehaakt op de band. Je voelt dat de inspiratie weg-ebt.

Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Turn! Turn! Turn!
3. Mr. Tambourine Man
4. Younger Than Yesterday
5. Fifth Dimension
6. Dr. Byrds & Mr. Hyde
7. Sweetheart of the Rodeo

McGuinn die alles zingt is een erg slecht idee. Toch is het album iets beter dan zijn voorganger omdat ik op een aantal tracks (This Wheel's On Fire, King Apathy III en Candy) toch ook musiceren hoor dat weer wat rockeriger is (en daarmee ook interessanter). Verder blijft het als het country is, echt walgelijk country. Maar wat het musiceren nog beter maakt, maakt de zang van McGuinn toch weer een beetje kapot. Hij klinkt hier toch echt brakker dan normaal en wordt niet mooi opgevangen door de ingehuurde bandleden. Jammer weer.

Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Fifth Dimension
3. Turn! Turn! Turn!
4. Younger Than Yesterday
5. Mr. Tambourine Man
6. Dr. Byrds & Mr. Hyde
7. Sweetheart Of The Rodeo

King Apathy III doet mij aan een nummer van The Band denken op The Last Waltz met Bob Dylan, nl. Baby, let me follow you down. Op de solo versie van Dylan hoor je de gitaarriff niet, dus lijkt me het "jatwerk" van Robbie Robertson, want de gitaarriff op King Apathy III is krek dezelfde als op de Band/Dylan coöperatie .