The Byrds - Byrds (1973)

Het reunie album van de oorspronkelijke Byrds.

Destijds ongenadig de grond in geboord, maar ruim dertig jaar later blijkt het best een lekker album te zijn. De vernieuwing die de band in het begin van hun carriere kenmerkte is weg. Daarvoor in de plaats gekomen is een grotendeels geslaagde songselectie waarbij met name de covers het album een meerwaarde geven.

Joní Mitchell's For free krijgt een mooie uitvoering, maar het zijn met name de twee Neil Young nummers die opvallen. Cowgirl in the sand verliest zijn instrumentale geweld en wordt teruggebracht naar het lieve liedje dat het ooit moet zijn geweest en See the sky about to rain kan wedijveren met Neil Young's versie op On the Beach wat de beste versie is.

Het originele songmateriaal is goed, behalve misschien de twee songs van Roger McGuinn. Als je zijn later dat jaar uitgebrachte solo-album beluisterd, kan je het gevoel niet onderdrukken dat hij de afvallers van dat album voor dit album heeft gebruikt. Gelukkig zijn Sweet Mary en Born to rock & roll niet al te slecht.

Ik heb wat gemengde gevoelens bij dit album. Enerzijds staan er werkelijk prachtige nummers die kwalitatief meekunnen met The Byrds in hun topjaren (met name de door Clark geschreven nummers, en ik wil ook een lans breken voor het catchy Borrowing Time), anderzijds zouteloze fillers (Born to Rock & Roll) of nummers die totaal uit de toon vallen in de context van het album (For Free, Laughing). Ik vind het album dan ook lastig te plaatsen in de discography van The Byrds. Ik vind het als geheel toch beter dan het meeste werk dat The Byrds na het vertrek van Hillman in 1968 nog hebben gemaakt - ik zie de band in de tussenliggende jaren meer als McGuinn's spinoff van The Byrds zoals alle leden hun andere bands hadden (al bleven McGuinn's Byrds wel dichter bij de Byrds' sound dan CSN(Y) en The Flying Burrito Brothers e.d.). Tegelijkertijd is het hier wel erg duidelijk dat de leden zich in verschillende richtingen hebben doorontwikkeld en is er op de meeste nummers te weinig eenheid om het echt lekker te laten klinken. Daarnaast had iedereen natuurlijk zijn eigen belangen om wat nummers op de plaat te krijgen; vermoedelijk hebben alle ego's moeite gehad het eens te worden en is als compromis besloten dat iedereen twee nummers mocht bijdragen en dat de rest covers zouden worden. Toch een gemiste kans om een écht goede plaat te maken, zoals Crosby ook toegeeft in de docu The Byrd Who Flew Alone.

Hoewel ik eerst naar 4* neigde, laat ik het nu op een magere 3,5*.

Het valt toch wel wat tegen, ondanks dat ik heel goed weet dat een terugkeer naar de zestiger jaren, wat het geluid betreft, niet realistisch is. Met Gene Clark en David Crosby keren muzikanten terug, maar de goede liedjes blijven uit. Van mij haddend ie covers van Neill Young ook niet gehoeven. Het is ook jammer dat de heren blijven hangen in de country. De inspiratie druipt er niet bepaald van af, maar het het niveau is wel wat hoger dan wat The Byrds op de vorige platen presteerde.

Het verhaal is uit. Dat merk je aan alles. Misschien denken countryliefhebbers er anders over, maar beter dan dit kan het toch niet worden. Jammer dat het met The Byrds zo moest lopen.


Eindstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Turn! Turn! Turn!
3. Mr. Tambourine Man
4. Younger Than Yesterday
5. Fifth Dimension
6. Byrds
7. Byrdmaniax
8. Dr. Byrds & Mr. Hyde
9. Ballad Of Easy Rider
10. Farther Along
11. Sweetheart of the Rodeo
12. (Untitled)

Leuke marathon, maar ik ben het wel met Ruud eens dat ik veel liever de eerste 5 folkrock/psychedelische albums hoor dan de country van later. Wel hoor ik dit album wel beduidend liever dan het gros van de post 'The Notorious Byrd Brothers'- albums. Misschien dat de terugkeer van Clark en Crosby er toch mee te maken hebben, want de zang is beduidend beter. Met Sweet Mary, Long Live The King en Laughing ook weer een aantal echt toffe songs. Minder country, iets meer folk en vooral nog iets meer kwaliteit. Helaas niet de pracht en praal van de eerste vijf, maar ik kan me voorstellen dat ik dit album met nog wat meer tijd best nog iets hoger kan waarderen. Hier vind ik het in ieder geval weer eens leuk om te luisteren. Gelukkig ook geen echte troep gehoord, maar ik snap de liefde voor Sweetheart Of The Rodeo oprecht niet.

Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers 4.5*
2. Fifth Dimension 4.5*
3. Turn! Turn! Turn! 4.5*
4. Younger Than Yesterday 4*
5. Mr. Tambourine Man 4*
6. (Untitled) 4*
7. Byrds 3.5*
8. Ballad Of Easy Rider 3*
9. Farther Along 3*
10. Byrdmaniax 3*
11. Dr. Byrds & Mr. Hyde 3*
12. Sweetheart Of The Rodeo 2.5*
Gemiddelde: 3,58*